Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 21 marca 2025 roku o udzieleniu zabezpieczenia roszczenia

(k. 66 akt)

W pozwie z dnia 10 października 2024 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. domagał się zasądzenia od pozwanego M. K. (1) kwoty 6 299,94 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 30 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem opłaty dodatkowej za korzystanie ze sportów wodnych zapewnionych przez powoda przez uczestników wypoczynku letniego zorganizowanego przez pozwanego.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 24 października 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 3607/24 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany M. K. (1) wniósł o oddalenie powództwa podnosząc zarzut potrącenia z kwotą dochodzoną pozwem jego wierzytelności wobec powoda w kwocie 19 500 złotych tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną nienależytym wykonaniem umowy w zakresie zakwaterowania z wyżywieniem uczestników wypoczynku letniego (rażące zaniedbanie warunków sanitarno – higienicznych, uszkodzona instalacja elektryczna, dziura w suficie, niewystarczająca ilość i bardzo skromny wybór jedzenia, chleb pokryty pleśnią, brak ręczników i szklanek) oraz braku zapewnienia wszystkich uzgodnionych atrakcji wodnych (powód zapewnił „banana” i skuter wodny zamiast „banana”, skutera wodnego i motorówki), co wpłynęło negatywnie na dobre imię pozwanego, zmniejszenie imprez oraz straty finansowe.

W piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 17 marca 2025 roku” (data prezentaty: 2025-03-20, k. 57-59 akt) powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniósł o zabezpieczenie dochodzonego roszczenia poprzez zajęcie rachunku bankowego pozwanego powołując się na wykazanie interesu prawnego na podstawie art. 730 ¹ § 2 ¹ k.p.c.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia roszczenia zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 730 § 1 k.p.c. w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. W myśl art. 730 ¹ § 1 k.p.c. udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia. Z kolei zgodnie z § 2 tego przepisu interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. Stosownie zaś do art. 730 ¹ § 2 ¹k.p.c. interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia uważa się za uprawdopodobniony, gdy żądającym zabezpieczenia jest powód dochodzący należności zapłaty z tytułu transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w przypadku gdy wartość tej transakcji nie przekracza siedemdziesięciu pięciu tysięcy złotych, a dochodzona należność nie została uregulowana i od dnia upływu terminu jej płatności upłynęły co najmniej trzy miesiące. Przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego nie obciążać ponad potrzebę (§ 3).

W świetle powyższego kwestią zatem zasadniczą była ocena, czy wnioskodawca zdołał uprawdopodobnić swoje roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia w rozumieniu art. 730 ¹ § 2 ¹ k.p.c., a tym samym, czy doszło do ziszczenia się przesłanek warunkujących zasadność wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód uprawdopodobnił interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu. Zgodnie bowiem z jego treścią interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia uważa się za uprawdopodobniony, gdy żądającym zabezpieczenia jest powód dochodzący należności zapłaty z tytułu transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w przypadku gdy wartość tej transakcji nie przekracza siedemdziesięciu pięciu tysięcy złotych, a dochodzona należność nie została uregulowana i od dnia upływu terminu jej płatności upłynęły co najmniej trzy miesiące. Zgodnie z art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023, poz. 1790) użyte w ustawie określenia oznaczają – transakcja handlowa – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością. W niniejszej sprawie powód dochodzi zapłaty wynikającej z zawartej przez strony umowy opłaty dodatkowej za korzystanie przez uczestników wypoczynku ze sportów wodnych, zaś powód i pozwany zawarli tę umowę w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Roszczenie objęte pozwem wynika więc z transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 08 marca 2013 o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023, poz. 1790). Wartość transakcji zgodnie z przedłożonymi dokumentami nie przekracza 75 000 złotych, zaś od terminu płatności spornych faktur upłynęły co najmniej trzy miesiące, co oznacza, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w treści art. 730 ¹ § 2 ¹ k.p.c. warunkujące uznanie interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia za uprawdopodobniony.

Istotą niniejszego postępowania (o udzielenie zabezpieczenia) jest zabezpieczenie interesów uprawnionego (powoda) na czas trwania postępowania głównego, w toku którego Sąd po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zweryfikuje przesłanki warunkujące uznanie zasadności roszczenia o zapłatę. W świetle powyższych uwag przy analizie zgromadzonego na dzień wydania postanowienia materiału dowodowego, Sąd uznał, że żądanie wniosku o udzielenie zabezpieczenia w zakresie przesłanki uprawdopodobnienia roszczenia, także zostało uprawdopodobnione. Ze względu na specyfikę postępowania zabezpieczającego jako przyspieszonego i odformalizowanego przyjmuje się, że uprawdopodobnienie nie wymaga niepodważalnych dowodów istnienia roszczenia, jednak nie oznacza to, że każde twierdzenie uprawnionego o istnieniu roszczenia stanowi jego uprawdopodobnienie. Uprawdopodobnienie oznacza, że należy przedstawić i należycie uzasadnić podnoszone twierdzenia, które mogą zostać uznane za uprawdopodobnione, gdy jest szansa na ich istnienie, gdyż istotą postępowania zabezpieczającego jest to, że Sąd dokonuje jedynie pobieżnej analizy dostarczonego przez strony materiału dowodowego niekoniecznie odpowiadającego wymogom stawianym dowodom przeprowadzanym w toku procesu (art. 243 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Uprawdopodobnienia nie można bowiem utożsamiać z udowodnieniem roszczenia, stanowi ono bowiem niejako surogat dowodu – nie daje pewności, lecz jedynie wiarygodność określonego faktu. Uprawniony musi w postępowaniu zabezpieczającym uprawdopodobnić roszczenie – innymi słowy, musi wykazać wiarygodność roszczenia, tj. przedstawić i należycie uzasadnić twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia (obowiązek ten wynika również z treści przepisu art. 736 § 1 pkt 2 k.p.c.). Roszczenie jest uprawdopodobnione, gdy prima facie istnieje znaczna szansa na jego istnienie, co nie wyklucza jednak tego, że w świetle głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz po przeprowadzeniu dowodów okaże się, że powództwo nie jest zasadne.

W niniejszej sprawie powód przedłożył łączącą strony umowę, z której wynikało (§ 8), że w przypadku korzystania przez uczestników wypoczynku ze sportów wodnych (przejażdżki na bananie, jazdy na skuterze wodnym z instruktorem, czy przejażdżki motorówką) pozwany zobowiązany będzie do uiszczenia opłaty dodatkowej obliczonej jako iloczyn liczby uczestników i kwoty 150 złotych brutto za osobę, a także fakturę na dochodzoną pozwem kwotę. Jednocześnie wskazać należy, że pozwany nie kwestionował ani wysokości dochodzonego roszczenia ani faktu, że usługi sportów wodnych były przez powoda świadczone dla wskazanej liczby osób, co więcej roszczenie powoda w tym zakresie pozwany uczynił przedmiotem potrącenia z nim swojej wierzytelności, co stanowi niewątpliwie przejaw jej uznania. W ocenie Sądu nie było więc wątpliwości, że powód uprawdopodobnił istnienie swojego roszczenia. Powyższego nie zmienia przy tym – w okolicznościach niniejszej sprawy – fakt podniesienia przez pozwanego w stosunku do tego roszczenia zarzutu potrącenia. Sąd miał bowiem na uwadze, że zarzut taki mógłby podważać uprawdopodobnienie roszczenia powoda, o ile roszczenie pozwanego byłoby również uprawdopodobnione. Pozwany bowiem jako wierzyciel w niniejszej sprawie chcąc realizować przysługujące mu roszczenie o zapłatę odszkodowania poprzez podniesienie zarzutu potrącenia musi wykazać m. in. fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 09 lutego 2005 roku, sygn. akt II CK 420/04 oraz w uzasadnieniu wyroku z 07 lipca 2005 roku, sygn. akt V CK 869/04). Jak podkreślił zaś Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 08 sierpnia 2005 roku (sygn. akt I ACa 1053/05) zarzut potrącenia jest w istocie formą dochodzenia roszczenia zrównaną w skutkach z powództwem. Mają zatem do niego zastosowanie wymagania stawiane wobec pozwu w zakresie określenia żądania, przytoczenia okoliczności faktycznych oraz wskazania dowodów na ich poparcie, a w szczególności dokładne określenie wierzytelności, jej wysokości, a wreszcie wykazania jej istnienia. Samo oświadczenie o potrąceniu nie jest jeszcze dowodem ani na istnienie przesłanek potrącenia ustawowego z art. 498 k.c. ani samo w sobie nie stanowi źródła kreacji wierzytelności. Sąd zważył przy tym, że pozwany do potrącenia przedstawił swoją wierzytelność w postaci odszkodowania za szkodę w wysokości 19 500 złotych wyrządzoną nienależytym wykonaniem umowy, co miało wpłynąć negatywnie na dobre imię pozwanego, zmniejszenie imprez oraz straty finansowe, niemniej jednak zaoferowane przez pozwanego dowody na wykazanie istnienia i wysokości tego roszczenia – przesłuchanie stron i dowód z zeznań świadków – na tym etapie postępowania – nie pozwalają na uznanie, że także roszczenie pozwanego jest uprawdopodobnione (jak zaś już wskazano – samo zaś podniesienie zarzutu potrącenia nie świadczy o istnieniu wierzytelności), a co podważałoby roszczenie powoda uprawdopodobnione za pomocą dokumentów (i niekwestionowane przez pozwanego).

W świetle powyższego uznać należało, że przesłanki zabezpieczenia roszczenia powoda zostały z przyczyn omówionych powyżej przez powoda spełnione, wobec czego na podstawie art. 730 k.p.c. w zw. z art. 730 ¹ § 1 i § 2 ¹ k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  (...)

5.  (...)

SSR Justyna Supińska

Gdynia, dnia 22 maja 2025 roku