Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc

po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 roku w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa M. M.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w L.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. na rzecz powódki M. M. kwotę 9 254 złotych (dziewięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 8 954,40 złotych za okres od dnia 16 października 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. na rzecz powódki M. M. kwotę 2 042 złotych (dwa tysiące czterdzieści dwa złote) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 174/25

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 13 grudnia 2024 roku powódka M. M. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. kwoty 9 254 złotych, w tym kwoty 8 954,40 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 16 października 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem wynagrodzenia za sporządzony projekt ślusarki wewnętrznej i przeszkleń oraz kwoty 299,60 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 10 stycznia 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 4316/24 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. domagał się oddalenia powództwa kwestionując je co do zasady i co do wysokości oraz wskazując, że powódka nie wykonywała na jego rzecz żadnych usług projektowych, a pozwany sam wykonał na zlecenie innego podmiotu wycenę i przygotował projekt do realizacji i montażu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Na zlecenie swojego kontrahenta M. M. wykonała projekt wnętrz pomieszczeń biurowych dotyczący (...). W związku z tym, że zaprojektowaną przez nią ślusarkę wewnętrzną i przeszklenia w tych pomieszczeniach miał wykonywać (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L., strony porozumiały się, że M. M. przygotuje także szczegółowe rysunki umożliwiające mu realizację tego projektu, a za które zobowiązany on będzie do zapłaty ustalonego wynagrodzenia.

W związku z tym przedstawiciel (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. oraz działający w imieniu M. M. M. O. uzgodnili szczegóły projektu, np. kolorystykę, a M. O. dokonał również koordynacji branżowej.

W dniu 17 września 2024 roku M. M. wystawiła (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w L. fakturę numer (...) na kwotę 8 954, 40 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 15 października 2024 roku tytułem wynagrodzenia za sporządzenie szczegółowego projektu ślusarki wewnętrznej i przeszkleń.

W związku z brakiem zapłaty, M. M. wezwała pisemnie i mailowo (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w L. do zapłaty. W odpowiedzi M. K. (1) – prezes zarządu komplementariusza (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. nie kwestionując zasadności ani wysokości należności wskazanej w fakturze zobowiązał się do uregulowania należności, w terminie do dnia 30 listopada 2024 roku, jednakże bezskutecznie.

W dniu 21 lutego 2025 roku M. K. (1) – prezes zarządu komplementariusza (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. ponownie nie kwestionując zasadności ani wysokości należności wskazanej w fakturze numer (...) ponownie zobowiązał się do uregulowania należności w kilku transzach, w terminie do dnia 30 kwietnia 2025 roku, jednakże bezskutecznie.

Nadzorca układu w postępowaniu restrukturyzacyjnym (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L., tj. w postępowaniu o zatwierdzenie układu, prowadzonym przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku pod sygn. akt GD1G/GRz-nu/256/2025 ujął w spisie wierzytelności wierzytelność M. M. jako wierzytelność niesporną.

zeznania świadka M. O. – protokół rozprawy z dnia 15 października 2025 roku, k. 122-124 akt (zapis obrazu i dźwięku 00:05:47-00:20:06), wydruk korespondencji mailowej – k. 12-13, 62, 63-65, 74, 75-77 akt, faktura – k. 9 akt, ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z wydrukiem śledzenia przesyłek – k. 10-11 akt, spis wierzytelności w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt GD1G/GRz-nu/256/2025 – k. 119-121 akt, oświadczenie – k. 123 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów oraz dowodów z wydruków wiadomości mailowych (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243 ¹ k.p.c.) przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dowody te należało uznać za materiał dowodowy dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych.

Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do sprawy nowych i istotnych okoliczności.

Sąd uwzględnił także zeznania świadka M. O. i uznając je za wiarygodne oparł się na nich ustalając m. in., że z uwagi na fakt, że przygotowany przez powódkę projekt aranżacji wnętrz pomieszczeń biurowych przygotowany na zlecenie jej kontrahenta, w zakresie ślusarki wewnętrznej oraz przeszkleń miał być realizowany przez pozwanego, to z pozwanym i na jego koszt następowały uzgodnienia w tym zakresie i sporządzenie szczegółowych rysunków umożlwiających pozwanemu realizację projektu w tej części, co znajduje potwierdzenie w korespondencji mailowej, jak też ostatecznie w złożonym na rozprawie oświadczeniu prezesa zarządu komplementariusza pozwanego o uznaniu roszczenia.

Sąd nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka M. K. (2), bowiem powódka oświadczeniem złożonym na rozprawie w dniu 15 października 2025 roku wniosek w tym zakresie cofnęła (k. 123 akt).

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W niniejszej sprawie powódka M. M. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. kwoty 9 254 złotych, w tym kwoty 8 954,40 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 16 października 2024 roku do dnia zapłaty – tytułem wynagrodzenia za sporządzony projekt ślusarki wewnętrznej i przeszkleń oraz kwoty 299,60 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu.

Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. podnosił, że powódka nie wykonywała na jego rzecz żadnych usług projektowych, a pozwany sam wykonał na zlecenie innego podmiotu wycenę i przygotował projekt do realizacji i montażu.

Mając na uwadze powyżej zakreślone ramy sporu, Sąd miał na uwadze, że jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w istocie powódka na zlecenie swojego kontrahenta wykonała projekt wnętrz pomieszczeń biurowych dotyczący (...). W związku z tym jednakże, że część zaprojektowanych przez nią aranżacji miał wykonywać pozwany, strony, w tym pozwany, porozumiały się, że powódka przygotuje, na jego koszt, także szczegółowe rysunki ślusarki wewnętrznej i przeszkleń umożliwiające mu realizację tego projektu i na bazie których pozwany przygotował swoją wycenę realizacji prac na rzecz kontrahenta powódki jako ich zleceniodawcy.

Powyższe pozwoliło Sądowi na ustalenie, że strony łączyła umowa o wykonanie projektu ślusarki wewnętrznej i przeszkleń, które miały być realizowane w ramach aranżacji pomieszczeń biurowych przygotowanej przez powódkę, a za który to projekt, sporządzony na potrzeby pozwanego, pozwany zobowiązany był zapłacić, przy czym wysokość wynagrodzenia powódki nie była kwestionowana, poza lakonicznym zakwestionowaniem powództwa co do wysokości. Zarzutu tego jednakże z uwagi na blankietowość nie sposób uznać za skutecznie podniesiony, bowiem tego rodzaju ogólnikowe kwestionowanie nie jest wystarczające do uznania, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy zostały zaprzeczone tak, jak tego wymagają przepisy postępowania cywilnego. Wymagają one zaś od strony wdającej się w spór podjęcia polemiki i dowodzenia faktów, z których wyciągać chce ona korzystne dla siebie skutki prawne lub podjęcia obrony w sytuacji, gdy materiał dowodowy wskazuje na zaistnienie okoliczności wyłączającej zasadność jej roszczenia, co jednakże wymaga odniesienia się do poszczególnych faktów, a nie ograniczenia się do ogólnego zaprzeczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 lipca 2009 roku (sygn. akt III CSK 341/2008) i co nie budzi wątpliwości w praktyce orzeczniczej, fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi pozwany się nie zgadza, powinien on wskazać, jeżeli ma to służyć obronie jego racji, powinien się on ustosunkować do twierdzeń strony powodowej, czego w niniejszym postępowaniu bezsprzecznie pozwany nie uczynił – nie odniósł się przede wszystkim do treści faktury wystawionej przez powódkę, w której wskazana była wprost wysokość wynagrodzenia, w szczególności zaś pozwany nie zaprzeczył, że stawkę taką strony ustaliły. Ogólnikowe zaprzeczenie wszystkiemu – w tym wysokości roszczenia – raz jeszcze należy podkreślić – nie jest skuteczne i nie powoduje, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sporu fakty stają się sporne i jako takie wymagają dowodu.

Niezależnie od powyższego Sąd miał na uwadze, że w związku z brakiem zapłaty należności z faktury numer (...), powódka wezwała pozwanego do zapłaty, w odpowiedzi zaś M. K. (1) – prezes zarządu komplementariusza pozwanego nie kwestionując zasadności ani wysokości należności wskazanej w tej fakturze zobowiązał się do jej uregulowania, w terminie do dnia 30 listopada 2024 roku. Co więcej, także już w toku niniejszego procesu w dniu 21 lutego 2025 roku przedstawiciel pozwanego ponownie zobowiązał się do uregulowania spornej należności w kilku transzach, w terminie do dnia 30 kwietnia 2025 roku, jednakże bezskutecznie, a następnie wierzytelność powódki jako niesporną ujęto w spisie wierzytelności sporządzonym w postępowaniu restrukturyzacyjnym pozwanego (postępowaniu o zatwierdzenie układu), prowadzonym przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku pod sygn. akt GD1G/GRz-nu/0256/2025.

Powyższe w ocenie Sądu stanowiło tzw. uznanie niewłaściwe. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 października 2017 roku (sygn. akt V ACa 627/16) uznanie roszczenia może być dokonane w dwóch formach: jako uznanie właściwe oraz uznanie niewłaściwe. Pierwsze stanowi nieuregulowaną odrębnie umowę ustalającą co do zasady i zakresu istnienie albo nieistnienie jakiegoś stosunku prawnego, drugie zaś określone jako przyznanie przez dłużnika wobec wierzyciela istnienia długu stanowi zewnętrzne wyrażenie przeświadczenia o istnieniu roszczenia (podobnie Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 04 lutego 2005 roku, sygn. akt I CK 580/04, z dnia 19 marca 1997 roku, sygn. akt II CKN 46/97, czy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1964 roku, sygn. akt III PO 35/64).

Skoro zatem zasadne było żądanie należności głównej, to zasadne pozostawało również żądanie kwoty 299,60 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności naliczonej na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), zgodnie z którym wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności (przy wskazanej wartości świadczenia pieniężnego) stanowiąca równowartość kwoty 70 euro, a jest ona ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Nie było przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie łącząca strony umowa była transakcją handlową w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Wskazana w powyższym przepisie rekompensata przysługuje przy tym wierzycielowi bez wykazania, że koszty te zostały poniesione i bez wzywania dłużnika do jej zapłaty, a roszczenie o nią powstaje po upływie terminów do zapłaty określonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku, sygn. akt III CZP 94/15), tj. wtedy gdy wierzyciel nabywa prawo do odsetek, czyli gdy spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie, przy czym obie te przesłanki w niniejszej sprawie zaistniały.

Niezależnie zaś od tego pozwany na rozprawie w dniu 15 października 2025 roku (k. 123 akt) oświadczył, że nie kwestionuje żądania powódki i uznaje je.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 1428) postępowanie o zatwierdzenie układu nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania sądowego o wierzytelność podlegającą ujęciu, czy ujętą w spisie wierzytelności, zaś do czasu wydania postanowienia o zatwierdzeniu układu lub odmowie jego zatwierdzenia nadzorca układu w takim postępowaniu restrukturyzacyjnym nie ma uprawnień nadzorcy sądowego i jego zgoda na m. in. uznanie powództwa nie jest wymagana (art. 224 ust. 2 w zw. z art. 39 ust. 1).

Zgodnie zaś z treścią art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba, że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. A zatem pozwany składając oświadczenie o uznaniu powództwa, wyraził zgodę na wydanie wyroku zgodnego z żądaniem powódki (w zakresie uznanego powództwa) potwierdzając tym samym okoliczności faktyczne powołane przez powódkę na uzasadnienie zgłoszonego żądania. Związanie uznaniem powództwa obliguje zaś Sąd do zaniechania przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego i wydania wyroku na skutek uznania powództwa.

Mając na względzie powyższe Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 627 k.c. w zw. z art. 213 § 2 k.p.c. w zw. z art. 1, art. 4 i art. 7 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) zasądził od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. na rzecz powódki M. M. kwotę 9 254 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwoty 8 954,40 złotych za okres od dnia 16 października 2024 roku do dnia zapłaty.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu w oparciu o treść art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2 042 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą składały się kwoty: 125 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, 1 800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (ustalonych na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964), 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 100 złotych tytułem opłaty sądowej od wniosku o zabezpieczenie roszczenia.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Jednocześnie Sąd miał na względzie, że ustawa z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 1428) nie zawiera szczegółowych regulacji dotyczących ponoszenia kosztów procesu wszczętego przez wierzyciela w toku postępowania o zatwierdzenie układu (analogicznych do rozwiązań wprost wskazanych np. w art. 276 i art. 310 tej ustawy), czy po jego zakończeniu, a zatem zastosowanie w tej materii znajdą ogólne reguły przewidziane w k.p.c. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 101 k.p.c., zgodnie z którym zwrot kosztów procesu należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że za pierwszą czynność procesową dokonaną przez stronę pozwaną należy uznać czynność procesową podjętą po prawidłowym doręczeniu pozwu, tzn. z chwilą zawiśnięcia sporu ( lis pendens). Czynnością taką w niniejszej sprawie było złożenie sprzeciwu od nakazu zapłaty, w którym pozwany domagał się oddalenia powództwa w całości. Jeżeli więc pozwany podjął polemikę z twierdzeniami pozwu i wnosił o oddalenie powództwa w całości, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – zgodnie z treścią sprzeciwu od nakazu zapłaty, przepis art. 101 k.p.c. nie powinien znaleźć zastosowania (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 roku, sygn. akt I ACa 95/13). Niezależnie od powyższego nie budzi także wątpliwości, że owe dwie przesłanki wskazane w art. 101 k.p.c., tj. niedanie powodu do wytoczenia sprawy i uznanie przy pierwszej czynności procesowej żądania pozwu, muszą wystąpić łącznie, zaś w niniejszej sprawie nie sposób uznać, że pozwany nie dał powodu do złożenia pozwu o zapłatę, skoro mimo upływu terminu płatności wskazanego na fakturze nie regulował swoich zobowiązań.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 10 listopada 2025 roku