Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 05 lutego 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 05 lutego 2024 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

przeciwko Towarzystwo (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Towarzystwo (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 2 676 złotych (dwa tysiące sześćset siedemdziesiąt sześć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 16 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego Towarzystwo (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 744,20 złotych (siedemset czterdzieści cztery złote dwadzieścia groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 1184/23

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 18 lipca 2023 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanego Towarzystwo (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 3 032,80 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 16 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany jako ubezpieczyciel w zakresie odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody powstałej w wyniku kolizji drogowej, która miała miejsce w dniu 04 lutego 2023 roku w pojeździe marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...), jest zobowiązany z tytułu powyższej szkody do zapłaty odszkodowania w kwocie odpowiadającej kosztom naprawy pojazdu (w wartości netto plus 50% podatku vat). Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił odszkodowanie obniżając jednak stawkę za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze z kwoty 300 złotych netto do kwoty 215 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w dniu 08 sierpnia 2023 roku w sprawie o sygn. akt VI GNc 2611/23 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. domagał się oddalenia powództwa kwestionując rynkowość stawki za prace naprawcze przyjętej przez zakład dokonujący naprawy pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 04 lutego 2023 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Użytkownikiem tego pojazdu był (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. uprawniony do obniżenia należnego podatku vat o 50% kwoty podatku naliczonego.

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej w Towarzystwo (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W..

niesporne

W dniu 15 lutego 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zlecił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w G. przeprowadzenie naprawy pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Strony uzgodniły stawkę za prace naprawcze w kwocie 300 złotych netto za roboczogodzinę tych prac.

zlecenie naprawy – na płycie CD, k. 10 akt

Po przeprowadzeniu naprawy w dniu 15 maja 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. tytułem kosztów naprawy pojazdu fakturę numer (...) na kwotę 19 164,67 złotych netto uwzględniając stawki za prace naprawcze w kwocie 300 złotych netto (łącznie 32 rbg).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zobowiązał się do zapłaty kwoty 3 285,37 złotych tytułem 50% podatku vat od powyższej kwoty netto.

faktury – na płycie CD, k. 10 akt oraz w aktach szkody na płycie CD, k. 29 akt

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. przyznał odszkodowanie w łącznej kwocie 28 821,01 złotych (netto plus 50% vat) weryfikując stawki za prace naprawcze z kwoty 300 złotych netto do kwoty 215 złotych netto.

decyzje – w aktach szkody na płycie CD, k. 29 akt

W dniu 15 lutego 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako cedent zawarł ze (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytową z siedzibą w G. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności – prawa do odszkodowania z polisy OC sprawcy przysługującą mu w związku ze szkodą w pojeździe marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w celu pokrycia kosztów naprawy pojazdu wraz z kosztami parkowania, holowania, przygotowania do oględzin oraz badań technicznych.

Strony postanowiły, że w razie zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w § 4 pkt 5 umowy zlecenia naprawy pojazdu, przedmiotowa umowa przelewu wierzytelności na warunkach w niej określonych zaczyna obowiązywać od momentu nabycia przez cedenta od osoby trzeciej (osoby fizycznej lub prawnej) wierzytelności, tj. prawa do odszkodowania z polisy OC sprawcy przysługującej mu w związku ze szkodą w pojeździe marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...), bez konieczności potwierdzania obowiązywania przedmiotowej umowy odrębnym dokumentem. W przypadku gdy cedent nie nabędzie powyższej wierzytelności w nieprzekraczalnym terminie 6 miesięcy od wystawienia faktury za naprawę, naprawa pojazdu staje się naprawą gotówkową, a cedent zobowiązany jest do pełnego pokrycia kosztów naprawy (§ 1 pkt 8 umowy).

umowa przelewu wierzytelności, pełnomocnictwa – na płycie CD, k. 10 akt

W dniu 01 czerwca 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. jako cedent zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. jako cesjonariuszem umowę zlecenia oraz w jej wykonaniu – umowę o powierniczy przelew wierzytelności z polisy OC sprawcy z tytułu odszkodowania w związku z naprawą pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...).

W umowie przelewu wskazano, że w przypadku gdy na dzień zawarcia umowy cedent nie nabył skutecznie od swego poprzednika prawnego wierzytelności będącej przedmiotem umowy, umowa ta na warunkach w niej określonych zaczyna obowiązywać od momentu nabycia przez cedenta od poprzednika prawnego wierzytelności, bez konieczności potwierdzania obowiązywania przedmiotowej umowy odrębnym dokumentem.

umowa o powierniczy przelew wierzytelności, zlecenie do powierniczej umowy o przelew wierzytelności, pełnomocnictwa – na płycie CD, k. 10 akt

W dniu 11 lipca 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (jako cesjonariusz) zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (jako cedentem) umowę o przelew wierzytelności z polisy OC przysługującej cedentowi z tytułu odszkodowania w związku z naprawą pojazdu marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 04 lutego 2023 roku.

umowa cesji wierzytelności, pełnomocnictwa – na płycie CD, k. 10 akt

Autoryzowane stacji obsługi pojazdów na obszarze T. i okolic, bez uwzględniania przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., T.) oraz zakładów naprawczych powiązanych z zakładem dokonującym naprawy, stosowały stawki za naprawcze w kwocie 170-290 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

opinia biegłego sądowego P. C. – k. 85-89 akt, uzupełniająca opinia biegłego sądowego P. C. – k. 103-107, 155-157 akt

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną.

Sąd uwzględnił także dowody z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, w tym znajdujące się w aktach szkody, których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana i które nie budziły wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.

Dowodu na rynkowość stawek za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze stosowanych w przedmiotowej sprawie przez poprzednika prawnego powoda nie mogły stanowić przedłożone przez powoda oświadczenia podmiotów dokonujących napraw pojazdów, oświadczenia te jako dokumenty prywatne stanowiły jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły oświadczenia tej treści, nie korzystały zaś z domniemania prawdziwości zawartych tam twierdzeń. Wskazać przy tym należy, że z ich treści wynikało jednoznacznie, że we wskazanych zakładach naprawczych stosowane były stawki za prace naprawcze niższe niż stawka poprzednika prawnego powoda, za wyjątkiem zakładów naprawczych prowadzonych przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (pojazdy marki B., stawka w kwocie 300 złotych netto), (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (pojazdy marki V., stawka w kwocie 300 złotych netto) i (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (pojazdy marki P., stawka w kwocie 432 złotych netto) oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (pojazdy marki L. (...) i J., stawka w kwocie 355 złotych netto), przy czym zakłady te były autoryzowanymi stacjami napraw pojazdów marek premium, a do takich uszkodzony pojazd marki P. z pewnością nie należy lub były podmiotami powiązanymi z poprzednikiem prawnym powoda. Powyższe więc dokumenty w żadnej mierze nie świadczyły o rynkowości stawki dochodzonej przez powoda w kwocie 300 złotych netto.

Nie stanowiły także podstawy rozstrzygnięcia przywołane przez powoda wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2022 roku wydany w sprawie o sygn. akt II Ca 1441/21 i wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 19 listopada 2020 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII C 1160/20, czy rekomendacje Komisji Nadzoru Finansowego, albowiem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest związany dokonanymi tam ustaleniami faktycznymi ani wyrażonymi poglądami prawnymi, jak też przedłożona przez powoda opinia biegłego sądowego T. M. sporządzona w sprawie o sygn. akt I C 138/23 Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku i opinia biegłego sądowego Z. K. sporządzona w sprawie o sygn. akt I C 540/21 Sądu Rejonowego w Lęborku wobec dopuszczenia dowodu z opinii biegłego sądowego w niniejszej sprawie, tym bardziej, że nie sposób na podstawie treści opinii biegłego sądowego Z. K. ustalić okresu badania objętego opinią.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

W kontekście podniesionych zarzutów istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie miał natomiast dowód z opinii biegłego sądowego w zakresie techniki i mechaniki motoryzacyjnej oraz ruchu drogowego P. C.. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego (podstawowa i uzupełniająca) została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera ona również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków.

Biegły sądowy ustalił, że poprzednik prawny powoda dokonujący naprawy, tj. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G., jest autoryzowanym dealerem pojazdów marki P., natomiast autoryzowane stacji obsługi pojazdów na obszarze T. i okolic, bez uwzględniania przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium oraz zakładów naprawczych powiązanych z zakładem dokonującym naprawy, stosowały stawki za prace naprawcze w kwocie 170-290 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac (bez powyższych wyłączeń stawki wynosiły od 170 do 660 złotych netto).

W piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 10 czerwca 2024 roku” (data prezentaty: 2024-06-13, k. 117-118 akt) pozwany Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. domagał się uwzględnienia także stosowanych przez zakłady naprawcze stawek wynikających z umów o współpracy zawieranych przez warsztaty z ubezpieczycielami.

W tym miejscu wskazać należy, że zadaniem biegłego sądowego było ustalenie cen stosowanych w zakładach naprawczych innych niż zakład dokonujący naprawy, ale o zbliżonej kategorii, stąd też konieczne było w ocenie Sądu uwzględnienie przez biegłego sądowego w sporządzonej przez niego opinii także zakładów naprawczych dokonujących napraw pojazdów marek luksusowych, przy czym Sąd dokonujący rozstrzygnięcia sprawy przy ocenie rynkowości stawek poprzednika prawnego powoda te warsztaty pominął, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia. Jednocześnie w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględniania jako rynkowych stawek, jakie ubezpieczyciele stosują w rozliczeniach z zakładami naprawczymi, które z nimi współpracują, albowiem obniżone stawki za roboczogodzinę prac naprawczych wynikające z umów zawartych z pozwanym ubezpieczycielem i obowiązujące wyłącznie w rozliczeniach z tymże, nie mają charakteru rynkowego i nie powinny zostać uwzględnione, miernikiem faktycznego poziomu cen usług na rynku lokalnym są bowiem ceny wolnorynkowe, a nie przypadki odstępstw od nich w postaci np. rabatów uwarunkowanych dodatkowymi czynnikami.

W piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 30 sierpnia 2024 roku” (data prezentaty: 2024-09-05, k. 167 akt) pozwany Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W związku z tym, że biegły sądowy wyczerpująco odniósł się do zastrzeżeń pozwanego i szczegółowo wyjaśnił kwestie związane z ustalaniem stawek stosowanych przez zakłady naprawcze, w ocenie Sądu dalsze zarzuty podnoszone przez pozwanego stanowiły w istocie jedynie polemikę z niekorzystnymi dla pozwanego ustaleniami biegłego sądowego i próbę forsowania przez niego (pozwanego) poglądu o konieczności uwzględnienia jako rynkowych stawek stosowanych przez zakłady naprawcze wskazane przez biegłego sądowego na podstawie umów, jakie łączą te warsztaty z pozwanym ubezpieczycielem, a nie na podstawie umów, jakie łączą ich z klientem zlecającym naprawę. Powyższe zaś legło u podstaw pominięcia na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. dowodu z kolejnej uzupełniającej opinii biegłego sądowego (na powyższą decyzję procesową Sądu żadna ze stron nie złożyła zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c.).

Mając na względzie powyższe, podzielając w całości założenia i wnioski zawarte w opinii biegłego sądowego, Sąd oparł się na niej w zakresie, w jakim biegły sądowy ustalił, że autoryzowane stacji obsługi pojazdów (bo taką kategorię posiadał zakład naprawczy dokonujący naprawy) na obszarze T. i okolic (w związku z tym, że w powiecie (...) występowały nieliczne autoryzowane stacje obsługi pojazdów, biegły sądowy słusznie rozszerzył badany rynek mając na uwadze bliskość T. i W.), bez uwzględniania przedstawicieli marek pojazdów należących do klasy premium (np. M., L., B., M., V., A., T.), bo takim pojazdem nie był pojazd uszkodzony (marki P.) oraz bez uwzględniania zakładów naprawczych powiązanych z zakładem dokonującym naprawy (a więc zakładów naprawczych należących do grupy Z. – jakkolwiek zakłady takie, tj. powiązane z tym warsztatem, który dokonywał naprawy pojazdu w niniejszej sprawie tworzą, co oczywiste, rynek lokalny, niemniej jednak stosowane przez nie stawki nie mogą być uznane za reprezentatywne i miarodajne, zwłaszcza nie tylko gdy są do siebie zbliżone, ale i odbiegają od stawek stosowanych przez inne – spoza tej grupy – podmioty lub są stawkami najwyższymi), stosowały stawki za naprawcze (blacharsko – mechaniczne i lakiernicze) w kwocie 170-290 złotych netto za roboczogodzinę tychże prac.

Sąd nie przeprowadził pozostałych dowodów, co do których wnioski zawarto w pozwie, albowiem powód w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 08 grudnia 2023 roku” (data prezentaty: 2023-12-15, k. 60-62 akt) wnioski te cofnął.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się zasądzenia od pozwanego Towarzystwo (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 3 032,80 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 16 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części odszkodowania stanowiącej różnicę między kwotą uiszczoną przez ubezpieczyciela a kwotą stanowiącą koszty naprawy pojazdu wynikającą ze zweryfikowania faktury (w wartości netto plus 50% podatku vat) w zakresie stawek za prace naprawcze.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany Towarzystwo (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. kwestionował rynkowość stawki przyjętej przez powoda za prace blacharsko – mechaniczne i lakiernicze podnosząc, że jest ona zawyżona.

Zasada odpowiedzialności pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody jest uregulowana w ramach art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 2500), który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie natomiast do treści art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Źródłem odpowiedzialności sprawcy jest z kolei treść art. 436 § 2 k.c., który stanowi, iż w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody, wymienione w art. 435 k.c. osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych, czyli na statuowanej przez treść art. 415 k.c. zasadzie winy. W ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego ubezpieczyciel zobowiązuje się do wypłaty odszkodowania, jakie sprawca szkody komunikacyjnej zobowiązany jest zapłacić poszkodowanemu. Poszkodowany może natomiast dochodzić roszczeń z tego tytułu bezpośrednio od ubezpieczyciela sprawcy szkody. Odpowiedzialność ubezpieczyciela wobec poszkodowanego jest więc rozpatrywana w kategoriach odpowiedzialności deliktowej, a jej zakres zależy od zakresu odpowiedzialności sprawcy szkody.

Podstawowe znaczenie dla ustalenia wysokości szkody, a tym samym zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego będzie miała zatem treść art. 361 § 2 k.c. ustanawiającego zasadę pełnej kompensacji szkody oraz treść art. 363 § 1 k.c., zgodnie z którym naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru dokonanego przez poszkodowanego poprzez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej bądź przywrócenie stanu poprzedniego. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili (§ 2).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 13 czerwca 2003 roku (sygn. akt III CZP 32/03) odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku. W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy podkreślił, iż poszkodowanemu przysługuje wybór odpowiedniego warsztatu naprawczego, któremu powierzy on dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu. Warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. Co więcej, ceny te mogą odbiegać w odpowiedniej skali od cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na odpowiednim rynku lokalnym (np. na terenie określonego miasta lub gminy). Sąd Najwyższy wskazał także, iż zgodnie z zasadą pełnej kompensaty poniesionej szkody (art. 361 § 2 k.c.) poszkodowany będzie mógł domagać się od podmiotu odpowiedzialnego (ubezpieczyciela) odszkodowania obejmującego poniesione koszty wspomnianych prac naprawczych. Za kategorię „niezbędnych” kosztów naprawy należałoby uznać takie koszty, które zostały poniesione w wyniku przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu jego technicznej używalności istniejącej przed wyrządzeniem szkody przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Kosztami „ekonomicznie uzasadnionymi” będą koszty ustalone według cen, którymi posługuje się wybrany przez poszkodowanego warsztat naprawczy dokonujący naprawy samochodu. W rezultacie należy przyjąć, że odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym dla poszkodowanego rynku usług naprawczych.

W niniejszej sprawie pozwany ubezpieczyciel dokonał weryfikacji kosztów naprawy pojazdu dokonując obniżenia stawki za prace naprawcze z kwoty 300 złotych netto do kwoty 215 złotych netto podnosząc przy tym, że stawka przyjęta przez poprzednika prawnego powoda jest zawyżona, zwłaszcza biorąc pod uwagę klasę pojazdu uszkodzonego i zakłady naprawcze dokonujące naprawy takich pojazdów. W tej sytuacji to powoda po myśli art. 6 k.c. obciążał ciężar wykazania, że dochodzona przez niego stawka za prace naprawcze jest stawką rynkową, a więc powszechnie stosowaną na lokalnym dla poszkodowanego rynku T. i okolic przez zakłady naprawcze tożsamej kategorii co podmiot dokonujący naprawy ( (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G.). Podkreślić przy tym należy, że poszkodowanemu przysługuje prawo wyboru warsztatu naprawczego, któremu powierzy dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu i jednocześnie poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania najtańszej oferty. W ocenie Sądu poszkodowany w uprawnieniu do wyboru warsztatu naprawiającego uszkodzony pojazd nie może być też ograniczany w szczególności poprzez narzucanie mu np. przez ubezpieczyciela dokonywania naprawy w tych zakładach naprawczych, z którymi ubezpieczyciel ma podpisane umowy o współpracy, dzięki czemu zakład ten stosuje niższe stawki, a co przekłada się na wysokość ustalonego odszkodowania i co miałoby rodzić negatywne konsekwencje dla poszkodowanego w przypadku nieskorzystania z oferty ubezpieczyciela (w postaci zaniżonego odszkodowania). Obniżone stawki za roboczogodzinę prac naprawczych wynikające z umów zawartych z pozwanym ubezpieczycielem i obowiązujące wyłącznie w rozliczeniach z tymże, jak już zasygnalizowano w powyższej części uzasadnienia, nie mają charakteru rynkowego i nie powinny zostać uwzględnione, miernikiem faktycznego poziomu cen usług na rynku lokalnym są bowiem ceny wolnorynkowe, a nie przypadki odstępstw od nich w postaci rabatów uwarunkowanych dodatkowymi czynnikami. Każdy zakład naprawczy stosuje zaś stawki ustalone indywidualnie, które wynikają z ponoszonych kosztów i ustalenia cen na takim poziomie, by móc utrzymać firmę, przy czym koszt ten zależy od wielu elementów takich jak np. położenie firmy, podaży usług, koszty dzierżawy pomieszczeń. Nie ma przy tym żadnych podstaw do tego, by uznawać również tzw. stawki przeciętne, czy też w jakikolwiek sposób uśrednione.

Jak wynikało z opinii biegłego sądowego P. C. stawki w okresie likwidacji szkody stosowane przez autoryzowane stacje obsługi pojazdów na terenie T. i okolic zawierały się w przedziale od 170 do 660 złotych netto za godzinę prac blacharsko – mechanicznych i prac lakierniczych dla całego rynku usług oraz od 170 złotych do 290 złotych netto za godzinę tychże prac z pominięciem serwisów pojazdów marek premium, przy czym nie budzi wątpliwości, że do tych ostatnich nie należał uszkodzony pojazd marki P..

W ocenie Sądu w tych okolicznościach uznać należało, że miarodajne jest przyjęcie stawek stosowanych przez autoryzowane stacje obsługi pojazdów marek popularnych. Zasadne było także, jak już wskazano powyżej, pominięcie zakładów naprawczych powiązanych z zakładem dokonującym naprawy, bo jakkolwiek tworzą one rynek lokalny, niemniej jednak stosowane przez nie stawki nie mogą być uznane za reprezentatywne, zwłaszcza nie tylko gdy są do siebie zbliżone, ale i odbiegają od stawek stosowanych przez inne – spoza tej grupy – podmioty lub są stawkami najwyższymi. Sąd miał bowiem na uwadze, że znajdujący się pod pozycją numer 24 w zestawieniu biegłego sądowego (k. 104-105 akt) podmiot powiązany z zakładem naprawczym dokonującym naprawy posiadający autoryzację marki R., J., B. i M. stosował za prace naprawcze odpowiednio stawki w kwocie 300 złotych netto (odnośnie do pojazdów marki R.) i w kwocie 350 złotych netto (odnośnie do pojazdów marek J., B., M.). Za wyjątkiem stawek stosowanych dla pojazdów marek B., M., V., P., (...), czy T., a więc pojazdów należących do segmentu marek luksusowych i innowacyjnych, były to stawki najwyższe w zestawieniu obejmującym 25 podmiotów.

Zdaniem Sądu mimo, że w określonym przez biegłego sądowego przedziale (170-290 złotych netto) również mieściły się stawki przyjęte przez pozwanego (215 złotych netto), uwzględnić należało w kosztach naprawy przedmiotowego pojazdu stawkę za prace naprawcze w kwocie 290 złotych netto za godzinę prac blacharsko – mechanicznych i lakierniczych jako stawkę rynkową, a jednocześnie najbardziej zbliżoną do tej, jaka została zastosowana przez powoda, który jest autoryzowanym serwisem obsługi pojazdów marki P., a pojazd tej właśnie marki uległ uszkodzeniu, stąd też powierzenie naprawy tegoż pojazdu poprzednikowi prawnemu powoda było jak najbardziej uzasadnione. Pamiętać też należy, że poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania zakładu naprawczego, w tym autoryzowanego dla danej marki, który naprawi jego pojazd najtaniej (po najniższej cenie), czy takiego, który współpracuje z ubezpieczycielem. Jednocześnie zaś powód nie wykazał, aby istniały jakieś szczególne względy po stronie poszkodowanego uzasadniające powierzenie naprawy pojazdu poprzednikowi prawnemu powoda za stawkę wyższą, nie występującą na rynku w przypadku marek popularnych, tj. w kwocie 300 złotych netto.

Mając na względzie powyższe uznać należało, że skoro niesporna była liczba roboczogodzin poświęconych na naprawę pojazdu – 32 roboczogodziny, to z tego tytułu pozwany zobowiązany był do uiszczenia na rzecz powoda kwoty 10 347,20 złotych (32 x 290 złotych netto = 9 280 złotych netto + 1 067,20 złotych tytułem 50% podatku vat), pozwany zapłacił zaś dotychczas z tego tytułu kwotę 7 671,20 złotych (32 x 215 złotych netto = 6 880 złotych netto + 791,20 złotych tytułem 50% podatku vat). Powyższe zaś prowadziło do wniosku, że pozwany zobowiązany jest do zapłaty powodowi jeszcze kwoty 2 676 złotych (10 347,20 złotych – 7 671,20 złotych) tytułem pozostałej części należnego mu odszkodowania za szkodę w pojeździe marki P. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i w tym zakresie żądanie pozwu Sąd uznał za uzasadnione.

Uwzględniając całokształt powyższych rozważań, Sąd na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 2500) w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasadził od pozwanego Towarzystwo (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 2 676 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 16 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty.

Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu za niezasadne z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd oddalił je w punkcie drugim wyroku na podstawie wymienionych wyżej regulacji w zw. z art. 6 k.c. stosowanych a contrario.

O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 88,24%, a pozwany w 11,76% (w tej części powództwo oddalono).

Koszty poniesione przez powoda wyniosły kwotę 1 117 złotych (opłata sądowa od pozwu – 200 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 900 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych).

Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły kwotę 2 053,02 złotych (koszty zastępstwa procesowego – 900 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych oraz wykorzystana zaliczka na poczet kosztów związanych z opiniami biegłego sądowego – 1 136,02 złotych).

Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 985,64 złotych (88,24% z kwoty 1 117 złotych), zaś pozwanemu – w kwocie 241,44 złotych (11,76% z kwoty 2 053,02 złotych).

Po skompensowaniu obu powyższych kwot pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 744,20 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, którą Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie trzecim wyroku wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Na marginesie wskazać należy, że w dniu 05 lutego 2025 roku zarządzono zwrócić pozwanemu, po uprawomocnieniu się wyroku, niewykorzystaną część zaliczki w kwocie 663,98 złotych.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 19 lutego 2025 roku