Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 roku w Gdyni

w postępowaniu gospodarczym

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej z siedzibą w K.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w S.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 5 944,35 złotych (pięć tysięcy dziewięćset czterdzieści cztery złote trzydzieści pięć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 5 217 złotych (pięć tysięcy dwieście siedemnaście złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 992,64 złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt dwa złote sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa.

Sygn. akt VI GC 826/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 18 kwietnia 2024 roku powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 5 944,35 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części odszkodowania obejmującego poniesione przez niego koszty naprawy elementu sieci elektroenergetycznej w postaci słupa uszkodzonego dniu 04 października 2022 roku przez M. H., za którego odpowiedzialność gwarancyjną ponosił pozwany ubezpieczyciel.

Nakazem zapłaty z dnia 19 lipca 2024 roku wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VI GNc 2338/24 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. domagał się oddalenia powództwa kwestionując roszczenie powoda co do wysokości i wskazując, że pozwany przeprowadził postępowanie likwidacyjne oraz wypłacił odszkodowanie w kwocie 7 617,65 złotych netto nie uznając jednak żądanej przez powoda stawki za roboczogodzinę prac w kwocie 117,19 złotych jako znacznie zawyżonej w stosunku do stawek rynkowych obowiązujących przy tego typu pracach i ustalonych zgodnie z cennikiem S. dla danego województwa (59,47 złotych). Nadto pozwany wskazał, że powód uwzględnił modernizację polegającą na wymianie słupa na inny model, co z kolei wygenerowało konieczność wymiany wyposażenia znajdującego się w górnej części słupów ażurowych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 04 października 2022 roku w miejscowości O. M. H. kierujący pojazdem marki R. o numerze rejestracyjnym (...) uderzył pojazdem w ogrodzenie posesji numer (...) i słup linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...)zasilany ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...), uszkadzając je. Uszkodzony słup typu (...) pełnił funkcję słupa narożnego i znajdował się na nim dodatkowy obwód linii oświetlenia ulicznego.

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w S..

protokół – k. 11 akt, notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym – k. 12 akt, mapa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) – k. 13 akt, opinia biegłego sądowego M. S. – k. 96-103 akt, opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. S. – k. 128-134 akt

Uszkodzony słup energetyczny typu (...) (żelbetowy zbrojony stalą zbrojeniową o zagęszczonym betonie metodą wibrowaną o długości 12 metrów) został przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w K. wymieniony na pojedynczy słup wirowany strunobetonowy typu (...).

W związku z powyższym w dniu 08 listopada 2022 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. obciążył M. H. kosztami przeprowadzonej naprawy wystawiając notę obciążeniową numer (...) na kwotę 13 562 złotych netto.

Powyższa kwota obejmowała: 2 271,20 złotych za materiały, 6 093,88 złotych za robociznę (52 rbg x 117,19 złotych), 755,21 złotych za transport i sprzęt, 4 260 złotych za najem sprzętu budowlano – montażowego zgodnie z fakturami oraz 181,71 złotych jako narzut (8% kosztów zakupu materiałów).

(...) spółka akcyjna z siedzibą w K. w przypadku odpłatnych robót wykonywanych w związku z likwidacją szkód stosował w 2022 roku stawki w kwocie 117,19 złotych netto za roboczogodzinę prac.

nota – k. 17 akt, kalkulacja poniesionych kosztów naprawy – k. 14 akt, kalkulacja stawki – k. 79 akt, podsumowanie składników na zlecenie – k. 81 akt, faktury – k. 15, 16 akt, opinia biegłego sądowego M. S. – k. 96-103 akt, opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. S. – k. 128-134 akt

Po zgłoszeniu przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w K. szkody ubezpieczycielowi sprawcy szkody, (...) Spółka akcyjna z siedzibą w S. przeprowadził postępowanie likwidacyjne oraz decyzją z dnia 02 grudnia 2022 roku ustalił i przyznał odszkodowanie w kwocie 7 617,65 złotych uznając: 1 640 złotych za materiały, 3 092,44 złotych za robociznę (52 rbg x 59,47 złotych), 755,21 złotych za transport i sprzęt, 2 130 złotych za najem sprzętu budowlano – montażowego oraz 181,71 złotych jako narzut (8% kosztów zakupu materiałów).

decyzja – k. 43, 44-45 akt, zweryfikowania kalkulacja poniesionych kosztów naprawy – k. 41-42 akt

W piśmie z dnia 09 lutego 2024 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. wezwał (...) spółkę akcyjną z siedzibą w S. do zapłaty kwoty 5 944,35 złotych, jednakże bezskutecznie.

pismo – k. 20 akt

Uszkodzenia słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...) zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałe w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku kwalifikowały słup do wymiany.

Uszkodzony słup typu (...) pełnił funkcję słupa narożnego i znajdował się na nim dodatkowy obwód linii oświetlenia ulicznego.

Wymiana uszkodzonego słupa na pojedynczy słup wirowany strunobetonowy typu (...) była uzasadniona.

Podczas szkody mogło dojść do przekroczenia wytrzymałości mechanicznej przewodów, konstrukcji wsporczych, w tym poprzeczników, uchwytów pętlicowo – śrubowych, w szczególności w miejscu mocowania, stąd też nie jest możliwe przeniesienie osprzętu liniowego ze słupa typu (...) na słup typu (...). Nadto nie jest zgodne ze sztuką przekładanie poprzeczników, izolatorów, czy zacisków prądowych o nie do końca znanym stanie technicznym. Nowe słupy wymagają nowych płyt i belek ustrojowych.

Dobór materiałów do usunięcia awarii był właściwy.

Użycie do wymiany słupa środków transportu w postaci: samochodu pogotowia energetycznego, podnośnika koszowego, sprzętu budowlano – montażowego (samochodu z naczepą do przewozu słupów wyposażonego w zakabinowy dźwig hydrauliczny) i minikoparki było niezbędne, a ich koszt – uzasadniony.

Rzeczywisty koszt roboczogodziny uwzględniający kwalifikacje pracowników wymagane przy tego typu pracach, jak też koszty pośrednie związane z wynagrodzeniem pracownika wynosi 117,19 złotych netto. Stawka ta ma charakter rynkowy i była zbliżona do wysokości stawek netto za roboczogodzinę prac elektryków, z uwzględnieniem kwalifikacji pracowników wymaganych przy tego typu pracach, stosowanych w latach 2021-2023 przez przedsiębiorstwa energetyczne.

Celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty usunięcia uszkodzeń słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...) zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku wynoszą 13 562 złotych netto.

opinia biegłego sądowego M. S. – k. 96-103 akt, opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. S. – k. 128-134 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w niniejszej sprawie miała sporządzona w sprawie opinia biegłego sądowego w zakresie energetyki, elektroenergetyki, elektrotechniki, instalacji elektrycznych oraz BHP przy urządzeniach, instalacjach i sieciach elektroenergetycznych – M. S.. W ocenie Sądu opinia (tak podstawowa, jak i uzupełniająca) sporządzona zostały wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, nadto jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, a komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Biegły sądowy również w sposób wyczerpujący odniósł się do zastrzeżeń pozwanego sformułowanych w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 28 kwietnia 2025 roku” (data prezentaty: 2025-04-29, k. 111-112 akt).

Jak wynikało z opinii biegłego sądowego uszkodzenia słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...) zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałe w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku kwalifikowały słup do wymiany, przy czym dokonana przez powoda wymiana uszkodzonego słupa pochodzącego z lat siedemdziesiąt XX wieku na pojedynczy słup wirowany strunobetonowy typu (...), a więc słup innego typu, w nowszej technologii, była uzasadniona i zgodna nie tylko ze standardami technicznymi powoda, ale i zasadami wiedzy technicznej. Nadto biegły wskazał, że z uwagi na fakt, że podczas szkody mogło dojść do przekroczenia wytrzymałości mechanicznej przewodów, konstrukcji wsporczych, w tym poprzeczników, uchwytów pętlicowo – śrubowych, w szczególności w miejscu mocowania, nie jest zgodne ze sztuką przeniesienie osprzętu liniowego ze słupa typu (...) na słup typu (...)z uwagi na nie do końca znany stan techniczny tych elementów. Biegły sądowy podkreślił także, że zarówno dobór środków transportu, jak i materiałów do usunięcia awarii był właściwy, zaś rzeczywisty koszt roboczogodziny uwzględniający kwalifikacje pracowników wymagane przy tego typu pracach, jak też koszty pośrednie związane z wynagrodzeniem pracowników, wynosi 117,19 złotych netto. Stawka ta miała przy tym charakter rynkowy i była zbliżona do stawek za roboczogodzinę prac elektryków, z uwzględnieniem kwalifikacji pracowników wymaganych przy tego typu pracach, stosowanych w latach 2021-2023 przez przedsiębiorstwa energetyczne.

Zarówno założenia przyjęte przez biegłego sądowego, jak i powyższe wnioski Sąd w całości podzielił i oparł się na opinii (podstawowej i uzupełniającej) dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie ustalając, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty usunięcia uszkodzeń słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...)zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku wynoszą 13 562 złotych netto.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka akcyjna z siedzibą w K. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. kwoty 5 944,35 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części odszkodowania obejmującego poniesione przez niego koszty naprawy elementu sieci elektroenergetycznej w postaci słupa uszkodzonego dniu 04 października 2022 roku przez M. H., za którego odpowiedzialność gwarancyjną ponosił pozwany ubezpieczyciel.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w S. kwestionował roszczenie powoda co do wysokości wskazując, że ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie likwidacyjne oraz wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 7 617,65 złotych netto nie uznając jednak żądanej przez powoda stawki za roboczogodzinę prac w kwocie 117,19 złotych jako znacznie zawyżonej w stosunku do stawek rynkowych obowiązujących przy tego typu pracach i ustalonych zgodnie z cennikiem S. dla danego województwa (59,47 złotych). Nadto pozwany wskazał, że powód uwzględnił modernizację polegającą na wymianie słupa na inny model, co z kolei wygenerowało konieczność wymiany wyposażenia znajdującego się w górnej części słupów ażurowych.

Mając na uwadze powyżej zaprezentowane stanowiska stron wskazać należy, że niesporny był między stronami był fakt zaistnienia w dniu 04 października 2022 roku zdarzenia powodującego szkodę i zakres uszkodzeń, jak też objęcie przez pozwanego ochroną ubezpieczeniową sprawcy szkody – kierującego pojazdem marki R. o numerze rejestracyjnym (...) M. H.. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia wysokości należnego od pozwanego odszkodowania wobec zweryfikowania przez pozwanego kosztorysu powoda w zakresie sposobu naprawy uszkodzonego słupa, stawek za prace naprawcze i najem sprzętu budowlano – montażowego.

Zasada odpowiedzialności pozwanego z tytułu przedmiotowej szkody jest uregulowana w ramach art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367), który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Stosownie natomiast do treści art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Przedmiotem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jest odpowiedzialność ubezpieczającego za szkody wyrządzone osobom trzecim. Jest to więc ubezpieczenie jego odpowiedzialności za wyrządzenie szkody opartej na zasadzie winy lub na zasadzie ryzyka. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej sięga tak daleko, jak odpowiedzialność cywilna ubezpieczającego, a wysokość świadczeń ubezpieczyciela z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej jest determinowana wysokością zobowiązań odszkodowawczych ubezpieczającego. W związku z tym odpowiedzialność odszkodowawcza ubezpieczyciela jest taka, do jakiej zobowiązany byłby sprawca szkody, gdyby to od niego powód domagał się naprawienia szkody.

Podstawą odpowiedzialności cywilnej posiadacza mechanicznego środka komunikacji za szkody wyrządzone ruchem takiego pojazdu jest przepis art. 436 § 1 k.c. statuujący – przy zastosowaniu art. 435 § 1 k.c. – odpowiedzialność opartą na zasadzie ryzyka. Zgodnie z art. 436 § 1 k.c. podmiotem odpowiedzialnym za szkodę wyrządzoną ruchem pojazdu mechanicznego środka komunikacji jest samoistny posiadacz w chwili wyrządzenia szkody, a jeżeli oddał pojazd w posiadanie zależne – posiadacz zależny. Zaostrzoną odpowiedzialnością określoną w art. 436 k.c. nie są obciążone inne osoby, które mogą faktycznie władać mechanicznym środkiem komunikacji, a więc ich dzierżyciele.

W wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku nie doszło do zderzenia się dwóch pojazdów mechanicznych, a więc nie znajdzie tutaj zastosowania odpowiedzialność na zasadzie winy określona w § 2 art. 436 k.c .

Istota zasady ryzyka sprowadza się zaś do nałożenia na dłużnika odpowiedzialności odszkodowawczej niezależnej od istnienia po jego stronie winy i bezprawności, co oznacza, że dowód braku winy (ekskulpacja) nie zwalnia go z odpowiedzialności, przy czym ryzyko to obciąża posiadacza pojazdu jedynie w zakresie, w jakim powstanie szkody objęte jest domniemaniem normalnego związku przyczynowego z ruchem pojazdu. Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka nie jest przy tym jednakże odpowiedzialnością absolutną. Sprawca może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności (art. 435 § 1 k.c.), jednakże w niniejszej sprawie pozwany nie powoływał się na żadną z powyższych przesłanek egzoneracyjnych.

Wskazać w tym miejscu należy, że zakres odpowiedzialności za powstałą szkodę określa art. 361 § 1 i 2 k.c. zgodnie, z którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie zaś z art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosowanie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów.

W okolicznościach niniejszej sprawy to na powodzie (...) spółce akcyjnej z siedzibą w K. ciążył zatem obowiązek udowodnienia istnienia roszczenia stanowiącego podstawę powództwa poprzez wykazanie wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, w tym wysokości szkody, a w szczególności, że przyjęta przez powoda w kalkulacji kosztów naprawy stawka robocizny miała charakter stawki rynkowej, jak też, że wymiana uszkodzonego słupa na inny była uzasadniona, podobnież jak koszty najmu sprzętu budowlano – montażowego, co aktualizowałoby po stronie pozwanego obowiązek zapłaty odszkodowania skalkulowanego przy uwzględnieniu tychże elementów.

W ocenie Sądu powód powyżej wskazanemu obowiązkowi dowodowemu sprostał i zdołał wykazać za pomocą zaoferowanych dowodów, w tym w szczególności dowodu z opinii biegłego sądowego, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty usunięcia uszkodzeń słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...) zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku wynoszą 13 562 złotych netto.

Sąd miał bowiem na uwadze, że jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w dniu 04 października 2022 roku w miejscowości O. M. H. kierujący pojazdem marki R. o numerze rejestracyjnym (...) uderzył pojazdem m. in. w słup linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...) zasilany ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...), uszkadzając go. Powód dokonał jego naprawy wymieniając go na pojedynczy słup wirowany strunobetonowy typu (...), przy czym jak wynikało z opinii biegłego sądowego dokonana w ten sposób naprawa, a więc poprzez wymianę uszkodzonego pochodzącego z lat siedemdziesiąt XX wieku słupa na pojedynczy słup wirowany strunobetonowy typu (...), a więc słup innego typu, wykonany w nowszej technologii, była uzasadniona i zgodna nie tylko ze standardami technicznymi przyjętymi przez powoda, ale i zasadami wiedzy technicznej i w żadnym zakresie nie prowadziła do bezpodstawnego wzbogacenia powoda. Uszkodzone słupy energetyczne typu (...) (żelbetowy zbrojony stalą zbrojeniową o zagęszczonym betonie metodą wibrowaną o długości 12 metrów), w szczególności słupy narożne, a takim był słup uszkodzony, krańcowe, odporowe o odporowo – rozgałęźne, jak wskazał biegły sądowy, są w każdym przypadku – z uwagi na słabe parametry techniczne i właściwości – wymieniane na słupy wirowane strunobetonowe typu (...) i (...) o znacznie lepszych parametrach technicznych i właściwościach. Nadto podczas szkody mogło dojść do przekroczenia wytrzymałości mechanicznej przewodów, konstrukcji wsporczych, w tym poprzeczników, uchwytów pętlicowo – śrubowych, w szczególności w miejscu mocowania, stąd też nie jest zgodne z zasadami wiedzy technicznej przenoszenie osprzętu liniowego – o nie do końca znanym stanie technicznym – ze słupa typu (...) na słup typu (...). W tej sytuacji w ocenie Sądu nie więc było żadnych podstaw do tego, by naprawić szkodę w sposób wskazywany przez pozwanego, tj. dokonując wymiany uszkodzonego słupa ażurowego na taki sam słup ażurowy i wykorzystując dotychczasowy osprzęt liniowy. Sąd zważył przy tym, że również użycie do wymiany słupa środków transportu w postaci: samochodu pogotowia energetycznego, podnośnika koszowego, sprzętu budowlano – montażowego (samochodu z naczepą do przewozu słupów wyposażonego w zakabinowy dźwig hydrauliczny) i minikoparki było niezbędne, a ich koszt potwierdzony fakturami wystawionymi przez podmioty zewnętrzne – uzasadniony. W tym kontekście Sąd zważył, że w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym pozwany nie sformułował w odniesieniu do tego kosztu (w łącznej kwocie 4 260 złotych) w istocie żadnych zarzutów, w szczególności nie podnosił, że koszt ten jest zawyżony i nie odpowiada cenom rynkowym. Jedynie w toku postępowania likwidacyjnego dokonując weryfikacji kosztorysu powoda w tym zakresie i uznając połowę żądanej kwoty (2 130 złotych) pozwany zawarł adnotację o konieczności przedłożenia karty czasu najmu i pracy sprzętu i raportów z prac, które to żądanie jednakże nie znajduje żadnego uzasadnienia. Jednocześnie Sąd zważył, że biegły sądowy uznał zarówno konieczność wykorzystania przedmiotowego sprzętu budowlano – montażowego, jak i koszt ich wykorzystania za uzasadniony w okolicznościach niniejszej sprawy, zaś pozwany nie zaoferował żadnego dowodu przeciwnego. Sąd podzielił również wniosek biegłego sądowego o niezasadności wyliczenia w okolicznościach niniejszej sprawy odszkodowania z uwzględnieniem stawek wynagrodzenia pracowników wskazanych w informatorze S.. Sąd miał bowiem na uwadze, że ze względu na wymagania bezpieczeństwa technologia wymiany słupa przewiduje co najmniej trzyosobowy skład zespołu, wśród których muszą być osoby posiadające ponadprzeciętne uprawienia i kompetencje, tj. oprócz uprawnień do prowadzenia pojazdu ciężarowego, do obsługi dźwigu, do obsługi koparki, do obsługi maszyny budowlanej – stopy ubijającej, do prowadzenia pojazdu brygadowego z przyczepą na minikoparkę, także uprawnień kwalifikacyjnych (...)(wszyscy członkowie zespołu wykonujący pracę), brak przeciwskazań do pracy na wysokości powyżej 3 metrów od pracowników pracujących na wysokości oraz upoważnienia do wykonywania pracy pod napięciem. To zaś niewątpliwie wpływa na wysokość stawki wynagrodzenia takich pracowników, stąd też rzeczywisty koszt roboczogodziny uwzględniający kwalifikacje pracowników wymagane przy tego typu pracach, jak też koszty pośrednie związane z wynagrodzeniem takich pracowników wynosi 117,19 złotych netto. Stawka ta miała przy tym, jak wskazał biegły sądowy, charakter rynkowy i była zbliżona do wysokości stawek netto za roboczogodzinę prac elektryków, z uwzględnieniem kwalifikacji pracowników wymaganych przy tego typu pracach, stosowanych w latach 2021-2023 przez przedsiębiorstwa energetyczne.

Mając zatem na uwadze powyższe w ocenie Sądu celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty usunięcia uszkodzeń słupa linii napowietrznej niskiego napięcia (...) numer (...)zasilanego ze stacji transformatorowo – rozdzielczej średnie na niskie napięcie (...) (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 04 października 2022 roku wynoszą 13 562 złotych netto. W związku zaś z tym, że pozwany wypłacił dotychczas odszkodowanie w kwocie 7 617,65 złotych netto, do zapłaty pozostała kwota 5 944,35 złotych, co czyniło żądanie powoda zasadnym w całości.

Uwzględniając więc powyższe Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 822 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 435 k.c. w zw. z art. 361 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasądził od powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w K. kwotę 5 944,35 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 23 listopada 2022 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu w punkcie drugim wyroku orzeczono zgodnie z treścią art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powoda jako strony wygrywającej niniejszy proces – wraz z odsetkami w wysokości odstawek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty – kwotę 5 217 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (400 złotych – opłata sądowa od pozwu, 17 złotych – opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 1 800 złotych – koszty zastępstwa procesowego i 3 000 złotych – wykorzystana zaliczka na poczet kosztów związanych z wynagrodzeniem biegłego sądowego).

W punkcie trzecim wyroku Sąd na powyższej podstawie w zw. z art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 1228 ze zmianami) nakazał ściągnąć od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 992,64 złotych tytułem zwrotu wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa tytułem wynagrodzenia biegłego sądowego w części nie pokrytej zaliczką.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 15 stycznia 2026 roku