Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Małgorzata Żelewska

Protokolant: stażysta Adrianna Bochniak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. w G.

sprawy z powództwa L. K.

przeciwko K. K. (1) (poprzednio P.)

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej K. K. (1) (poprzednio P.) na rzecz powoda L. K. kwotę 53.000 zł (pięćdziesiąt trzy tysiące złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 16.200 zł od dnia 11 grudnia 2020r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 19.200 zł od dnia 11 grudnia 2021r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 17.600 zł od dnia 11 listopada 2022r. do dnia zapłaty,

II.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę8.067 zł (osiem tysięcy sześćdziesiąt siedem złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 890/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 29 kwietnia 2025 roku

Powód L. K. wniósł pozew przeciwko K. K. (1) domagając się zasądzenia od pozwanej kwoty 53.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 16.200 zł od dnia 11 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty, kwoty 19.200 zł od dnia 11 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 17.600 zł od dnia 11 listopada 2022 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że w dniu 1 sierpnia 2017 roku strony zawarły umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w G. na okres do dnia 30 listopada 2022 roku. Na podstawie ww. umowy pozwana była zobowiązana uiszczać czynsz w kwocie 1.600 zł miesięcznie do 10. dnia każdego miesiąca. Pozwana zaległa z zapłatą kwoty 66.900 zł, na którą składają się: czynsz za rok 2018 w kwocie 3.200 zł, czynsz za rok 2019 w kwocie 10.700 zł, czynsz za rok 2020 w kwocie 16.200 zł, czynsz za rok 2021 w kwocie 19.200 zł oraz czynsz za rok 2022 w kwocie 17.600 zł. Pomimo wezwań pozwana nie zapłaciła powodowi ww. należności. W niniejszej sprawie powód dochodzi zapłaty jedynie części roszczenia w kwocie 53.000 zł.

(pozew, k. 2-5)

W dniu 12 grudnia 2023 roku w sprawie o sygnaturze akt I Nc 286/23 Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał przeciwko pozwanej nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

(nakaz zapłaty, k. 17)

Pozwana zaskarżyła ww. nakaz zapłaty w całości i wniosła o oddalenie powództwa w całości, kwestionując roszczenie co do zasady i wysokości. Pozwana potwierdziła fakt zawarcia umowy najmu, jednocześnie wyrażając wątpliwości co do autentyczności swojego podpisu na kopii załączonej przez powoda umowy. Nadto, wskazała, że regulowała należności wynikające z umowy gotówką, co w części zostało pokwitowane przez powoda. Wobec niemożności wykazania dokumentem, że należności zostały uregulowane, pozwana złożyła propozycję ugodową, wyrażając gotowość zapłaty jednorazowo kwoty 21.000 zł tytułem wszelkich należności wynikających z zawartej umowy. Poza zarzutem bezpodstawności roszczenia, powódka podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 47-48)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W 2017 roku powód L. K. zamieścił w prasie ogłoszenie dotyczące najmu lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się w budynku mieszkalnym w G. przy ulicy (...). Na przedmiotowe ogłoszenie odpowiedziała pozwana K. P. (aktualnie nosząca nazwisko K.).

(dowód: przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102)

W dniu 1 sierpnia 2017 roku pomiędzy powodem L. K. (jako wynajmującym) a pozwaną (jako najemcą) została zawarta umowa najmu, której przedmiotem był lokal mieszkalny nr (...) o powierzchni 70 m ² składający się z trzech pokoi, położony w G. przy ul. (...). Zgodnie z § 4 najemca zobowiązała się do zapłaty wynajmującemu czynszu najmu w wysokości 1.600 zł miesięcznie. Czynsz był płatny z góry w terminie do 10. każdego miesiąca. Opłaty za media pokrywał najemca we własnym zakresie.

(dowód: umowa najmu lokalu mieszkalnego, k. 8-9)

Szablon umowy powód znalazł w Internecie. W wydrukowanym tekście umowy w § 3 wskazano, że umowa zostaje zawarta na czas nieoznaczony, jednak strony dopisały „na okres 2 lat”. Ponadto, na umowie, pod podpisami stron dopisano: „zawarcie umowy okazjonalnej zgoda lokatora na natychmiastową egzekucję eksmisji w przypadku niedopełnienia warunków umowy m.in. niepłacenia czynszu punkt 777 !!!”. Pod tym oświadczeniem zostały złożone dodatkowe podpisy stron.

(dowód: umowa najmu lokalu mieszkalnego, k. 8-9, przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102)

W przedmiotowym lokalu pozwana zamieszkiwała wspólnie z konkubentem D. K. oraz dwójką dzieci. Po upływie okresu najmu pozwana nadal zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu wraz z rodziną. Po tym czasie strony uznawały, że umowa uległa automatycznemu przedłużeniu, mimo że najemczyni płaciła czynsz nieregularnie. Czynsz był wpłacany przelewem na rachunek bankowy wynajmującego.

(dowód: przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102)

Strony przeszły na „ty”. Na ustne wezwania powoda do spłaty zaległości, najemczyni odpowiadała, że spłaci zadłużenie, gdy jej konkubent powróci z kontraktu. Powstałą zaległość tłumaczyła m.in. utratą pracy. Z uwagi na dobre stosunki z najemcami, powód nie wypowiedział stosunku najmu. W grudniu 2022 roku najemcy wyprowadzili się z lokalu. Strony nie spisywały protokołu zdawczo – odbiorczego.

(dowód: przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102)

Po opuszczeniu mieszkania, pozwana unikała kontaktu z powodem. Na sms-a z zapytaniem o zaległy czynsz, odpisała, by powód przesłał jej za pośrednictwem poczty elektronicznej konkretną kwotę do zapłaty. Po zadośćuczynieniu tej prośbie, pozwana napisała, że nie otrzymała wiadomości i poprosiła o jej ponowne przesłanie na inny adres. Później unikała kontaktu z powodem. W związku z tym, L. K. zatrudnił detektywa celem ustalenia miejsca zamieszkania pozwanej.

(dowód: przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102, wydruk wiadomości e – mail, k. 10)

Po ustaleniu aktualnej miejsca pobytu pozwanej, pismem z dnia 30 grudnia 2022 roku powód wezwał ją do zapłaty kwoty 66.900 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone za pośrednictwem detektywa, a odebrała je córka pozwanej w dniu 30 stycznia 2023 roku.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 30 grudnia 2022r., k. 11-12, przesłuchanie powoda L. K., płyta CD k. 102)

Wobec bezskuteczności ww. wezwania, w dniu 27 lutego 2023 roku powód za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika skierował do pozwanej kolejne wezwania do zapłaty ww. kwoty w terminie do dnia 6 marca 2023 roku, jednak również i to wezwanie nie odniosło skutku.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 27 lutego 2023r., k. 13 wraz z dowodem nadania, k. 14)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, a także dowodu z przesłuchania stron, z ograniczeniem do strony powodowej.

W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej wskazanych w ustaleniach stanu faktycznego dowodów z dokumentów w postaci umowy najmu, a także korespondencji stron. Przede wszystkim zauważyć należy, iż wymienione powyżej dokumenty prywatne w postaci umowy najmu oraz wezwań do zapłaty zostały podpisane, zaś wydruk wiadomości e – mail opatrzony jest adresem poczty elektronicznej autora, co w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości umożliwia ustalenie osoby ich wystawcy. Nadto, zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. dokumenty będące dokumentami prywatnymi jak np. umowa najmu korzystają z domniemania autentyczności oraz domniemania pochodzenia oświadczeń zawartych w tych dokumentach od ich wystawców. Mimo podnoszonych w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzutów strona pozwana nie zdołała w niniejszej sprawie udowodnić, że dołączony do pozwu odpis umowy został przerobiony, a widniejący na niej podpis nie należy do pozwanej. K. K. (1) nie wniosła ani o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw badania pisma ręcznego ani nawet nie stawiła się na rozprawie celem złożenia zeznań odnośnie okoliczności zawarcia umowy najmu.

Ponadto, ustalenia faktyczne w sprawie Sąd poczynił na podstawie dowodu z przesłuchania powoda w zakresie dotyczącym okoliczności zawarcia i wykonywania umowy najmu. W powyższym zakresie Sąd ocenił zeznania powoda jako logiczne i spójne. Nadto, strona pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów poddających w wątpliwość wiarygodność zeznań powoda.

Natomiast, na podstawie art. 302 § 1 k.p.c. Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej, która nie stawiła się na rozprawie i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności.

W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z zawartych z pozwaną umów najmu. W tym stanie rzeczy, podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 659 § 1 k.c., zgodnie z treścią którego Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą rozkładu ciężaru dowodu ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Jak wskazuje się w doktrynie fakty prawotwórcze (a więc fakty powodujące powstanie skutków prawnych np. zawarcie umowy) musi udowodnić strona, która na ich podstawie twierdzi o istnieniu praw czy obowiązków, natomiast fakty prawotamujące (tj. fakty powodujące, że dany fakt prawotwórczy w konkretnym przypadku nie wywołał skutku prawnego np. wada oświadczenia woli) czy prawoniweczące (tj. powodujące, że skutki prawne faktu prawotwórczego ustały np. wykonanie zobowiązania) musi udowodnić strona, która z nich wywodzi swoje twierdzenie o nieistnieniu praw czy obowiązków. Zwykle ciężar dowodu faktów prawotwórczych spoczywa na powodzie, a pozostałych na pozwanym (zob. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2023 – komentarz do art. 6 k.c.). W związku z powyższym obowiązkiem powoda było udowodnienie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy najmu, na podstawie której pozwana była zobowiązana do zapłaty na jego rzecz czynszu najmu we wskazanej w pozwie kwocie. Zdaniem Sądu, powód sprostał temu obowiązkowi. Przede wszystkim L. K. przedstawił kopię umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartą w dniu 1 sierpnia 2017 roku, na której znajdują się podpisy obu stron. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana z jednej strony przyznała fakt zawarcia umowy najmu, z drugiej jednak poddała w wątpliwość autentyczność podpisu złożonego pod umową, co samo w sobie jest wewnętrznie sprzeczne. Niemniej, pozwana nie zaoferowała żadnych dowodów, które potwierdzałyby, że podpis widniejący na umowie nie został przez nią własnoręcznie złożony. K. K. (1) ani nie złożyła posiadanego przez siebie egzemplarza umowy (skoro potwierdziła fakt zawarcia umowy najmu, a zgodnie z § 11 umowę sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron, to musiała również być w posiadaniu takiego egzemplarza) celem porównania go z kopią przedłożoną przez powoda ani też nie zgłosiła wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu badania pisma ręcznego. Mało tego pozwana nawet nie stawiła się na rozprawie celem wyjaśnienia tej kwestii. W tym stanie rzeczy należało uznać zarzut pozwanej za nieudowodniony, a umowę za autentyczną.

Dalej, należy wskazać, że wzorzec umowy, którym posługiwały się strony zawierał w § 3 zapis, iż umowa została zawarta na czas nieoznaczony. Niemniej, nie dokonując skreślenia tego zapisu na końcu zdania strony ręcznie dopisały „na okres dwóch lat”. Powyższy dopisek na szablonie umowy wydrukowanej przez powoda z Internetu wskazuje, że pierwotnie instancją stron było, aby stosunek najmu trwał przez okres oznaczony dwóch lat. W świetle zeznań powoda nie ulega jednak wątpliwości, że po upływie tego okresu – za zgodą wynajmującego – pozwana wraz z rodziną nadal korzystała z przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym należało uznać, że doszło do milczącego przedłużenia umowy najmu. Zgodnie bowiem z treścią art. 674 k.c. jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że najem został przedłużony na czas nieoznaczony. Jak wskazuje się w doktrynie przepis ten może znaleźć zastosowanie zarówno w odniesieniu do umowy najmu na czas nieoznaczony, jak i na czas oznaczony. Przedłużenie najmu następuje jednak zawsze na czas nieoznaczony. Przedłużenie umowy najmu na podstawie art. 674 k.c. wymaga równoczesnego spełnienia dwóch przesłanek: 1) najemca używa nadal rzeczy najętej po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu; 2) wynajmujący wie i zgadza się – choćby w sposób dorozumiany – na dalsze używanie rzeczy przez najemcę (zob. M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2024 – komentarz do art. 674 k.c.). Zgoda wynajmującego na używanie nadal rzeczy przez najemcę może zostać wyrażona także w sposób dorozumiany (zob. wyrok SN z 14 lutego 2013 r., II CSK 351/12, L.). Jeżeli wcześniejsza umowa najmu była zawarta na czas oznaczony, następuje zmiana jej treści, polegająca na przedłużeniu najmu na czas nieoznaczony (zob. wyrok SA w Poznaniu z 5 września 2013 r., I ACa 643/13, L.). Powyższe oznacza, że zmianie uległ jedynie czas trwania stosunku najmu, a strony związane były pozostałymi postanowieniami dotychczasowej umowy, w tym dotyczącymi wysokości czynszu najmu, czy też terminu płatności czynszu. Z zeznań powoda wynika, że umowa najmu została rozwiązana na początku grudnia 2022 roku. Pozwana nie wypowiedziała się co do okresu obowiązywania umowy. W myśl natomiast art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. W niniejszej sprawie twierdzenia powoda odnośnie czasu trwania umowy znajdują potwierdzenie w pozostałych złożonych dowodach, m.in. w postaci e – maila skierowanego do pozwanej w dniu 19 grudnia 2022 roku, a także stenogramu smsowej korespondencji stron.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również podniesiony przez pozwaną zarzut częściowego zaspokojenia roszczenia. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana podniosła, że w odniesieniu do dochodzonej przez powoda kwoty regulowała należności wynikające z zawartej umowy gotówką. Niemniej, pozwana nie zaoferowała żadnych dowodów, które świadczyłyby o tym, że dokonała zapłaty czynszu najmu objętego żądaniem pozwu w gotówce do rąk powoda. Jak wskazano powyżej, mimo prawidłowego wezwania pozwana nie stawiła się na rozprawie i nie złożyła zeznań również w tym zakresie. Ponadto, nie złożyła żadnych innych wniosków dowodowych m.in. dowodu z zeznań domowników, którzy byli obecni przy przekazaniu gotówki, czy też dowodu z dokumentu prywatnego w postaci historii operacji na rachunku bankowym, wskazującego na wypłatę kwot z rachunku w okresach zbliżonych do terminu płatności czynszu. Nadto, należało mieć na względzie, że strona należycie dbająca o swoje interesy, zwł. w sytuacji istnienia znacznego zadłużenia, zadbałaby o uzyskanie stosownego pokwitowania od wynajmującego. W niniejszym przypadku takich pokwitowań pozwana jednak nie okazała. Nadto, wątpliwe jest, iż w przypadku spłaty zadłużenia pozwana złożyłaby propozycję zawarcia ugody sądowej, deklarując zapłatę połowy dochodzonej kwoty. W tych okolicznościach zarzut częściowego zaspokojenia roszczenia należało uznać za nieudowodniony.

Bezzasadny okazał się również zarzut przedawnienia. Zważyć należy, iż czynsz co do zasady czynsz jest świadczeniem okresowym, a roszczenie wynajmującego o zapłatę czynszu przedawnia się na zasadach ogólnych (zob. M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2024). Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia okresowe wynosi trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. W niniejszej sprawie powód dochodził zapłaty roszczeń za okres od 1 stycznia 2020 roku do 30 listopada 2022 roku. Zgodnie z przytoczonymi powyżej zasadami, najwcześniej wymagalne roszczenie spośród objętych żądaniem pozwu (za styczeń 2020 roku) uległoby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2023 roku. W myśl art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Bez wątpienia do czynności przerywających bieg terminu przedawnienia należy wniesienie pozwu. W niniejszej sprawie pozew został wniesiony do sądu w dniu 13 listopada 2023 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia.

Mając zatem na względzie wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, na podstawie art. 659 § 1 k.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 53.000 zł. Ponadto, na podstawie art. 481 k.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od następujących kwot:

- 16.200 zł od dnia 11 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,

- 19.200 zł od dnia 11 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty,

- 17.600 zł od dnia 11 listopada 2022 roku do dnia zapłaty.

Podkreślić należy, iż termin wymagalności poszczególnych roszczeń okresowych został w umowie określony na dzień 10-tego każdego miesiąca. Powód zsumował jednak zaległości za poszczególne lata i zażądał odsetek od sumy za każdy kolejny rok, od dnia następnego po upływie terminu zapłaty świadczenia za ostatni miesiąc danego roku. Taki sposób określenia daty początkowej roszczenia o odsetki nie budzi żadnych zastrzeżeń ze strony Sądu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, zasądził od przegrywającej niniejszy spór pozwanej na rzecz powoda łącznie kwotę 8.067 zł, na co składała się opłata sądowa od pozwu (2.650 zł), opłata za czynności fachowego pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej zgodnie z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (5.400 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. od zasądzonej kwoty tytułem kosztów procesu należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.