Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 roku w Gdyni

w postępowaniu gospodarczym

na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 ¹ k.p.c.

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 90 złotych (dziewięćdziesiąt złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VI GC 814/25

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 15 maja 2025 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwoty 225,68 złotych, w tym kwoty 53,87 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wskazanych w nocie odsetkowej z dnia 28 listopada 2024 roku i kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i kosztów niniejszego procesu.

W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 02 czerwca 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 1999/25 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się oddalenia powództwa podnosząc, że żądanie powoda tak w zakresie odsetek, jak i rekompensaty jest niezasadne. Pozwany wskazał, że niezwłocznie po doręczeniu mu duplikatu faktury, co miało miejsce w listopadzie 2024 roku, uregulował należność, a zatem nie pozostawał w jakimkolwiek opóźnieniu. Pozwany podniósł również, że nota odsetkowa nie została mu doręczona, jak też, że powód nie wykazał, by poniósł jakiekolwiek koszty windykacyjne.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kupił od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. towar znajdujący się w asortymencie sprzedawcy oznaczony jako „went. (...)”.

Towar ten został odebrany przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. bez zastrzeżeń.

W związku z powyższym w dniu 10 czerwca 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. fakturę numer (...) na kwotę 185,66 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 09 sierpnia 2024 roku.

faktura – k. 12 akt, potwierdzenie dostawy – k. 13-13v akt

W dniu 18 października 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 363,08 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...), kwoty 5,61 złotych tytułem odsetek oraz kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

wezwanie do zapłaty – k. 15 akt

W dniu 08 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 366,18 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...), kwoty 7,29 złotych tytułem odsetek oraz kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz kwoty 1,42 złotych tytułem odsetek od nieuregulowanej faktury numer (...).

wezwanie do zapłaty – k. 16 akt

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. przesłał (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. duplikat faktury numer (...).

niesporne

W dniu 26 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. uregulował na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 185,66 złotych tytułem należności wynikającej z faktury numer (...).

potwierdzenie przelewu – k. 31 akt

W dniu 28 listopada 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. notę z tytułu odsetek ustawowych za opóźnienie na kwotę 53,87 złotych, z terminem płatności do dnia 19 grudnia 2024 roku.

Nota ta dotyczyła opóźnienia w płatności faktur o numerach: (...).

nota odsetkowa – k. 14 akt

W dniu 17 grudnia 2024 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wezwanie do zapłaty kwoty 369,31 złotych, w tym kwoty 185,66 złotych tytułem nieuregulowanej należności wynikającej z faktury numer (...), kwoty 10,42 złotych tytułem odsetek, kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności oraz kwoty 1,42 złotych tytułem odsetek od nieuregulowanej faktury numer (...).

wezwanie do zapłaty – k. 17 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dokumenty te należało uznać za materiał dowodowy wiarygodny i dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Zgodnie z treścią art. 148 ¹ k.p.c. sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Powyższego przepisu nie stosuje się, jeżeli strona w pierwszym piśmie procesowym złożyła wniosek o wysłuchanie jej na rozprawie albo przepis szczególny przewiduje taki obowiązek, chyba że pozwany uznał powództwo (§ 3).

W niniejszej sprawie żadna ze stron nie złożyła wniosku o wysłuchanie jej na rozprawie.

W tym miejscu zaś wskazać należy, że wniosek powoda o przeprowadzenie rozprawy, w świetle nowelizacji treści przepisu art. 148 ¹ k.p.c., nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, a jednocześnie w niniejszej sprawie w ocenie Sądu całokształt przytoczonych twierdzeń pozwalał na przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwoty 225,68 złotych, w tym kwoty 53,87 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wskazanych w nocie odsetkowej z dnia 28 listopada 2024 roku i kwoty 171,81 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...), a także kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i kosztów niniejszego procesu.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagał się oddalenia powództwa w całości kwestionując zarówno żądane odsetki, jak i rekompensatę i wskazując, że pozwany niezwłocznie po doręczeniu mu duplikatu faktury, co miało miejsce w listopadzie 2024 roku, uregulował należność, a zatem nie pozostawał w jakimkolwiek opóźnieniu. Pozwany podniósł również, że nota odsetkowa nie została mu doręczona, jak też, że powód nie wykazał, by poniósł jakiekolwiek koszty windykacyjne.

Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku (sygn. akt II PR 313/69) na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82).

W okolicznościach niniejszej sprawy to na powodzie O. spółce z ograniczoną z siedzibą w T. spoczywał ciężar wykazania, że pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie na jego rzecz należności wynikających z faktur (...) wskazanych w nocie odsetkowej, za opóźnienie w zapłacie których naliczono odsetki ustawowe za opóźnienie w tej nocie w łącznej kwocie 53,87 złotych. Tymczasem powód dla wykazania swojego roszczenia w tym zakresie przedłożył wyłącznie przedmiotową notę odsetkową, jak i jedną fakturę – numer (...), na którą powołał się w uzasadnieniu pozwu. Jednocześnie pozwany zaprzeczał, by pozostawał w opóźnieniu w zapłacie ciążących na nim zobowiązań wskazując dodatkowo w odniesieniu do faktury numer (...), że uregulował ją niezwłocznie po otrzymaniu duplikatu. Wprawdzie powód w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 17 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-23) wskazywał, że faktura ta została wysłana do pozwanego w formie elektronicznej na adres mailowy: (...) w dniu 04 września 2023 roku o godzinie 11:55, niemniej jednak Sąd zważył, że przedmiotowa faktura – numer (...) – została wystawiona w dniu 10 czerwca 2024 roku, nie jest więc możliwym, by została ona wysłana pozwanemu kilka miesięcy wcześniej, tj. we wrześniu 2023 roku.

W tej sytuacji – wobec zarzutów pozwanego – w ocenie Sądu powód nie zdołał wykazać, kiedy doręczył pozwanemu sporną fakturę, jak też, że pozwany regulując należność z tytułu tej faktury, tj. faktury numer (...), w dniu 26 listopada 2024 roku, pozostawał w opóźnieniu w jej zapłacie, a w konsekwencji, że powodowi przysługują zarówno odsetki w kwocie 53,87 złotych, jak i rekompensata (w kwocie 171,81 złotych) w związku z tymże opóźnieniem. Powód nie zdołał wykazać również, że pozwany pozostawał w opóźnieniu w zapłacie pozostałych faktur wskazanych w nocie odsetkowej na łączną kwotę 53,87 złotych, gdyż obejmowała ona także inne faktury. Wskutek zaś powyższego żądanie powoda w zakresie kwoty 225,68 złotych nie zasługiwało na uwzględnienie.

Jedynie na marginesie wskazać należy w odniesieniu do żądania rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności stanowiąca równowartość kwoty 40 euro, 70 euro lub 100 euro, a jest ona ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Rekompensata taka przysługuje wierzycielowi bez wykazania, że koszty te zostały poniesione i bez wzywania dłużnika do jej zapłaty, a roszczenie o nią powstaje po upływie terminów do zapłaty określonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku, sygn. akt III CZP 94/15), tj. wtedy gdy wierzyciel nabywa prawo do odsetek, czyli gdy spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie, a które to przesłanki w niniejszej sprawie nie zostały wykazane w zakresie opóźnienia w zapłacie. Naliczanie rekompensaty jest możliwe już od pierwszego dnia po upływie terminu zapłaty i to od każdego niezapłaconego w terminie rachunku lub faktury, niezależnie od wysokości wynikającego z nich roszczenia, a także niezależnie od długości opóźnienia. Jednocześnie jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 11 lipca 2024 roku (sygn. akt C-27923) artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 roku w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L z 2011 roku, nr 48, str. 1) stoi na przeszkodzie praktyce sądów krajowych polegającej na oddalaniu powództw o uzyskanie przewidzianej w tym przepisie stałej minimalnej kwoty stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności ze względu na to, że opóźnienie w płatnościach dłużnika jest nieznaczne lub że kwota długu, której dotyczy opóźnienie w płatnościach dłużnika, jest niewielka. W zakresie zaś, w jakim art. 5 polskiego kodeksu cywilnego nie można interpretować w sposób zgodny z art. 6 dyrektywy 2011/7, sąd krajowy, do którego należy w ramach jego kompetencji stosowanie przepisów prawa Unii, zobowiązany jest zapewnić pełną ich skuteczność, w razie konieczności z własnej inicjatywy, nie stosując przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym (art. 5 k.c.), bez konieczności żądania lub oczekiwania na uprzednie uchylenie tego przepisu w drodze ustawodawczej lub w jakimkolwiek innym trybie konstytucyjnym (wyrok z dnia 24 czerwca 2019 roku, sygn. C‑573/17).

W tym miejscu również na marginesie wskazać należy, że nie zasługiwałoby na uwzględnienie żądanie powoda w zakresie przyznania mu kosztów zastępstwa procesowego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 roku (sygn. akt III CZP 53/23) i w uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2024 roku (sygn. akt III CZP 48/23) – w sprawie wszczętej powództwem wytoczonym zgodnie z art. 505 ³⁷ § 2 zdanie pierwsze k.p.c. sąd orzeka o kosztach zastępstwa procesowego z uwzględnieniem jednej opłaty, którą określa według stawek za czynności radcy prawnego lub adwokata, właściwych ze względu na wartość i przedmiot sprawy oraz rodzaj postępowania.

Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd na podstawie art. 535 k.c. w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) w zw. z art. 6 k.c. a contrario w punkcie pierwszym wyroku – powództwo oddalił.

O kosztach procesu Sąd orzekł natomiast w punkcie drugim wyroku zgodnie z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 109 k.p.c. zasądzając od powoda na rzecz pozwanego jako strony wygrywającej niniejszą sprawę w całości kwotę 90 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty), ustaloną na podstawie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964 ze zmianami).

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...),

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 14 grudnia 2025 roku