Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 sierpnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa K. S.

przeciwko (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda K. S. kwotę 8 935 złotych (osiem tysięcy dziewięćset trzydzieści pięć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 15 lipca 2022 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda K. S. kwotę 1 197,60 złotych (jeden tysiąc sto dziewięćdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV.  nakazuje ściągnąć od powoda K. S. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 623,56 złotych (sześćset dwadzieścia trzy złote pięćdziesiąt sześć groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa;

V.  nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 679,32 złotych (sześćset siedemdziesiąt dziewięć złotych trzydzieści dwa grosze) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt VI GC 764/23

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 12 kwietnia 2023 roku powód K. S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 17 138 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 15 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 14 czerwca 2022 miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzony został pojazd marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) użytkowany przez powoda na podstawie umowy leasingu. Sprawca kolizji w dacie zdarzenia posiadał umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego, który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego stwierdził nieopłacalność naprawy przedmiotowego pojazdu i w związku ze szkodą całkowitą wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 25 959,76 złotych, jednakże niezasadnie obniżył wartość pojazdu w stanie sprzed szkody o kwotę 12 030 złotych z tytułu korekty za przebieg pojazdu i o kwotę 5 108 złotych z tytułu korekty za regionalną sytuację rynkową.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 08 maja 2023 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 1521/23 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. domagał się oddalenia powództwa wskazując, że wysokość szkody i odszkodowania została ustalona w prawidłowy sposób, tj. metodą dyferencyjną i w związku ze szkodą całkowitą pozwany wypłacił odszkodowanie w kwocie 936,60 złotych tytułem kosztów najmu pojazdu zastępczego oraz w kwocie 25 959,76 złotych tytułem różnicy między wartością pojazdu w stanie sprzed szkody (77 165 złotych) i po szkodzie (51 205,24 złotych), następnie zaś po rozpatrzeniu reklamacji nabywcy pozostałości pojazdu, wartość pozostałości została obniżona o kwotę 600 złotych brutto (487,80 złotych netto), tj. do kwoty 50 717,44 złotych netto.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 14 września 2022 roku doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność (...) spółki akcyjnej z siedzibą we W., a użytkowany na podstawie umowy leasingu przez K. S..

(...) spółka akcyjna z siedzibą we W. był uprawniony do obniżenia należnego podatku od towarów i usług (vat) o 100% kwoty podatku naliczonego.

Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) spółce akcyjnej z siedzibą w W..

niesporne, a nadto: zgłoszenie szkody – k. 17 akt, kserokopia dowodu rejestracyjnego – k. 17v-18 akt, pokwitowanie zatrzymania dokumentu – k. 21 akt, fotografie – k. 41-43 akt, dokumentacja zgromadzona w aktach szkody – k. 72 akt, zeznania powoda K. S. – protokół rozprawy z dnia 24 maja 2024 roku, k. 148 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:03:17-00:08:08)

W toku postępowania likwidacyjnego (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. ustalił, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przywracające ten podjazd do stanu sprzed kolizji z dnia 14 czerwca 2022 roku pod każdym względem wynoszą 90 355,79 złotych netto.

Ubezpieczyciel ustalił również wartość tegoż pojazdu przed kolizją na kwotę 77 165 złotych netto uwzględniając m. in. korekty ujemne w kwocie 12 030 złotych za przebieg pojazdu i w kwocie 5 108 złotych za regionalną sytuację rynkową. Jednocześnie pozostałości pojazdu zostały przez ubezpieczyciela zaoferowane do zbycia za cenę 51 205,24 złotych netto.

W powyższej sytuacji uznając zatem, że przewidywane koszty naprawy pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przekraczają jego wartość, decyzją z dnia 07 lipca 2022 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. stosując metodę dyferencyjną ustalił i przyznał odszkodowanie w kwocie 25 959,76 złotych netto z tytułu uszkodzenia pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku zdarzenia z dnia 14 czerwca 2022 roku.

decyzja – k. 16 akt, decyzja – k. 39 akt, kalkulacja naprawy, wycena pojazdu, raport z aukcji – w aktach szkody, k. 72 akt

(...) spółka akcyjna z siedzibą w W. ustalił i przyznał także odszkodowanie w kwocie 936,60 złotych netto z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego w związku z uszkodzeniem pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku zdarzenia z dnia 14 czerwca 2022 roku.

niesporne, a nadto: dokumentacja zgromadzona w aktach szkody – k. 72 akt

Pozostałości pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zostały sprzedane za cenę 51 205,24 złotych netto. Jednakże nabywca wraku złożył reklamację i w wyniku jej uwzględnienia cena ta została obniżona o kwotę 487,80 złotych netto (600 złotych brutto), tj. do kwoty 50 717,44 złotych netto.

decyzja z dnia 05 sierpnia 2022 roku – w aktach szkody, k. 72 akt, dokumentacja zgromadzona w aktach szkody – k. 72 akt

W związku z powyższym decyzją z dnia 05 sierpnia 2022 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. przyznał i wypłacił dodatkowo odszkodowanie z tytułu uszkodzenia pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku zdarzenia z dnia 14 czerwca 2022 roku w kwocie 487,80 złotych netto.

decyzja z dnia 05 sierpnia 2022 roku – w aktach szkody, k. 72 akt

W dniu 01 czerwca 2023 roku (...) spółka akcyjna z siedzibą we W. jako cedent zawarł z K. S. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności w postaci prawa do odszkodowania z polisy OC za szkodę komunikacyjną w pojeździe marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) z dnia 14 czerwca 2022 roku.

umowa przelewu wierzytelności – k. 81-82 akt, pełnomocnictwo – k. 83 akt

Wartość rynkowa pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed zdarzeniem z dnia 14 czerwca 2022 roku wynosiła 86 100 złotych netto.

Wartość pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie uszkodzonym po zdarzeniu z dnia 14 czerwca 2022 roku wynosiła 50 717,44 złotych netto.

Wartość szkody całkowitej określona metodą dyferencyjną wynosiła 35 382,56 złotych netto (86 100 złotych netto – 50 717,44 złotych netto).

częściowo opinia biegłego sądowego P. C. – k. 184-258, 297-300 akt, dokumentacja zgromadzona w aktach szkody – k. 72 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, w tym znajdujących się w aktach szkody, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. Pozostałe dokumenty dołączone do akt nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Sąd wziął pod uwagę również oświadczenia stron uwzględniając je jednakże w takim jedynie zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną.

Jakkolwiek Sąd za wiarygodne uznał zeznania powoda K. S., to nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 roku Sąd na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 4 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania pozwanego, albowiem mimo prawidłowego wezwania osoby uprawnione do reprezentowania pozwanego nie stawiły się i nie usprawiedliwiły swojego niestawiennictwa.

Dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w niniejszej sprawie Sąd oparł się natomiast na opinii biegłego sądowego w zakresie techniki i mechaniki motoryzacyjnej oraz ruchu drogowego P. C.. W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego (tak podstawowa, jak i uzupełniająca) została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych.

Biegły sądowy ustalił wartość rynkową pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed zdarzeniem z dnia 14 czerwca 2022 roku (na kwotę 86 100 złotych netto), jak też wartość pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie uszkodzonym po zdarzeniu z dnia 14 czerwca 2022 roku (na kwotę 50 717,44 złotych netto) oraz wartość szkody całkowitej określoną metodą dyferencyjną (86 100 złotych netto – 50 717,44 złotych netto = 35 382,56 złotych netto). Biegły sądowy wskazał przy tym, że zastosowanie przez ubezpieczyciela korekty za przebieg pojazdu było uzasadnione (istniała bowiem bardzo duża różnica (ponad 50%) między przeciętnymi przebiegami porównywalnych pojazdów a wycenianym pojazdem, co zwłaszcza w pierwszych latach eksploatacji ma istotny negatywny wpływ na zainteresowanie takim pojazdem na rynku wtórnym), natomiast nie znajdowało uzasadnienia zastosowanie korekty ujemnej za regionalną sytuację rynkową. Odnosząc się zaś do zastrzeżeń pozwanego (k. 262 akt) dotyczących niezastosowania ujemnej korekty za liczbę właścicieli, w opinii uzupełniającej biegły sądowy wskazał, że w dokonanej wycenie wartości rynkowej pojazdu uwzględniono ujemną korektę z tytułu importu pojazdu do kraju, co z definicji uwzględnia fakt zmiany właściciela, bowiem aby pojazd został sprowadzony, musi on najpierw zostać kupiony od osoby zamieszkującej na terenie innego kraju. Dodatkowa korekta z tego samego powodu byłaby zatem zdublowaniem korekty z tytułu importu, a jednocześnie brak jest podstaw mając na uwadze analizę akt, w tym dowodu rejestracyjnego pojazdu, do przyjęcia, że sporny pojazd przed jego sprowadzeniem zmieniał właściciela bądź by zmiana taka miała miejsce po jego sprowadzeniu do Polski, co znajduje również potwierdzenie w zeznaniach powoda.

Mając na uwadze, że opinia biegłego sądowego nie była kwestionowana w dalszym zakresie przez żadną ze stron, nie znajdując podstaw do zdezawuowania jej wartości i mocy dowodowej Sąd oparł się na niej dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie w powyżej opisanym zakresie. Sąd nie oparł się jednak na opinii biegłego sądowego w zakresie, w jakim biegły sądowy wskazał, że różnica między kwotą wynikającą z prawidłowo określonej wartości szkody, tj. kwoty 35 382,56 złotych netto a wypłaconym świadczeniem odszkodowawczym wynosi 8 486,20 złotych netto. Sąd miał bowiem na uwadze, że biegły sądowy uwzględnił w kwocie wypłaconego odszkodowania nie tylko kwotę 25 959,76 złotych netto i kwotę 487,80 złotych netto (łącznie 26 447,56 złotych netto), które to kwoty związane były m. in. z wartością pozostałości pojazdu, lecz również kwotę 936,60 złotych netto, która została wypłacona w związku z najmem pojazdu zastępczego, co wynika wprost z decyzji z dnia 05 sierpnia 2022 roku. W tej zaś sytuacji uznać należało, że różnica między kwotą wynikającą z prawidłowo określonej wartości szkody, tj. kwoty 35 382,56 złotych netto a wypłaconym świadczeniem odszkodowawczym (w łącznej kwocie 26 447,56 złotych netto, tj. 25 959,76 złotych netto + 487,80 złotych netto) wynosi 8 935 złotych netto (35 382,56 złotych netto – 26 447,56 złotych netto), o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód K. S. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 17 138 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 15 lipca 2022 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem odszkodowania stanowiącego pozostałą część różnicy między wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym (niezasadnie obniżoną o korekty za regionalną sytuację rynkową i przebieg) a w stanie uszkodzonym i kwotą dotychczas wypłaconego przez ubezpieczyciela odszkodowania.

Kierując zarzutu przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. podnosił, że wysokość szkody i odszkodowania została ustalona w prawidłowy sposób metodą dyferencyjną.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przywracające ten podjazd do stanu sprzed kolizji z dnia 14 czerwca 2022 roku pod każdym względem wynosiły 90 355,79 złotych netto ustaloną przez ubezpieczyciela w toku postępowania likwidacyjnego, wartości tej bowiem na żadnym etapie postępowania powód nie kwestionował. Kwestią sporną, a przez to wymagającą rozstrzygnięcia było natomiast ustalenie wysokości należnego powodowi odszkodowania, powód wskazywał bowiem, że wartość uszkodzonego pojazdu to kwota 95 000 złotych netto – 105 000 złotych netto, pozwany zaś niezasadnie ją obniżył, gdyż w sposób nieuprawniony zastosował ujemne korekty za przebieg pojazdu i regionalną sytuację rynkową, jak też kwestionował wartość pojazdu w stanie uszkodzonym określoną na kwotę 51 205,24 złotych.

Jak wynikało z przeprowadzonej w sprawie i niekwestionowanej przez powoda opinii biegłego sądowego wartość rynkowa pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przed zdarzeniem z dnia 14 czerwca 2022 roku wynosiła 86 100 złotych netto, przy czym jak wskazał biegły sądowy, a który to wniosek Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela, zastosowanie przez ubezpieczyciela korekty za przebieg pojazdu było uzasadnione, istniała bowiem bardzo duża różnica (ponad 50%) między przeciętnymi przebiegami porównywalnych pojazdów a wycenianym pojazdem, co zwłaszcza w pierwszych latach eksploatacji ma istotny negatywny wpływ na zainteresowanie takim pojazdem na rynku wtórnym, natomiast nie znajdowało uzasadnienia zastosowanie korekty ujemnej za regionalną sytuację rynkową. Powyższe – przy niekwestionowanych kosztach naprawy uszkodzeń spornego pojazdu po zdarzeniu z dnia 14 czerwca 2022 roku wyliczonych na kwotę 90 355,79 złotych netto – przesądzało o nieopłacalności naprawy spornego pojazdu, a więc o zaistnieniu w sprawie tzw. szkody całkowitej.

Odnosząc się do tego zagadnienia wskazać należy, iż prawo polskie nie formułuje definicji tego pojęcia. Art. 363 § 1 k.c. stanowi, że jeżeli przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Określenie progu opłacalności naprawy, a tym samym określenia szkody jako całkowitej jest różne w zależności od rodzaju ubezpieczenia (OC lub AC), z którego jest likwidowana szkoda.

W odniesieniu do ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych kwestia ta była przedmiotem szeregu rozstrzygnięć sądowych. Jednym z pierwszych rozstrzygnięć w omawianej sprawie było orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który w wyroku z dnia 12 lutego 1992 roku (sygn. akt I ACr 30/92) stwierdził, iż szkoda częściowa ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania. Szkoda całkowita zaś występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. W przypadku wystąpienia szkody częściowej zakład ubezpieczeń jest zobowiązany do pokrycia kosztów dokonanej naprawy, w przypadku zaś wystąpienia szkody całkowitej odszkodowanie ustala się przy wykorzystaniu tzw. metody dyferencyjnej. Metoda ta polega na ustaleniu wysokości odszkodowania poprzez pomniejszenie wartości pojazdu w stanie przed uszkodzeniem o wartość pojazdu w stanie uszkodzonym tj. po wypadku (wrak, pozostałości). Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 20 lutego 2002 roku (sygn. akt V CKN 903/00) uznając, iż jeżeli koszt naprawy samochodu jest wyższy od jego wartości przed uszkodzeniem – co ma miejsce w przedmiotowej sprawie – roszczenie poszkodowanego ogranicza się do kwoty odpowiadającej różnicy wartości pojazdu sprzed i po wypadku. Jednoznaczne stanowisko odnośnie szkody całkowitej przy ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych potwierdzające dotychczasową linię orzecznictwa Sąd Najwyższy zawarł natomiast w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 12 stycznia 2006 roku (składu siedmiu sędziów Izby Cywilnej, sygn. akt III CZP 76/05), w którym stwierdził, iż za utrwalony należy uznać pogląd, że koszt naprawy uszkodzonego w wypadku komunikacyjnym pojazdu nie przewyższający jego wartości sprzed wypadku nie jest nadmierny w rozumieniu art. 363 § 1 k.c.

Skoro, jak już wskazano powyżej, w niniejszej sprawie miała miejsce tzw. szkoda całkowita, to oczywiście ubezpieczyciel miał obowiązek naprawić tę szkodę, ale tylko w granicach racjonalnych z punktu widzenia normy art. 363 k.c. W orzecznictwie zaś ugruntował się pogląd, który Sąd w pełni podziela, że jeśli naprawa miałaby kosztować więcej niż wartość uszkodzonej rzeczy, to nieracjonalne jest z ekonomicznego punktu widzenia naprawianie tej uszkodzonej rzeczy. Oczywiście poszkodowany ma prawo prowadzić działania zmierzające do odtworzenia uszkodzonego pojazdu z uwagi np. na przywiązanie do pojazdu albo inne przesłanki uzasadniające jego decyzję, ale w takiej sytuacji nie może on żądać, aby ubezpieczyciel związany był jego odczuciami i decyzjami. Sąd zważył, iż kryteria restytucji szkody najbardziej obiektywnie wskazują bowiem przesłanki ekonomiczne. Te zaś wskazywały na okoliczność, że naprawa uszkodzonego pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie była ekonomicznie uzasadniona. Dlatego Sąd uznał, iż obowiązek odszkodowawczy pozwanego ubezpieczyciela określony jest różnicą wartości pojazdu w stanie sprzed szkody, która wynosiła 86 100 złotych i wartością pozostałości pojazdu. Jak zaś wynikało z opinii biegłego sądowego wartość pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w stanie uszkodzonym po zdarzeniu z dnia 14 czerwca 2022 roku wynosiła 50 717,44 złotych netto i nie była kwestionowana przez powoda. Sąd miał przy tym na uwadze, że jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów pozostałości spornego pojazdu zostały sprzedane za cenę 51 205,24 złotych netto. Jednakże nabywca wraku złożył reklamację i w wyniku jej uwzględnienia cena ta została obniżona o kwotę 487,80 złotych netto (600 złotych brutto), tj. do kwoty 50 717,44 złotych netto, zaś ubezpieczyciel tę dodatkową kwotę (487,80 złotych netto) przekazał poszkodowanemu właścicielowi pojazdu zgodnie z decyzją z dnia 05 sierpnia 2022 roku, a więc jeszcze przed cesją wierzytelności na powoda, co miało miejsce w dniu 01 czerwca 2023 roku.

W tej sytuacji pozwany obowiązany był do zapłaty odszkodowania określonego metodą dyferencyjną w kwocie 35 382,56 złotych netto (86 100 złotych netto – 50 717,44 złotych netto). Pozwany dotychczas wypłacił tytułem odszkodowania za przedmiotową szkodę kwotę 25 959,76 złotych netto (decyzja z dnia 07 lipca 2022 roku) i kwotę 487,80 złotych netto (decyzja z dnia 05 sierpnia 2022 roku), a zatem łącznie kwotę 26 447,56 złotych netto (dodatkowa kwota 936,60 złotych netto nie podlegała uwzględnieniu, gdyż stanowiła odszkodowanie obejmujące koszty najmu pojazdu zastępczego), wobec czego zobowiązany jest do zapłaty powodowi jako następcy prawnemu poszkodowanego jeszcze kwoty 8 935 złotych netto (35 382,56 złotych netto – 26 447,56 złotych netto) i w tym zakresie jedynie powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Uwzględniając całokształt powyższych rozważań Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie wymienionych wyżej regulacji w zw. z art. 822 k.c. w zw. z art. 481 k.c. zasądził do pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda K. S. kwotę 8 935 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 15 lipca 2022 roku do dnia zapłaty.

Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu za niezasadne z przyczyn wskazanych wyżej Sąd orzekł jak w punkcie drugim wyroku oddając powództwo w tej części na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 6 k.c. stosowanych a contrario.

O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 52,14%, a pozwany w 47,86%.

Koszty poniesione przez powoda wyniosły kwotę 5 617 złotych (opłata sądowa od pozwu – 1 000 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych, wykorzystana w całości zaliczka na poczet kosztów związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego sądowego). Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły kwotę 3 617złotych (koszty zastępstwa procesowego – 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych).

Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 2 928,70 złotych (52,14% z kwoty 5 617 złotych), zaś pozwanemu – w kwocie 1 731,10 złotych (47,86% z kwoty 3 617 złotych).

Po skompensowaniu obu powyższych kwot pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 1 197,60 złotych, którą Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie trzecim wyroku (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty).

Natomiast w punkcie czwartym i piątym wyroku Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 959) nakazał ściągnąć odpowiednio od powoda i od pozwanego kwoty 623,56 złotych i 679,32 złotych tytułem wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa jako wynagrodzenie biegłego sądowego w części nie pokrytej zaliczką powoda (wynagrodzenie biegłego sądowego przyznane postanowieniem z dnia 13 marca 2025 roku w kwocie 2 302,88 złotych, k. 266 akt – 1 000 złotych z zaliczki powoda, 1 302,88 złotych ze środków Skarbu Państwa).

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 12 września 2025 roku