Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

w postępowaniu gospodarczym

sprawy z powództwa P. B.

przeciwko M. S. (1)

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego M. S. (1) na rzecz powoda P. B. kwotę 8 819,92 złotych (osiem tysięcy osiemset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami:



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3,46 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2,78 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 5,78 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1,59 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3 778,64 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, z tym ustaleniem, że zostały już uiszczone,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 721,36 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty,



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 306,51 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego M. S. (1) na rzecz powoda P. B. kwotę 1 746,64 złotych (jeden tysiąc siedemset czterdzieści sześć złotych sześćdziesiąt cztery grosze złotych) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 536/24

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 22 maja 2023 roku, sprecyzowanym w piśmie z datą w nagłówku „dnia 22 września 2023 roku” (data prezentaty: 2023-09-25, k. 41-43 akt), powód P. B. domagał się zasądzenia od pozwanego M. S. (1) kwoty 19 340,12 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: 4 203,46 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 522,78 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 505,78 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 501,59 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 500 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i 2 306,51 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części wynagrodzenia za świadczone przez powoda na zlecenie pozwanego usługi transportowe.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 30 października 2023 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 3132/23 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany M. S. (1) uznał powództwo w zakresie żądania kwoty 3 778,64 złotych oraz wniósł o oddalenie roszczenia powoda w pozostałym zaskarżonym zakresie.

Pozwany przyznał, że strony łączyła ustna umowa o współpracy, na podstawie której powód świadczył na rzecz pozwanego usługi przewozowe. Odnośnie do zapłaty za wykonane usługi pozwany wskazał, że strony ustaliły, że część wynagrodzenia powoda będzie opłacana na rachunek bankowy jego konkubiny, pozostała zaś część gotówką, przy czym strony każdorazowo miały ustalać, w jaki sposób i w jakiej kwocie nastąpi rozliczenie danej faktury. I tak, co do należności dochodzonych pozwem pozwany wskazał, że kwota 4 203,46 złotych tytułem faktury numer (...) została przez pozwanego opłacona przelewem w kwocie 2 200 złotych, w pozostałej części natomiast gotówką do rąk własnych powoda; kwota 6 522,78 złotych tytułem faktury numer (...) została opłacona przelewem w kwocie 2 000 złotych, w pozostałej części gotówką do rąk M. W., a ten przekazał tę kwotę powodowi; kwota 6 505,78 złotych tytułem faktury numer (...) została opłacona przelewem w kwocie 3 000 złotych, w pozostałej części gotówką do rąk M. W. albo pozostawiona w aucie dla powoda; kwota 6 501,59 złotych tytułem faktury numer (...) została opłacona przelewem w kwocie 3 000 złotych, zaś w pozostałej części do rąk powoda w miejscu jego zamieszkania w obecności córki pozwanego i konkubiny powoda. Pozwany wskazał, że relacje stron układały się pomyślnie do czasu zlecenia przewozu towaru na północy Szwecji. W tym zakresie pozwany wskazał, że wyznaczył powodowi trasę przejazdu, natomiast powód wbrew poleceniom pozwanego pojechał inną trasą, z której nie był w stanie wyjechać samodzielnie i zaszła konieczność wezwania profesjonalnej pomocy drogowej. Z tego tytułu pozwany obciążył powoda, poniesionymi kosztami holowania, które ujął w nocie obciążeniowej z dnia 14 marca 2023 roku. Powód nie opłacił przedmiotowej noty, a relacje stron uległy pogorszeniu. Pozwany przyznał, że nie opłacił dwóch ostatnich faktur powoda tj. faktury numer (...) z dnia 28 lutego 2023 roku oraz faktury numer (...) z dnia 13 marca 2023 roku na łączną kwotę 8 806,51 złotych. Pozwany faktury te chciał opłacić, ale nie mógł się z powodem skontaktować w celu dokonania rozliczenia. W takiej sytuacji wobec posiadania względem powoda wymagalnej wierzytelności w łącznej kwocie 5 027,87 złotych, na którą składały się należności wynikające z wystawionej noty obciążeniowej tytułem kosztów holowania w kwocie 4 538,43 złotych oraz skapitalizowane od tejże kwoty (na dzień 17 listopada 2023 roku) odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwocie 489,44 złotych, pozwany w dniu 20 listopada 2023 roku nadał do powoda oświadczenie o potrąceniu powyższej kwoty z należnościami powoda wynikającymi z faktur numer (...). Po potrąceniu do zapłaty przez pozwanego na rzecz powoda pozostała więc kwota 3 778,64 złotych, którą pozwany chce zapłacić i którą uznał, a co jest niemożliwe z uwagi na brak wiedzy w przedmiocie numeru rachunku bankowego powoda i braku kontaktu z powodem.

W piśmie z datą w nagłówku „dnia 10 lipca 2024 roku” (data prezentaty: 2024-07-15, k. 155-156 akt) pozwany sprecyzował, że dokonał potrącenia swojej wierzytelności w kwocie 5 027,87 złotych z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych w całości oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych w części, tj. w kwocie 2 721,36 złotych.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 roku pełnomocnik powoda złożył oświadczenie o cofnięciu pozwu w zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od kwoty 3 778,64 złotych za wskazany w pozwie przez powoda okres, albowiem zostały one, tak jak i uznana kwota 3 778,64 złotych, uiszczone przez pozwanego, następnie zaś – wobec oświadczenia o omyłkowym ich uregulowaniu – pełnomocnik powoda cofnął powyższe oświadczenie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

P. B. i M. S. (1) najpóźniej w październiku 2022 roku nawiązali współpracę, w ramach której M. S. (1) zlecał P. B. realizację przewozów. Usługi przewozowe miały być świadczone przez P. B. z wykorzystaniem pojazdu M. S. (1). Strony miały także każdorazowo ustalać wysokość wynagrodzenia za dany miesiąc.

Wynagrodzenie miało być płatne na podstawie wystawianych przez P. B. faktur, przy czym od kwoty wynikającej z faktury dokonywane były przez biuro księgowe za zgodą P. B. w pierwszej kolejności wypłaty na należności w postaci składek na ubezpieczenie społeczne, podatek dochodowy i wynagrodzenie za usługi księgowe.

zeznania powoda P. B. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:56:26-01:35:39), zeznania pozwanego M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 01:38:08-02:18:42)

W okresie od października 2022 roku do marca 2023 roku P. B. za wykonane usługi przewozowe wystawił M. S. (1):



w dniu 31 października 2022 roku – fakturę numer (...), z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 4 203,46 złotych, fakturę tę opatrzono adnotacją „zapłacono gotówką”,



w dniu 30 listopada 2022 roku – fakturę numer (...), z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 6 522,78 złotych, fakturę tę opatrzono adnotacją „zapłacono gotówką”,



w dniu 31 grudnia 2022 roku – fakturę numer (...), z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 6 505,78 złotych, fakturę tę opatrzono adnotacją „zapłacono gotówką”,



w dniu 31 stycznia 2023 roku – fakturę numer (...), z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 6 501,59 złotych, fakturę tę opatrzono adnotacją „zapłacono gotówką”,



w dniu 28 lutego 2023 roku – fakturę numer (...) , z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 6 500 złotych, z terminem płatności do dnia 10 marca 2023 roku,



w dniu 13 marca 2023 roku – fakturę numer (...), z której do zapłaty na rzecz P. B., po dokonaniu powyższych potrąceń, pozostała kwota 2 306,51 złotych, z terminem do dnia 20 marca 2023 roku.

faktury – k. 16-21, 77-80, 101-102 akt

Mimo, że na fakturach wskazana była adnotacja o zapłacie gotówką, strony uzgodniły, że część wynagrodzenia z tytułu zrealizowanych przewozów wypłacana będzie zaliczkowo P. B. na wskazany przez niego rachunek prowadzony przez (...) spółkę akcyjną z siedzibą w W., który to rachunek bankowy należał do U. M. – partnerki P. B.. P. B. nie wskazał swojego rachunku bankowego do dokonywania wpłat, albowiem rachunek ten był zajęty w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z powyższymi ustaleniami M. S. (1) wpłacił na rachunek bankowy U. M.:



w dniu 24 października 2022 roku kwotę 2 200 złotych tytułem „wpłaty”, którą P. B. zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...),



w dniu 22 listopada 2022 roku kwotę 2 000 złotych tytułem „wpłaty”, którą P. B. zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...),



w dniu 05 grudnia 2022 roku kwotę kwoty 3 000 złotych tytułem „wpłaty”, którą P. B. zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...),



w dniu 04 lutego 2023 roku kwotę 3 000 złotych i w dniu 13 lutego kwotę 2023 roku kwotę 3 000 złotych tytułem „wpłaty”, którą P. B. zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...).

potwierdzenia przelewu – k. 22-26, 72-76 akt, zeznania świadka U. M. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:20:43-00:41:12), zeznania powoda P. B. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:56:26-01:35:39), zeznania pozwanego M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 01:38:08-02:18:42)

Pozostała część wynagrodzenia należnego P. B. uiszczana była przez M. S. (1) gotówką, z tym że przekazywał on w ten sposób jedynie taką część wynagrodzenia, która mogła zostać zapłacona banknotami.

M. S. (1) przekazywał gotówkę osobiście P. B., w tym w czasie wizyty w domu P. B. wraz z córką M. S., zostawiał mu ją na stacji benzynowej w N. prowadzonej przez M. W., skąd P. B. rozpoczynał przewóz, ewentualnie pozostawiał ją w zaparkowanym tam pojeździe, którym P. B. wykonywał usługi transportowe.

Strony nie kwitowały przekazywanych pieniędzy, gdyż darzyły się zaufaniem.

Gotówka pozostawiona na stacji benzynowej w depozycie M. W. została przez niego przekazana P. B..

wydruk korespondencji sms – k. 81 akt, zeznania świadka M. K. S. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:03:29-00:20:35), zeznania świadka M. W. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:41:12-00:56:17), zeznania pozwanego M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 01:38:08-02:18:42)

Zgodnie z powyższymi ustaleniami M. S. (1) uregulował gotówką:



kwotę 2 000 złotych, którą przekazał bezpośrednio P. B. tytułem pozostałej części wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...);



kwotę 4 520 złotych, którą przekazał P. B. tytułem pozostałej części wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...) poprzez M. W.,



kwotę 3 500 złotych, którą przekazał P. B. tytułem pozostałej części wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...) poprzez M. W. lub pozostawiając w aucie, z którego korzystał P. B.,



w lutym 2023 roku kwotę 500 złotych, którą przekazał bezpośrednio P. B. tytułem pozostałej części wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...) podczas wizyty wraz z córką M. S. w domu P. B. w K..

zeznania świadka M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:03:29-00:20:35), zeznania świadka M. W. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:41:12-00:56:17), zeznania pozwanego M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 01:38:08-02:18:42), wydruk korespondencji sms – k. 81 akt

W miesiącu lutym 2023 roku P. B. realizował na rzecz M. S. (1) przewóz towaru do miejscowości F. w Szwecji. Jako, że M. S. (1) miał większe doświadczenie jako kierowca, P. B. radził się go w kwestii trasy, jaką winien jechać. M. S. (1) wyznaczył mu trasę dojazdu, jego zdaniem najbezpieczniejszą biorąc pod uwagę warunki pogodowe wówczas panujące w Skandynawii. W trakcie realizacji tegoż przewozu M. S. (1) na bieżąco, poprzez podgląd gps pojazdu P. B., przesyłał mu instrukcje co do przebiegu poszczególnych etapów trasy.

W dniu 05 lutego 2023 roku M. S. (1) poinstruował P. B., że powinien udać się drogą numer (...) do B., stamtąd drogą numer (...) do miejscowości M., a z miejscowości M. powinien on jest jechać dalej drogą numer (...) do miejscowości S., natomiast z miejscowości S. – drogą numer (...) do miejscowości F..

Podczas jazdy w dniu 06 lutego 2023 roku M. S. (1) polecił P. B. zawrócić, wówczas ciągnik siodłowy kierowany przez P. B. ugrzązł w śniegu i w celu kontynowania jazdy koniecznym było skorzystanie z usługi holowania. Usługa ta została wykonana przez (...) z siedzibą w G. (Szwecja).

Po tym zdarzeniu stosunki P. B. i M. S. (1) uległy pogorszeniu, M. S. (1) obarczał P. B. winą za powstałe koszty holowania zarzucając mu pomylenie trasy i zakopanie się w śniegu podczas zawracania. M. S. (1) informował także P. B., że obciąży go kosztami holowania, jeżeli sam zostanie nimi obciążony.

W związku z powyższym, jak też faktem, że M. S. (1) nie uregulował na rzecz P. B. w żadnej części faktury numer (...) (6 500 złotych) i faktury numer (...) (2 306,51 złotych) strony zakończyły współpracę.

Z tytułu realizacji usługi holowania (...) z siedzibą w G. wystawił zleceniodawcy (...) z siedzibą w G. fakturę numer (...) na kwotę 11 700 sek. Powyższą kwotą (...) z siedzibą w G. na podstawie faktury numer (...) z dnia 13 marca 2023 roku obciążył następnie M. S. (1).

W związku z tym M. S. (1) obciążył kosztami holowania P. B. wystawiając w dniu 14 marca 2023 roku notą obciążeniową numer (...) na kwotę 11 700 SEK, z terminem płatności w ciągu 10 dni na wskazany rachunek bankowy.

Powyższa nota została przesłana do P. B. w dniu 15 marca 2023 roku mailowo na adres: (...). M. S. (1) zwrócił się wówczas również do P. B. o wskazanie mu rachunku bankowego w celu uregulowania wynagrodzenia należnego P. B. z faktury za luty i marzec 2023 roku.

zeznania powoda P. B. – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 00:56:26-01:35:39), zeznania pozwanego M. S. (1) – protokół z rozprawy z dnia 26 lutego 2025 roku, k. 229-237 akt (zapis obrazu i dźwięku: 01:38:08-02:18:42), wydruk wiadomości mailowej – k. 88 akt, nota obciążeniowa – k. 84 akt, nora obciążeniowa – k. 85 akt, faktura – k. 87 akt, wierzytelne tłumaczenie faktury – k. 193-195 akt, wydruk wiadomości sms – k. 89-90 akt

W dniu 17 marca 2023 roku M. S. (1) zwrócił się mailowo na adres: (...) do P. B. o osobisty odbiór w dniu 18 marca 2023 roku jego wynagrodzenia za luty i marzec 2023 roku w siedzibie prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa pod adresem: S., ulica (...).

P. B. nie stawił się w wyznaczonym miejscu i terminie, a strony nie kontaktowały się więcej ze sobą.

wydruk wiadomości mailowej – k. 83 akt

W dniu 11 sierpnia 2023 roku M. S. (1) z tytułu powstałych kosztów holowania jego pojazdu uregulował wobec (...) z siedzibą w G. należność w kwocie 11 700 sek, co stanowiło równowartość 4 538,43 złotych.

potwierdzenie przelewu – k. 87 akt

W piśmie z dnia 20 listopada 2023 roku M. S. (1) złożył P. B. oświadczenie o potrąceniu przysługującej mu wierzytelności w kwocie 4 538,43 złotych wraz z odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres do dnia 17 listopada 2023 roku w kwocie 489,44 złotych (nota obciążeniowa numer (...)) z wierzytelnością P. B. w kwocie 8 806,51 złotych z tytułu nieopłaconych faktur numer (...) wskazując, iż w wyniku potrącenia do zapłaty na rzecz P. B. pozostaje kwota 3 778,64 złotych.

Przesyłka zawierająca przedmiotowe oświadczenie została odebrana przez P. B. w jego miejscu zamieszkania w dniu 27 listopada 2023 roku.

oświadczenie – k. 94 akt, potwierdzenie nadania – k. 95 akt, wydruk śledzenia przesyłki – k. 142 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary.

Sąd nie oparł się natomiast na przedłożonych przez pozwanego wydrukach z lokalizacji pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) (k. 91-92 akt) w zakresie, w jakim miały one stanowić dowód na fakt, że powód nie zastosował się do poleceń pozwanego co do przebiegu trasy, w konsekwencji czego musiał zawracać i pojazd wówczas ugrzązł w śniegu, a co z kolei wygenerowało koszty związane z jego wyciąganiem. Sąd miał bowiem na uwadze, że z wydruku znajdującego się na k. 91 akt bynajmniej nie wynika, ażeby powód obrał inną trasę aniżeli ta wyznaczona przez pozwanego, gdyż wydruk ten nie obrazuje całej pokonanej trasy, a jedynie pewien wycinek mapy, brak jest przy tym na nim numerów dróg, które pozwoliłyby Sądowi na ustalenie pokonanej przez powoda trasy i porównanie jej z trasą wyznaczoną przez pozwanego. Z wydruku tego nie wynika nadto, kiedy i w jakich okolicznościach i przez kogo został wykonany tenże zrzut z lokalizacji pojazdu, trudno wobec tego przyjąć, że dotyczy on właśnie tego spornego przewozu, podczas którego kierowany przez powoda pojazd ugrzązł w śniegu. Odnośnie natomiast do wydruku znajdującego się na k. 92 akt, to wydruk ten był kompletnie nieczytelny i uniemożliwiał zapoznanie się Sądowi z jego pełną treścią, co jest okolicznością obciążającą wyłącznie pozwanego, który reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego nie zachował w tych okolicznościach – przedstawiając powyższy dowód – wymaganej od niego, i to w stopniu podwyższonym, należytej staranności.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 roku Sąd na podstawie art. 458 ⁵ § 4 i § 5 k.p.c. pominął dowód z wydruku wiadomości z dnia 06 lutego 2023 roku wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 212-228 akt) na fakt, że pojazd należący do pozwanego, a użytkowany przez powoda był wyposażony w łańcuchy na koła. Sąd miał bowiem na uwadze, że dowód ten był spóźniony, pozwany był bowiem zgodnie z zarządzeniem z dnia 22 maja 2024 roku (k. 133 akt) zobowiązywany do powołania wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla sprawy, a następnie – w związku z treścią pisma powoda z datą w nagłówku „dnia 03 września 2024 roku” (data prezentaty: 2024-09-06, k.163-165 akt), gdzie kwestia łańcuchów na koła została podniesiona – do ustosunkowania się do powyższego pisma, w terminie 14 dni, co też pozwany uczynił nie składając jednakże żadnych dalszych wniosków dowodowych. Sąd miał przy tym na uwadze, że pozwany przedstawił wraz ze sprzeciwem od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym dowód w postaci wydruku korespondencji m. in. z dnia 06 lutego 2023 roku, z godz. 09:02 wraz ze zdjęciem, nic nie stało więc na przeszkodzie, aby dołączyć także i pozostałą dokumentację zdjęciową z godziny 09:04 z tegoż dnia. Nie sposób zatem uznać, że polegają na prawdzie twierdzenia pozwanego, że zdjęcia te zostały „odnalezione” dopiero przed rozprawą w lutym 2025 roku, albowiem dokumentacja ta istniała i była w posiadaniu pozwanego od dnia 06 lutego 2023 roku, winna być ona zatem przedstawiona jako dowód w sprawie najpóźniej w odpowiedzi na powyżej wskazane pismo powoda. Wskazać przy tym należy, że cechą systemu prekluzji obowiązującej w postępowaniu gospodarczym jest to, że skutek w postaci wykluczenia danego twierdzenia strony, zarzutu, czy dowodu, które zostało przedstawione po upływie terminu następuje z mocy ustawy, przy czym prekluzja obejmuje wszystkie twierdzenia, zarzuty i dowody na ich poparcie, bez względu na ich znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia w sprawie, gdyż nie wnosiły do niej nowych i istotnych okoliczności.

Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd oparł się również na zeznaniach świadków M. S., U. M. i M. W. oraz na przesłuchaniu stron w poniżej wskazanym zakresie.

Odnośnie do zeznań świadka M. S., to Sąd dał im wiarę i oparł się na nich ustalając, że w lutym 2023 roku świadek wraz z pozwanym udali się do domu powoda w K., jak też że świadek widziała, jak pozwany przekazał wówczas powodowi kwotę 500 złotych tytułem zapłaty wynagrodzenia. Dokonując oceny zeznań tego świadka Sąd miał na uwadze, że jako osoba bliska dla pozwanego (córka), świadek ten był niewątpliwie zainteresowany w korzystnym dla niego rozstrzygnięciu sprawy, co samo w sobie nie dyskredytuje zeznań takiego świadka, o ile nie budzą one wątpliwości Sądu, a o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia.

Oceniając natomiast zeznania świadka U. M., Sąd dał im wiarę i oparł się na nich ustalając, że część wynagrodzenia należnego powodowi przekazywana była przez pozwanego na jej rachunek bankowy, jak też, że w lutym 2023 roku pozwany wraz z córką odwiedzili powoda w jego domu w K.. Jakkolwiek świadek zeznała, że nie była świadkiem przekazania wówczas pieniędzy powodowi, to nie przesądza to o tym, że fakt taki nie miał miejsca, skoro wynika on z innych uznanych za wiarygodne dowodów, tym bardziej, że nie sposób uznać, że polegają na prawdzie zeznania świadka, że przez cały czas wizyty była ona obecna przy pozwanym i jego córce – skoro bowiem przebywali oni w salonie, a świadek uraczyła ich poczęstunkiem, to niewątpliwie musiała choćby na chwilę np. w celu przyniesienia naczyń, czy poczęstunku, opuścić salon. Sąd dał wiarę natomiast jej zeznaniom, że powód informował ją o zaległościach ze strony pozwanego w zapłacie wynagrodzenia, co miało jednakże miejsce pod koniec współpracy, a który to fakt (zaległości) znajduje potwierdzenie w innych przeprowadzonych dowodach w sprawie, z których jednoznacznie wynika, że pozwany nie uregulował na rzecz powoda w żadnej części dwóch ostatnich faktur, tj. faktury numer (...) (6 500 złotych) i faktury numer (...) (2 306,51 złotych), a co było m. in. przyczyną zakończenia przez strony współpracy.

Za wiarygodne w całości Sąd uznał zeznania świadka M. W. w zakresie, w jakim świadek wskazał, że na stacji benzynowej prowadzonej przez świadka zaparkowany był pojazd należący do pozwanego, a którym powód świadczył usługi transportowe, jak też, że zdarzało się, że powód pozostawiał dla pozwanego kopertę z dokumentami oraz że raz albo dwa razy pozwany pozostawił dla powoda kopertę z pieniędzmi, którą powód osobiście odebrał, przy czym taki sposób przekazywania wynagrodzenia znajduje potwierdzenie w korespondencji stron. Świadek nie miał przy tym wiedzy, jaka kwota znajdowała się w kopercie, choć miał świadomość, że są tam pieniądze.

Odnośnie do zeznań powoda P. B., to Sąd uznał je za wiarygodne w zakresie, w jakim znajdowały potwierdzenie w innych zgromadzonych w sprawie dowodach.

W ocenie Sądu jednakże nie zasługiwały na wiarę jego zeznania, że pozwany nie uregulował na jego rzecz pozostałych należności wynikających z faktur numer: (...) Z przeprowadzonych w sprawie dowodów wynikało bowiem, że pozostała część wynagrodzenia z tychże faktur została uregulowana gotówką i przekazana osobiście powodowi, zostawiona mu na stacji benzynowej w N. prowadzonej przez M. W., czy pozostawiona w zaparkowanym tam pojeździe, którym wykonywał usługi transportowe, co wynika z zeznań świadków M. S. i M. W. oraz korespondencji między stronami, której kontekst – wbrew twierdzeniom pełnomocnika powoda – jednoznacznie wskazuje, że dotyczy ona wynagrodzenia należnego powodowi, a nie odnosi się do dokumentacji. Sąd miał przy tym na uwadze, co w tym miejscu jedynie należy zasygnalizować, że istotnie strony nie kwitowały przekazywanych pieniędzy w dodatkowy sposób, gdyż darzyły się zaufaniem, przy czym pokwitowanie nie stanowi jedynego dowodu, za pomocą którego strona może wykazać fakt zapłaty danej należności gotówką, przepisy Kodeksu postępowania sądowego nie wprowadzają przy tym żadnej gradacji dowodów. Sąd zaś zważył, że powyżej wskazane dowody, jak też i ocena zachowania powoda z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego, pozwalają na uznanie, że pozostałe części wynagrodzenia ze wskazanych powyżej faktur zostały uregulowane w tenże właśnie sposób – trudno bowiem przyjąć za logiczne, by powód nie otrzymawszy części wynagrodzenia z wcześniejszych faktur, wpłaty regulowane na rachunek bankowy świadka U. M. zaliczał nie na poczet tychże zaległych należności, tylko na poczet nowych należności z kolejnej faktury.

Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania powoda, że wykonując przewóz w Szwecji, na polecenie pozwanego próbował zawrócić pojazdem i ugrzązł w śniegu, w tym zakresie zeznania powoda są zbieżne z zeznaniami pozwanego, choć pozostają z nimi w sprzeczności co do przyczyn zaistniałego stanu rzeczy, a co Sąd ocenił po myśli art. 6 k.c. dokonując rozstrzygnięcia kwestii spornych w sprawie, o czym szerzej poniżej.

Odnosząc się natomiast do zeznań pozwanego, to Sąd dał im wiarę w zakresie, w jakim pozwany przyznał, że nie uregulował na rzecz powoda należności z dwóch ostatnich faktur, jak też, że pozostałe faktury zostały uregulowane przelewem i gotówką. Jakkolwiek pozwany wskazał, że w przypadku gotówki przekazywał wyłącznie banknoty i zaokrąglał należność w górę, nie znalazło to potwierdzenia w żadnym dowodzie przeprowadzonym w sprawie, zaś zachowanie pozwanego przy regulowaniu faktury numer (...), którą miał opłacić w gotówce kwotą 500 złotych, wskazuje, że było wręcz odwrotnie, toteż prowadziło to do wniosku, że pozwany nie zdołał wykazać, że uregulował gotówką w pełni faktury numer: (...) Przyjmując zatem, że pozwany uregulował jedynie taką część wynagrodzenia, która mogła zostać zapłacona banknotami zaokrąglając ją w dół, do zapłaty z tytułu faktur numer: (...) pozostały odpowiednio kwoty 3,46 złotych, 2,78 złotych, 5,78 złotych i 1,59 złotych, o czym szerzej w poniższej części uzasadnienia. Jako wiarygodne Sąd ocenił także zeznania pozwanego, że powód wykonując przewóz w Szwecji, na polecenie pozwanego próbował zawrócić pojazdem i ugrzązł w śniegu, niemniej jednak nie znalazła potwierdzenia w żadnym dowodzie okoliczność, że przyczyną takiego stanu rzeczy był fakt pomylenia trasy przez powoda, a powód okoliczności takiej zaprzeczał wskazując, że jechał trasą wyznaczoną przez pozwanego, zaś wyznaczona przez niego trasa była po prostu na dalszym odcinku bardzo oblodzona, więc ze względów bezpieczeństwa pozwany, jako bardziej doświadczony kierowca, polecił powodowi poruszanie się inną trasą, co wymagało wykonania manewru zawrócenia.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód P. B. domagał się zasądzenia od pozwanego M. S. (1) kwoty 19 340,12 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwot: 4 203,46 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 522,78 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 505,78 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 501,59 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, 6 500 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i 2 306,51 złotych za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem pozostałej części wynagrodzenia za świadczone przez powoda na zlecenie pozwanego usługi transportowe.

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany M. S. (1) uznał powództwo co do kwoty 3 778,64 złotych oraz zaskarżył je w pozostałej części domagając się oddalenia powództwa w tym zakresie. Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu w odniesieniu do należności wynikającej z faktur numer: (...) (4 203,46 złotych), (...) (6 522,78 złotych), (...) (6 505,78 złotych) i (...) (6 501,59 złotych) pozwany podniósł zarzut spełnienia świadczenia poprzez zapłatę tych należności przelewem i gotówką. Natomiast w odniesieniu do należności wynikających z faktur numer (...) pozwany podniósł zarzut potrącenia swojej wierzytelności w kwocie 5 027,87 złotych, na którą składały się należności wynikające z wystawionej noty obciążeniowej tytułem kosztów holowania w kwocie 4 538,43 złotych oraz skapitalizowane od tejże kwoty (na dzień 17 listopada 2023 roku) odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwocie 489,44 złotych z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych w całości oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych w części, tj. w kwocie 2 721,36 złotych.

Zgodnie z treścią art. 775 k.c. przepisy Kodeksu cywilnego regulujące umowę przewozu stosuje się do przewozu w zakresie poszczególnych rodzajów transportu tylko o tyle, o ile przewóz ten nie jest uregulowany odrębnymi przepisami. Aktem szczególnym w stosunku do Kodeksu cywilnego mającym zastosowanie w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 1262 ze zmianami). Stosownie do art. 1 powyższej ustawy, reguluje ona przewóz osób i rzeczy wykonywany odpłatnie na podstawie umowy przez uprawnionych do tego przewoźników, z wyjątkiem przewozu morskiego i konnego (ust. 1), przy czym przepisy ustawy stosuje się do przewozów międzynarodowych, jeżeli umowa międzynarodowa nie stanowi inaczej (ust. 3). Zważyć przy tym należy, że Rzeczpospolita Polska pozostaje sygnatariuszem Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 roku (Dz. U. z 1962 roku, nr 49, poz. 238 ze zmianami). Stosownie zaś do art. 1 tej Konwencji stosuje się ją do wszelkiej umowy o zarobkowy przewóz drogowy towarów pojazdami, niezależnie od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej stron, jeżeli miejsce przyjęcia przesyłki do przewozu i miejsce przewidziane dla jej dostawy, stosownie do ich oznaczenia w umowie, znajdują się w dwóch różnych krajach, z których przynajmniej jeden jest krajem umawiającym się. Niewątpliwie sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem w przypadku umowy łączącej strony przyjęcie towaru do przewozu miało miejsce na terenie Polski, zaś jego dostawa realizowana była w Szwecji, zaś oba te państwa są sygnatariuszami powyższej Konwencji. Wskazać jednak w tym miejscu należy, że Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzona w Genewie w dniu 19 maja 1956 roku (Dz. U. z 1962 roku, nr 49, poz. 238 ze zmianami) nie reguluje w sposób kompleksowy wszystkich zagadnień związanych z umową przewozu. W zakresie w niej nieuregulowanym należy odwołać się zatem do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.

Stosownie do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku (sygn. akt II PR 313/69) na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82).

W okolicznościach niniejszej sprawy to na powodzie P. B. ciążył obowiązek udowodnienia istnienia roszczenia stanowiącego podstawę powództwa poprzez wykazanie, że powód wykonał na rzecz pozwanego, i to w sposób prawidłowy, umowy przewozu, co aktualizowałoby po stronie pozwanego obowiązek zapłaty, jakiej powód domaga się w niniejszym procesie.

Zgodnie z treścią art. 774 k.c. przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób bądź rzeczy.

Poza sporem pozostawało, że strony łączyły umowy przewozu, niesporne było również i to, że towary zostały dostarczone do odbiorcy we właściwym stanie i umówionym terminie, wreszcie niekwestionowana była również wysokość wynagrodzenia powoda z tego tytułu wynikająca z przedłożonych faktur vat.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania powoda w zakresie należności w kwocie 6 500 złotych wynikającej z faktury numer (...) oraz należności w kwocie 2 306,51 złotych wynikającej z faktury numer (...), to poza sporem pozostawało, że pozwany należności tych w jakiejkolwiek części nie uregulował, nie kwestionował on również ich wysokości. Pozwany podniósł jednakże zarzut potrącenia swojej wierzytelności w kwocie 5 027,87 złotych (na którą składały się należności wynikające z wystawionej noty obciążeniowej tytułem kosztów holowania w kwocie 4 538,43 złotych oraz skapitalizowane od tejże kwoty (na dzień 17 listopada 2023 roku) odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwocie 489,44 złotych, które to koszty powstały w związku z ostatnim przewozem realizowanym przez powoda) z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych w całości oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych w części, tj. w kwocie 2 721,36 złotych.

Zgodnie z treścią art. 203 ¹ § 1 k.p.c. podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność: 1) pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda; 2) o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników.

Jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów wierzytelność pozwanego przedstawiona do potrącenia obejmowała koszy holowania pojazdu, które powstały podczas realizowania przez powoda ostatniego zlecenia objętego fakturą numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych. W tej zaś sytuacji skoro wierzytelność pozwanego nie spełniała żadnego z wymogów określonych w powyższym przepisie, pozwany nie mógł skutecznie podnieść w niniejszym procesie zarzutu potrącenia swojej wierzytelności z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych. Już więc choćby z tychże względów, niezależnie od poniższego, oświadczenie pozwanego o potrąceniu jego wierzytelności z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) w zakresie kwoty 2 721,36 złotych nie mogło prowadzić do umorzenia tejże wierzytelności.

W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek pozwany nie posłużył się sformułowaniem „zarzut potrącenia”, niemniej jednak powołał się na wygaśnięcie części roszczenia powoda w związku z oświadczeniem pozwanego o potrąceniu z dnia 20 listopada 2024 roku. W istocie więc pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty powołując się na powyższą okoliczność podniósł procesowy zarzut potrącenia sensu largo, czego dopuszczalność nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z treścią art. 498 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 499 k.c. potrącenia dokonuje się poprzez oświadczenie złożone drugiej stronie.

Wierzyciel – w niniejszej sprawie pozwany chcąc realizować przysługujące mu roszczenie o zapłatę musi więc wykazać istnienie i treść zobowiązania łączącego go z dłużnikiem, a także fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 lutego 2005 roku, sygn. akt II CK 420/04 oraz w uzasadnieniu wyroku z 07 lipca 2005 roku, sygn. akt V CK 869/04). Jak podkreślił zaś Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 08 sierpnia 2005 roku (sygn. akt I ACa 1053/05) zarzut potrącenia jest w istocie formą dochodzenia roszczenia, zrównaną w skutkach z powództwem. Mają zatem do niego zastosowanie wymagania stawiane wobec pozwu w zakresie określenia żądania, przytoczenia okoliczności faktycznych oraz wskazania dowodów na ich poparcie, a w szczególności dokładne określenie wierzytelności, jej wysokości, a wreszcie wykazania jej istnienia. Samo oświadczenie o potrąceniu nie jest jeszcze dowodem na istnienie przesłanek potrącenia ustawowego z art. 498 k.c.

W tym miejscu zaś wskazać należy, że nie było też jakichkolwiek podstaw do uznania, że strony uzgodniły możliwość dokonywania tzw. potrącenia umownego (a więc bezpośrednio z wynagrodzenia powoda, bez konieczności zachowania warunków z art. 498 k.c.). W orzecznictwie i doktrynie nie ma wątpliwości co do tego, że w ramach swobody umów (art. 353 ¹ k.c.) dopuszczalne jest umowne potrącenie, a więc zawarcie „umowy kompensaty” wzajemnych wierzytelności. Potrącenie umowne – w przeciwieństwie do potrącenia ustawowego – nie jest więc uwarunkowane żadnymi szczególnymi wymaganiami, które przy potrąceniu ustawowym określają przepisy art. 498 k.c., choć wywiera ten sam skutek, co potrącenie ustawowe, polegający na umorzeniu wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej. Podkreślić jednakże należy, że kauzalny charakter potrącenia umownego oznacza, że oczekiwany skutek czynności może powstać jednakże pod dwoma warunkami: rzeczywistego istnienia obu wierzytelności i wzajemności w ich umorzeniu. Oznacza to, że istnienie wierzytelności, których dotyczy kompensata podlega – po pierwsze – udowodnieniu na warunkach określonych przez prawo procesowe. Po drugie zaś – skoro strony mogą w sposób dowolny określić zakres kompensaty, to zakres ten będzie dla nich wiążący. Oznacza to, że skuteczność składanych w tym przedmiocie oświadczeń będzie uzależniona od tego, czy odpowiadają one umowie. W niniejszej sprawie pozwany nie tylko nie udowodnił, ale również nawet nie powoływał się na to, aby na mocy zawartej z powodem umowy miał prawo skompensować swoje wierzytelności odszkodowawcze bezpośrednio z roszczeniem powoda – wynagrodzeniem za wykonane przewozy i by powód na ten sposób wzajemnych rozliczeń wyraził zgodę.

Skuteczność i ważność potrącenia w przedmiotowej sprawie zależała zatem, zwłaszcza wobec ich kwestionowania, od kilku elementów, w ramach których należy odróżnić zaistnienie przesłanek do potrącenia (określonych w przepisie art. 498 § 1 k.c.) od prawidłowości oświadczenia o potrąceniu (co do formy, treści, uprawnienia osoby składającej oświadczenie i właściwego adresata) oraz od skutków oświadczenia o potrąceniu (tak Sąd Okręgowy w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 maja 2014 roku, sygn. akt II Ca 930/13).

Jednym z warunków skuteczności umorzenia wzajemnych wierzytelności jest wymagalność wierzytelności, przy czym w świetle art. 498 k.c. wystarczające jest, aby wymagalna była wierzytelność potrącającego (tu: pozwanego). Z uwagi na bezterminowy charakter zobowiązania o zapłatę odszkodowania dla wymagalności tego roszczenia konieczne jest wezwanie dłużnika przez wierzyciela do spełnienia świadczenia. Podkreślić trzeba, że funkcje oświadczenia o potrąceniu są inne od funkcji wezwania do spełnienia świadczenia. Oświadczenie o potrąceniu prowadzi do wzajemnego umorzenia wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, a wezwanie do spełnienia świadczenia kreuje stan jego wymagalności.

Jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów podczas realizacji ostatniego zlecenia, w dniu 06 lutego 2023 roku, ciągnik siodłowy kierowany przez powoda ugrzązł w śniegu i w celu kontynowania jazdy koniecznym było skorzystanie z usługi holowania. Usługa ta została wykonana przez (...) z siedzibą w G., który wystawił zleceniodawcy (...) z siedzibą w G. fakturę numer (...) na kwotę 11 700 sek. Powyższą kwotą (...) z siedzibą w G. na podstawie faktury numer (...) z dnia 13 marca 2023 roku obciążył następnie pozwanego, a ten obciążył nimi powoda wystawiając w dniu 14 marca 2023 roku notą obciążeniową numer (...) na kwotę 11 700 sek, z terminem płatności w ciągu 10 dni na wskazany rachunek bankowy. Powyższa nota została przesłana do powoda w dniu 15 marca 2023 roku mailowo na adres: (...), którego poprawność powód potwierdził, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, że powód po zakończeniu współpracy z pozwanym nie korzystał już z tej skrzynki mailowej, bowiem niewątpliwie miał on możliwość zapoznania się z treścią powyższego dokumentu. W tej zaś sytuacji wierzytelność pozwanego stała się wymagalna z upływem wskazanego tam terminu zapłaty, a więc z dniem 25 marca 2023 roku, co oznacza, że – co do zasady – oświadczenie powoda o potrąceniu złożone w dniu 20 listopada 2023 roku (doręczone pozwanemu w dniu 27 listopada 2023 roku) było skuteczne. W tym miejscu wskazać należy, że wprawdzie wierzytelność pozwanego została w nocie określona w koronach szwedzkich (sek), niemniej jednak jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów pozwany w dniu 11 sierpnia 2023 roku z tytułu powstałych kosztów holowania jego pojazdu uregulował wobec (...) z siedzibą w G. należność w kwocie 11 700 sek, co stanowiło wówczas równowartość 4 538,43 złotych. W związku z tym zaś, że roszczenie pozwanego miało charakter odszkodowawczy jego ostateczna wysokość wyrażała się dokładnie tą kwotą, którą pozwany uregulował.

Pokreślić należy, że zarzut potrącenia jest żądaniem skierowanym do Sądu, aby uznając jego skuteczność uwzględnił to umorzenie wierzytelności powoda i w takim zakresie oddalił jego powództwo. Dla osiągnięcia tego skutku pozwany powinien zatem zindywidualizować swoją wierzytelność oraz skonkretyzować jej zakres przedstawiony do potrącenia z wierzytelnością powoda wskazując także przesłanki jej powstania, wymagalność i wysokość oraz dowody w celu ich wykazania. Jak podkreślił zaś Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 08 sierpnia 2005 roku (sygn. akt I ACa 1053/05) zarzut potrącenia jest bowiem w istocie formą dochodzenia roszczenia, zrównaną w skutkach z powództwem. Mają zatem do niego zastosowanie wymagania stawiane wobec pozwu w zakresie określenia żądania, przytoczenia okoliczności faktycznych oraz wskazania dowodów na ich poparcie, a w szczególności dokładne określenie wierzytelności, jej wysokości, a wreszcie wykazania jej istnienia. Samo oświadczenie o potrąceniu nie jest jeszcze dowodem na istnienie przesłanek potrącenia ustawowego z art. 498 k.c. ani nie jest źródłem kreacji wierzytelności przedstawionej do potrącenia.

W kontekście zaś powyższego rozważyć zatem należało, czy pozwanemu przysługiwała wierzytelność w kwocie w kwocie 5 027,87 złotych, na którą składały się należności wynikające z wystawionej noty obciążeniowej tytułem kosztów holowania w kwocie 4 538,43 złotych oraz skapitalizowane od tejże kwoty (na dzień 17 listopada 2023 roku) odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwocie 489,44 złotych.

W tym miejscu w pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwanemu z całą pewnością, niezależnie od poniższych rozważań, nie przysługiwała wierzytelność w kwocie 489,44 złotych tytułem skapitalizowanych (na dzień 17 listopada 2023 roku) odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych od kwoty 4 538,43 złotych. Po pierwsze, żądana kwota 4 538,43 złotych nie wynikała z transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790), lecz stanowiła odszkodowanie w postaci poniesionych przez pozwanego kosztów holowania w związku z nienależytym wykonaniem umowy przez powoda, tj. realizacją zlecenia trasą inną niż wyznaczona przez pozwanego. Po drugie, w przypadku potrącenia, zgodnie z treścią art. 499 k.c. – oświadczenie o potrąceniu ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. Powyższe zaś oznacza, że pozwany składając oświadczenie o potrąceniu, co do zasady, o ile spełnione byłyby wszystkie przesłanki warunkujące ważność i skuteczność potrącenia, doprowadziłby do umorzenia wierzytelności z chwilą, kiedy stało się to możliwe, a więc w niniejszej sprawie z dniem 25 marca 2023 roku, z tą chwilą wierzytelność pozwanego stała się bowiem wymagalna i mogła być przedmiotem skutecznego potrącenia. To zaś oznacza, że w tej dacie doszło do zaspokojenia wierzytelności pozwanego, a więc w żadnym zakresie nie było opóźnienia dłużnika (tu: powoda) i do naliczania jakichkolwiek odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pozwany nie był uprawniony.

Odnośnie natomiast do wierzytelności pozwanego w kwocie 4 538,43 złotych, która stanowiła odszkodowanie w postaci poniesionych przez pozwanego kosztów holowania w związku z nienależytym wykonaniem umowy przez powoda, tj. realizacją zlecenia trasą inną niż wyznaczona powodowi przez pozwanego, to wskazać należy, że pozwany nie podołał ciężarowi dowodowemu w tym zakresie. Jak wynikało bowiem z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w lutym 2023 roku powód realizował na rzecz pozwanego przewóz towaru do miejscowości F. w Szwecji, przy czym to pozwany wyznaczył powodowi trasę dojazdu, jego zdaniem najbezpieczniejszą biorąc pod uwagę warunki pogodowe wówczas panujące w Skandynawii. W trakcie realizacji tegoż przewozu pozwany także na bieżąco, poprzez podgląd gps pojazdu powoda, przesyłał mu instrukcje co do przebiegu poszczególnych etapów trasy, i tak w dniu 05 lutego 2023 roku poinstruował powoda, że ten z miejscowości M. powinien jechać dalej drogą numer (...) do miejscowości S., natomiast z miejscowości S. – drogą numer (...) do miejscowości F.. Następnie podczas jazdy w dniu 06 lutego 2023 roku rano pozwany wydał powodowi polecenie, aby zawrócił i w trakcie wykonywania tego manewru ciągnik siodłowy kierowany przez powoda ugrzązł w śniegu, zaś kontynowanie jazdy wymagało skorzystania z usługi holowania. Jednocześnie wskazać należy, że podnoszona przez pozwanego okoliczność, że przyczyną wydania przez niego polecenia zawrócenia na trasie było zjechanie przez powoda z wyznaczonej przez niego trasy (w miejscowości M. powód miał skręcić w inną stronę) nie znalazła potwierdzenia w przeprowadzonych w sprawie dowodach, powód okoliczności tej przeczył podnosząc, że poruszał się wyznaczoną trasą (k. 233 akt), a powodem decyzji pozwanego było jej oblodzenie. Jednocześnie, jak już wskazano, dowodu na fakt, że powód nie zastosował się do poleceń pozwanego co do przebiegu trasy, w konsekwencji czego musiał zawracać i pojazd wówczas ugrzązł w śniegu, a co z kolei wygenerowało koszty związane z jego wyciąganiem, nie stanowiły przedłożone przez pozwanego wydruki z lokalizacji pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) (k. 91-92 akt). Sąd miał bowiem na uwadze, jak wskazano w powyższej części uzasadnienia, że z wydruku znajdującego się na k. 91 akt bynajmniej nie wynika, ażeby powód obrał inną trasę aniżeli ta wyznaczona przez pozwanego, gdyż wydruk ten nie obrazuje całej pokonanej trasy, a jedynie pewien wycinek mapy, brak jest również numerów dróg, które pozwoliłyby Sądowi na ustalenie pokonanej przez powoda trasy i porównanie jej z trasą wyznaczoną przez pozwanego. Z wydruku tego nie wynika nadto, kiedy i w jakich okolicznościach i przez kogo został wykonany tenże zrzut z lokalizacji pojazdu, trudno wobec tego przyjąć, że dotyczy on właśnie tego spornego przewozu, podczas którego kierowany przez powoda pojazd ugrzązł w śniegu. Odnośnie natomiast do wydruku znajdującego się na k. 92 akt, to wydruk ten był kompletnie nieczytelny i uniemożliwiał zapoznanie się Sądowi z jego pełną treścią, co jest okolicznością obciążającą wyłącznie pozwanego, który reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego nie zachował w tych okolicznościach – przedstawiając powyższy dowód – wymaganej od niego, i to w stopniu podwyższonym, należytej staranności. Skoro zatem pozwany nie zdołał za pomocą zaoferowanych przez siebie dowodów wykazać, że koszty holowania powstały wskutek nienależytego wykonania przez powoda przewozu do miejscowości F., co przejawiać się miało w poruszaniu się przez niego inną trasą niż wyznaczona przez powoda jako zleceniodawcę tego przewozu, to nie sposób przyjąć, że przysługiwała mu wobec powoda wierzytelność o zwrot tychże kosztów. W tej zaś sytuacji kwestia wyposażenia pojazdu pozwanego w łańcuchy na koła, jak też kwestia istnienia takiego obowiązku w przypadku poruszania się pojazdem ciężarowym po drogach publicznych w Szwecji, jak też okoliczność, czy takie łańcuchy założone na koła zapobiegłyby zakopaniu się w śniegu (co mógłby jedynie ocenić biegły sądowy posiadający wiadomości specjalne z dziedziny motoryzacji, przy czym żadna ze stron wniosku w tym zakresie nie złożyła) pozostawała bez jakiegokolwiek znaczenia.

Mając więc na uwadze całokształt powyższych rozważań związanych z podniesionym przez pozwanego zarzutem potrącenia w ocenie Sądu oświadczenie o potrąceniu jego wierzytelności z wierzytelnością powoda wynikającą z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych w całości oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych w części, tj. w kwocie 2 721,36 złotych – z przyczyn omówionych powyżej – nie było skuteczne w żadnym zakresie. W tej więc sytuacji zasadne było żądanie powoda w zakresie zasądzenia od pozwanego kwoty 2 306,51 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, kwoty 2 721,36 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 3 778,64 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, przy czym w tym ostatnim przypadku z tym ustaleniem, że zostały one uregulowane. Jak bowiem wynikało z oświadczenia pełnomocnika pozwanego złożonego na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 roku pozwany uregulował nie tylko uznaną kwotę 3 778,64 złotych, ale i należne od niej odsetki (punkt pierwszy wyroku).

Jednocześnie w tym miejscu wskazać należy, że w odniesieniu do powyższych należności wynikających z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie w zakresie żądania od tychże kwot odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia wniesienia pozwu, tj. dnia 22 maja 2023 roku – do dnia 06 listopada 2023 roku (punkt drugi wyroku). W tym zakresie Sąd miał na uwadze, że jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, po zakończeniu współpracy, w dniu 15 marca 2023 roku pozwany przesłał mailowo powodowi na adres: (...) notę obciążeniową za koszty holowania i zwrócił się jednocześnie do powoda o wskazanie rachunku bankowego w celu uregulowania wynagrodzenia należnego powodowi z faktury za luty i marzec 2023 roku (tj. wynagrodzenia wynikającego z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych). Wobec braku jakiegokolwiek kontaktu ze strony powoda, w dniu 17 marca 2023 roku pozwany zwrócił się także mailowo do powoda na adres: (...) o osobisty odbiór w dniu 18 marca 2023 roku należnego mu powyższego wynagrodzenia w siedzibie prowadzonego przez pozwanego przedsiębiorstwa pod adresem: S., ulica (...), przy czym – co niesporne – powód nie stawił się w wyznaczonym miejscu i terminie, a strony nie kontaktowały się już więcej ze sobą aż do sprawy sądowej. W ocenie Sądu powyższe jednoznacznie świadczy o tym, że to nie pozwany, lecz powód jako wierzyciel pozostawał w opóźnieniu z odbiorem przedmiotu świadczenia, wobec braku osobistego kontaktu i wskazania numeru rachunku bankowego nie było bowiem możliwości uregulowania tychże należności na rzecz powoda, przy czym zdaniem Sądu wymaganie w takich okolicznościach w stosunkach tego rodzaju każdorazowo i niejako automatycznie od dłużnika (pozwanego), by korzystał z instytucji złożenia świadczenia do depozytu sądowego jest zbyt daleko idące. W tej sytuacji zasadnym było uznanie, że pozwany popadł w opóźnienie w zapłacie wynagrodzenia wynikającego z faktury numer (...) na kwotę 2 306,51 złotych oraz z faktury numer (...) na kwotę 6 500 złotych od dnia doręczenia mu odpisu pozwu w niniejszej sprawie (tj. od dnia 07 listopada 2023 roku) pełniącego funkcję wezwania do zapłaty.

Odnośnie natomiast do żądania w pozostałym zakresie, tj. kwoty 10 533,61 złotych (kwoty 2 003,46 złotych wynikającej z faktury numer (...), kwoty 4 522,78 złotych wynikającej z faktury numer (...), kwoty 3 505,78 złotych wynikającej z faktury numer (...) i kwoty 501,59 złotych wynikającej z faktury numer (...)), to wskazać należy, co następuje.

Poza sporem pozostawało, że powyższe faktury opiewały na należną powodowi łączną kwotę 23 733,61 złotych i każda z nich została opatrzona adnotacją „zapłacono gotówką”. Jednocześnie jak wynikało z przeprowadzonych dowodów, strony uzgodniły, że część wynagrodzenia wypłacana będzie powodowi na wskazany przez niego rachunek bankowy należący do U. M. – partnerki powoda, powód nie wskazał bowiem swojego rachunku bankowego do dokonywania wpłat, gdyż rachunek ten był zajęty w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z powyższymi ustaleniami pozwany wpłacił na rachunek bankowy U. M.: w dniu 24 października 2022 roku kwotę 2 200 złotych tytułem „wpłaty”, którą powód zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...), w dniu 22 listopada 2022 roku kwotę 2 000 złotych tytułem „wpłaty”, którą powód zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...), w dniu 05 grudnia 2022 roku kwotę kwoty 3 000 złotych tytułem „wpłaty”, którą powód zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...) oraz w dniu 04 lutego 2023 roku kwotę 3 000 złotych i w dniu 13 lutego kwotę 2023 roku kwotę 3 000 złotych tytułem „wpłaty”, które powód zarachował na poczet wynagrodzenia należnego mu z faktury numer (...). Powyższe więc oznaczało, że wynagrodzenie należne powodowi zostało – co było niesporne – uregulowane w zakresie kwoty 13 200 złotych.

Odnośnie natomiast do pozostałej części wynagrodzenia, której domagał się powód z powyższych faktur, tj. kwoty 10 533,61 złotych, powód podnosił, że należności te nie zostały uregulowane, pozwany natomiast wskazywał, że należności te zostały uregulowane gotówką, którą pozwany przekazywał osobiście powodowi, zostawiał mu ją na stacji benzynowej w N. prowadzonej przez M. W., czy pozostawił ją w zaparkowanym tam pojeździe, którym P. B. wykonywał usługi transportowe.

W ocenie Sądu przeprowadzone w tym zakresie postępowanie dowodowe pozwoliło na ustalenie, że powyższe należności zostały w znacznej mierze uregulowane. Sąd miał przy tym na uwadze, że niesporne było, że pozwany dokonując przekazania wskazanych powyżej kwot, nie oczekiwał dodatkowego pokwitowania od powoda, strony darzyły się bowiem w tym czasie pełnym zaufaniem, nadto na fakturze zawarta była adnotacja „zapłacono gotówką”. Zważyć jednakże należało, że pokwitowanie nie jest jedynym i wyłącznym dowodem, za pomocą którego dłużnik może wykazywać spełnienie świadczenia, przy czym rozważyć również należało znaczenie adnotacji na fakturach o zapłacie wskazanych tam należności gotówką, co do której to adnotacji powód nie wykazał, aby kiedykolwiek fakt ich umieszczenia kwestionował, a jednocześnie jak wskazał pozwany – było to dla niego (pozwanego) wystarczającym dowodem zapłaty. W orzecznictwie jednolicie w zasadzie przyjmuje się, że powszechnie przyjętą w obrocie gospodarczym formą pokwitowania zapłaty jest zamieszczenie w fakturze klauzuli „zapłacono gotówką” lub „zapłacono”. Sama adnotacja „gotówka” nie wystarczy do uznania faktury za pokwitowanie. Taki zapis nie jest określony i może równie dobrze znaczyć, że gotówka „została zapłacona”, jak i że „jest należna”, czy „pozostaje do zapłaty”. W treści faktury oczekuje się klauzuli „zapłacono” (tak Sąd Okręgowy w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2014 roku, sygn. akt VI Ga 284/14, czy Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 07 października 2003 roku, sygn. akt IV CK 57/02).

Skoro zatem w treści spornych faktur wyraźnie zawarto w nich oświadczenie „zapłacono gotówką: 4 203,46”, „zapłacono gotówką: 6 522,78”, „zapłacono gotówką: 6 505,78” i „zapłacono gotówką: 6 501,59”, w ocenie Sądu faktury te uznać należy za pokwitowanie w rozumieniu art. 462 k.c. w zakresie ponad kwoty zapłacone przelewem na rachunek bankowy U. M. (odpowiednio: 2 200 złotych, 2 000 złotych, 3 000 złotych i 6 000 złotych), z poniższym zastrzeżeniem odnoszącym się do końcówek kwot. Niezależnie od powyższego okoliczność uregulowania spornych kwot przez pozwanego wynika również zdaniem Sądu z oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz oceny zachowania powoda. Sąd miał bowiem na uwadze, że świadek M. W. potwierdził przekazanie powodowi gotówki umieszczonej w kopercie raz lub dwa razy, a pozostawionej mu na stacji benzynowej przez pozwanego, co znajduje pośrednio potwierdzenie w korespondencji prowadzonej przez strony (k. 81 akt), a z której kontekstu jednoznacznie wynika, że dotyczy ona przekazywania wynagrodzenia, a nie dokumentów związanych z przewozem, zaś świadek M. S. (2) potwierdziła przekazanie powodowi w jego domu kwoty 500 złotych tytułem wynagrodzenia, co Sąd uznał z przyczyn wskazanych w powyższej części uzasadnienia za wiarygodne, świadek bowiem zeznawała spójnie co do okoliczności związanych z tą wizytą. Wreszcie Sąd zważył, że skoro powód wpłaty dokonywane przelewami na rachunek jego partnerki zaliczał na poczet kolejnych faktur, uzasadniony jest wniosek, że cała należność z faktur uprzednio wystawionych została już uregulowana. Nielogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby bowiem zaliczanie nieopisanych bliżej wpłat dokonywanych przez pozwanego na poczet bieżących faktur, podczas gdy wcześniejsze faktury pozostawałyby w znacznym zakresie nieuregulowane. Sąd miał również na względzie, że powód nie domagał się zapłaty zaległości, choćby w korespondencji sms, a w styczniu 2023 roku pytając o zapłatę wynagrodzenia przelewem lub „czy zostawisz jak ostatnio na stacji benzynowej” (k. 81 akt), nie tylko potwierdził, że wskazywany sposób zapłaty miał miejsce, ale o jakichkolwiek jakoby zaległych należnościach nie wspominał. Natomiast okoliczność, że powód informował świadka U. M. o zaległościach ze strony pozwanego w zapłacie wynagrodzenia, nie zmienia powyższych ustaleń Sądu, jak wynikało bowiem z zeznań tego świadka taka informacja została jej przekazana pod koniec współpracy stron, a co znajduje potwierdzenie w innych przeprowadzonych dowodach w sprawie, z których jednoznacznie wynika, że pozwany nie uregulował na rzecz powoda w żadnej części dwóch ostatnich faktur, tj. faktury numer (...) (6 500 złotych) i faktury numer (...) (2 306,51 złotych), a co było m. in. przyczyną zakończenia przez strony współpracy. Nie sposób więc uznać, że gdyby w istocie pozwany nie uregulował w całości czterech jeszcze wcześniejszych faktur, powód nie podzieliłby się tą informacją wcześniej z świadkiem – swoją ówczesną partnerką.

Jakkolwiek pozwany wskazywał, że w przypadku gotówki przekazywał wyłącznie banknoty i zaokrąglał należność „w górę”, nie znalazło to potwierdzenia w żadnym dowodzie przeprowadzonym w sprawie, zaś zachowanie pozwanego przy regulowaniu gotówką faktury numer (...), którą miał opłacić w ten sposób kwotą 500 złotych, wskazuje, że było wręcz odwrotnie, toteż prowadziło to do wniosku, że pozwany nie zdołał wykazać, że uregulował gotówką w pełni faktury numer: (...) Przyjmując zatem, że pozwany uregulował jedynie taką część wynagrodzenia, która mogła zostać zapłacona banknotami zaokrąglając ją „w dół”, do zapłaty z tytułu faktur numer: (...) pozostały odpowiednio kwoty 3,46 złotych (2 200 złotych – przelew, 2 000 złotych – gotówka), 2,78 złotych (2 000 złotych – przelew, 4 520 złotych – gotówka), 5,78 złotych (3 000 złotych przelew, 3 500 złotych – gotówka) i 1,59 złotych (6 000 złotych – przelew, 500 złotych – gotówka) i w tym zakresie żądanie powoda co do należności wynikających z powyższych faktur było zasadne wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty (punkt pierwszy wyroku), w pozostałym zaś zakresie podlegało oddaleniu (punkt drugi wyroku).

Wobec powyższych rozważań Sąd na podstawie art. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 roku (Dz. U. z 1962 roku, Nr 49, poz. 238 ze zmianami) w zw. z art. 774 k.c. w zw. z art. 481 k.c. oraz art. 498 k.c. w zw. z art. 499 k.c. w zw. z art. 471 k.c. w zw. art. 774 k.c. w zw. z art. 6 k.c. a contrario zasądził od pozwanego M. S. (1) na rzecz powoda P. B. kwotę 8 819,92 złotych wraz z odsetkami:



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3,46 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem pozostałej należności z faktury numer (...) uregulowanej co do kwoty 2 200 złotych przelewem i co do kwoty 2 000 złotych gotówką),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2,78 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem pozostałej należności z faktury numer (...) uregulowanej co do kwoty 2 000 złotych przelewem i co do kwoty 4 520 złotych gotówką),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 5,78 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem pozostałej należności z faktury numer (...) uregulowanej co do kwoty 3 000 złotych przelewem i co do kwoty 3 500 złotych gotówką),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 1,59 złotych za okres od dnia 22 maja 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem pozostałej należności z faktury numer (...) uregulowanej co do kwoty 6 000 złotych przelewem i co do kwoty 500 złotych gotówką),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3 778,64 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty, z tym ustaleniem, że zostały już uiszczone (tytułem zapłaty części należności wynikającej z faktury numer (...)),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 721,36 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem zapłaty części należności wynikającej z faktury numer (...)),



ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 2 306,51 złotych za okres od dnia 07 listopada 2023 roku do dnia zapłaty (tytułem zapłaty należności wynikającej z faktury numer (...)).

Uznając zaś dalej idące żądanie pozwu z przyczyn wskazanych w powyższej części uzasadnienia za niezasadne Sąd oddalił je w punkcie drugim wyroku na powyższych podstawach w zw. z art. 6 k.c. a contrario.

O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 ¹ k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c.

W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 65,14%, a pozwany w 34,86%.

Koszty poniesione przez powoda wyniosły 4 617 złotych (opłata sądowa od pozwu – 1 000 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych). Koszty poniesione przez pozwanego wyniosły 3 617 złotych (koszty zastępstwa procesowego – 3 600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych).

Powodowi należy się zatem zwrot kosztów procesu w kwocie 3 007,51 złotych, a pozwanemu w kwocie 1 260,87 złotych. Kompensując obie kwoty pozwany powinien zwrócić powodowi kwotę 1 746,64 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, o czym Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 07 kwietnia 2025 roku