Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 sierpnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Małgorzata Nowicka-Midziak

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2025 r. w G.

sprawy z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko S. R.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 47 478,47 zł. (czterdzieści siedem tysięcy czterysta siedemdziesiąt osiem złotych czterdzieści siedem groszy) wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w zmiennej wysokości odpowiadającej czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 37 019,71 zł. od dnia 14 lutego 2024r do dnia zapłaty;

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 991 zł. (pięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygnatura akt I C 868/24

Uzasadnienie wyroku z dnia 13 sierpnia 2025 roku

Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł pozew przeciwko S. R., domagając się zasądzenia od pozwanego:

1)  kwoty 37.019,71 zł z tytułu należności głównej wraz z dalszymi odsetkami umownymi za opóźnienie w zmiennej wysokości odpowiadającej wysokości czterokrotnej stopy procentowej kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do odsetek maksymalnych za opóźnienie (art. 481 § 2 ¹ k.c.), która na dzień wniesienia pozwu wynosi 22,50 % za okres od dnia 14 lutego 2024 roku do dnia zapłaty,

2)  kwoty 7.787,35 zł z tytułu odsetek umownych, naliczonych od należności głównej według stałej stopy procentowej w wysokości 7,20 % za okres od dnia 20 października 2023 roku do dnia 19 listopada 2023 roku,

3)  kwoty 2.671,44 zł z tytułu odsetek za opóźnienie w płatności (odsetki przeterminowane) naliczonych od należności głównej za okres od dnia 31 marca 2023 roku do dnia 13 lutego 2024 roku według zmiennej stopy procentowej odpowiadającej wysokości czterokrotnej stopy procentowej kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie (art. 481 § 2 ¹ k.c.).

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany posiada wobec powoda wymagalne zadłużenie z tytułu umowy pożyczki gotówkowej numer (...) z dnia 7 czerwca 2018 roku ewidencjonowanej na rachunku nr (...). Zgodnie z umową powód udzielił pozwanemu pożyczki w kwocie 99.527,75 zł, zaś pozwany zobowiązał się do jej spłaty zgodnie z warunkami umowy. Jednakże pozwany nie dokonywał regularnych wpłat, co doprowadziło do powstania zadłużenia przeterminowanego. Powód pismem z dnia 11 maja 2023 roku wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia przeterminowanego, a następnie pismem z dnia 26 września 2023 roku skierował do pozwanego wypowiedzenie umowy. Wypowiedzenie uprawomocniło się, a całość zobowiązania stała się wymagalna w dniu 20 listopada 2023 roku.

(pozew, k. 2-4)

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Uzasadniając swoje stanowisko w niniejszej sprawie pozwany podniósł, że umowa była objęta ubezpieczeniem m.in. od utraty stałych źródeł dochodów. Składka ubezpieczeniowa w kwocie 22.254,65 zł została pobrana jednorazowo z góry przez powoda jako agenta ubezpieczyciela. Okres ubezpieczenia obejmował cały okres spłaty pożyczki, a powód został przez pozwanego uprawniony do otrzymania świadczeń z umowy ubezpieczenia do wysokości zadłużenia z umowy pożyczki. Jak wskazano, w latach 2020, 2021, 2022 i 2023 miała miejsce utrata stałych źródeł dochodów przez pozwanego. Zdaniem pozwanego, powód musiał otrzymać od Towarzystwa (...) S.A. całą należność, której w tej chwili bezpodstawnie żąda od pozwanego. Z tego też względu pozwany zgłosił wniosek o przypozwanie ubezpieczyciela. W toku sprawy pozwany wskazał, że złożył wobec powoda oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, w związku z tym – wobec braku obowiązku zapłaty odsetek i kosztów – miał nadpłatę, stąd wypowiedzenie umowy nie było zasadne. Tym samym wskazał, że dochodzone roszczenie nie jest wymagalne, a nadto jest dochodzone w zawyżonej kwocie.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 41-41v, pismo pozwanego z dnia 9 stycznia 2025r., k. 77-77v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 czerwca 2018 roku pozwany S. R. (jako pożyczkobiorca) zawarł z powodem Bankiem (...) S.A. w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Parametry pożyczki wskazane zostały w § 5 i przedstawiały się następująco:

1.  całkowita kwota – 69.000 zł,

2.  kwota do wypłaty na podstawie umowy (podstawa do obliczania oprocentowania) – 99.527,75 zł (całkowita kwota pożyczki 69.000 zł + prowizja oraz kredytowana składka z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia),

3.  okres spłaty – 96 miesięcy,

4.  początek spłaty – lipiec 2018 roku,

5.  data płatności raty – 18. dzień każdego miesiąca,

6.  rata (równa) – wysokość miesięcznej raty: 1.406,49 zł, nie dotyczy raty wyrównującej,

7.  rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...)) – 20,82 % wyliczona w oparciu o parametry i koszty pożyczki przy założeniu jej terminowej spłaty,

8.  nominalne roczne oprocentowanie – 7,990 % (stała stopa procentowa); w czasie trwania umowy, gdy nominalne roczne oprocentowanie pożyczki będzie wyższe niż stopa odsetek maksymalnych określonych w art. 359 § 2 ¹ k.c., bank w okresie przekroczenia do naliczania należnych odsetek zastosuje stopę odsetek maksymalnych,

9.  oprocentowanie dla zadłużenia przeterminowanego – na dzień zawarcia umowy wynosiło 10 % w stosunku rocznym, co stanowiło czterokrotność stopy lombardowej NBP, przy czym oprocentowanie nie może przekraczać w stosunku rocznym stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ k.c. Bank pobiera odsetki według zmiennej stopy procentowej określonej w Cenniku usług obowiązującym w dniu powstania zadłużenia przeterminowanego,

10.  zabezpieczenie – nie jest ustanawiane.

Natomiast koszty pożyczki określone zostały w § 6 w sposób następujący:

1.  opłata przygotowawcza – 0 zł,

2.  prowizja – 8.273,10 zł, prowizja jest liczona od całkowitej kwoty pożyczki i pobierana przez doliczenie jej do kwoty pożyczki, zwiększając tym samym wysokość kwoty pożyczki do spłaty, a następnie poprzez potrącenie jej od wypłacanej kwoty pożyczki z rachunku wskazanego w umowie,

3.  wysokość składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia – 22.254,65 zł,

4.  koszt ustanowienia zabezpieczeń – 0 zł,

5.  opłata za prowadzenie rachunku 0 zł opłata miesięczna za konto 360°, w przypadku zaksięgowania na rachunku min. 1.000 zł wpływów zewnętrznych i min. 1 płatności kartą do rachunku/BLIKIEM w miesiącu, w przeciwnym wypadku miesięczna opłata za prowadzenie rachunku wynosi 8 zł; opłata za prowadzenie rachunku może ulec zmianie na warunkach wskazanych w Regulaminie ogólnym świadczenia usług bankowych dla osób fizycznych w Banku (...) S.A.,

6.  łączna kwota odsetek – 36.739,55 zł – przy założeniu terminowej spłaty pożyczki; odsetki naliczane są za każdy dzień od salda zadłużenia i płatne razem z miesięcznymi spłatami raty kapitałowej w terminie określonym w umowie, przy założeniu, że miesiąc liczy 30 dni, a rok 360 dni,

7.  całkowity koszt pożyczki – 67.267,305 zł – przy założeniu terminowej spłaty pożyczki,

8.  całkowita kwota do zapłaty – 136.267,30 zł, wyliczona w oparciu o parametry i koszty pożyczki przy założeniu jej terminowej spłaty,

9.  prowizja za wcześniejszą spłatę – zgodnie z aktualnym cennikiem usług; na dzień zawarcia umowy wynosi 0 zł,

10.  prowizja za zmiany dokonywane w umowie na wniosek pożyczkobiorcy – zgodnie z aktualnym cennikiem usług; na dzień zawarcia umowy wynosi 1,00 % (liczone od aktualnego salda zadłużenia) min. 50,00 zł.

W § 10 przewidziano zmianę warunków pożyczki w trakcie trwania umowy. Zmiana oprocentowania na niższe nie wymagała dodatkowego aneksu.

Zgodnie z § 9 składka z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia miała być pobrana jednorazowo z góry za cały okres ochrony ubezpieczeniowej (kwota składki uwzględniona jest w kwocie do wypłaty na podstawie umowy). W przypadkach zakończenia ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczyciel za pośrednictwem banku miał dokonać proporcjonalnego zwrotu części składki ubezpieczeniowej z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiadającej niewykorzystanemu okresowi ochrony. Zwrot miał zostać dokonany poprzez odpowiednie pomniejszenie kwoty zadłużenia z tytułu umowy.

(dowód: umowa pożyczki gotówkowej nr (...), k. 9-11v, pełnomocnictwo dla banku, k. 12, wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia, k. 44-45)

Przed podpisaniem umowy pozwany S. R. przejrzał tylko główne parametry zawarte w umowie, nie czytał całości umowy, gdyż uznał, że nie ma to sensu.

(dowód: przesłuchanie pozwanego S. R., płyta CD k. 107)

W dniu 27 sierpnia 2021 roku strony zawarły aneks do wyżej opisanej umowy pożyczki gotówkowej dotyczący zmiany warunków spłaty zobowiązania, którego saldo na dzień 25 sierpnia 2025 roku wynosiło 56.946,88 zł. Zgodnie z aneksem od dnia jego zawarcia bank miał naliczać w okresach miesięcznych odsetki od pozostającej do spłaty kwoty z tytułu należności głównej wg stałej stopy procentowej w wysokości 7,20 % w stosunku rocznym. W czasie trwania umowy, gdy roczne oprocentowanie będzie wyższe niż stopa odsetek maksymalnych określonych w art. 359 § 2 ¹ k.c., bank w okresie przekroczenia do naliczania należnych odsetek miał zastosować stopę odsetek maksymalnych. Odsetki od salda należności głównej naliczane są za każdy dzień, a płatne po spłacie całej należności głównej oraz opłat i prowizji, zgodnie z ustalonym w aneksie harmonogramem spłat (…) przy założeniu, że miesiąc liczy 30 dni, a rok 360 dni. Spłata zobowiązania z tytułu umowy wraz z naliczanymi miesięcznie od daty zawarcia aneksu miała następować w 58 miesięcznych ratach płatnych 30-ego dnia każdego miesiąca, począwszy od 30 września 2021 roku, przy czym 12 rat było płatnych w wysokości 1.000 zł, 45 rat w wysokości 1.167,34 zł, zaś ostatnia wyrównująca zadłużenie, płatna była do 30 czerwca 2026 roku. Pożyczkobiorca był zobowiązany najpóźniej na miesiąc przed terminem zapłaty ostatniej raty do kontaktu z bankiem, celem ustalenia wysokości raty wyrównującej. Pozostałe warunki umowy nie uległy zmianie.

(dowód: aneks z dnia 27 sierpnia 2021r., k. 7-8)

Jednocześnie, na wniosek z dnia 25 sierpnia 2021 roku, pozwany odstąpił od udzielonej przez Towarzystwo (...) S.A. i Towarzystwo (...) S.A. ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy grupowego ubezpieczenia na życie osób fizycznych zawierających z Bankiem (...) S.A. umowy kredytu i umowy grupowego ubezpieczenia na wypadek utraty stałego źródła dochodów lub czasowej niezdolności do prac osób fizycznych zawierających z Bankiem (...) S.A. umowy kredytu. Okres wykorzystanej ochrony ubezpieczeniowej obejmował okres od 8 czerwca 2018 roku do 25 sierpnia 2021 roku.

(dowód: oświadczenie pozwanego o odstąpieniu od umowy ubezpieczenia, k. 66)

W związku z powyższym, Towarzystwo (...) S.A. zwróciło składkę za okres niewykorzystanej ochrony ubezpieczeniowej w kwocie 6.671,84 zł, a Towarzystwo (...) S.A. analogiczną część składki w kwocie 6.671,85 zł.

(dowód: oświadczenia ubezpieczycieli z dnia 11 grudnia 2024r., k. 69-70)

Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 2 regulaminu kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A. bank miał prawo wypowiedzieć umowę, z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, jeżeli kredytobiorca nie zapłaci w terminie jednej pełnej raty kredytu za co najmniej jeden okres płatności w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim.

(dowód: Regulamin kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A., k. 19-19v)

Pozwany S. R. prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. W czasie pandemii C.-19 jego sytuacja uległa pogorszeniu.

(dowód: przesłuchanie pozwanego S. R., płyta CD k. 107, zeznania podatkowe PIT-36 za lata 2020-2023, k. 45-56)

Pismem z dnia 11 maja 2023 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty wymagalnej kwoty 2.374,18 zł niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania. Jednocześnie, pouczono pozwanego, że w terminie 14 dni roboczych od otrzymania tegoż wezwania może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Ponadto, wskazano, że konsekwencją braku spłaty w wyżej wskazanym terminie będzie wypowiedzenie warunków umowy i konieczność jednorazowej spłaty całości zadłużenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w dniu 29 maja 2023 roku (odebrała je żona pozwanego A. R.).

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 11 maja 2023r., k. 15, wydruk z systemu śledzenia przesyłek (...)S.A., k. 16)

Wobec nieuregulowania zaległości, pismem z dnia 26 września 2023 roku bank wypowiedział pozwanemu wyżej opisaną umowę pożyczki z 30 – dniowym terminem wypowiedzenia biegnącym od daty doręczenia wypowiedzenia. Na dzień sporządzenia wypowiedzenia zadłużenie przeterminowane wynosiło 7.472,34 zł. Przedmiotowe oświadczenie zostało osobiście doręczone pozwanemu w dniu 9 października 2023 roku.

(dowód: wypowiedzenie dnia 26 września 2023r., k. 13-13v, wydruk z systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., k. 14)

Na dzień 14 lutego 2024 roku kwota wymagalnego, niespłaconego kapitału pożyczki wynosiła 37.019,71 zł, kwota odsetek umownych, naliczonych od należności głównej według stałej stopy procentowej w wysokości 7,20 % za okres od dnia 18 czerwca 2021 roku do dnia 19 listopada 2023 roku wynosiła 7.787,35 zł, zaś kwota odsetek za opóźnienie w płatności (odsetki przeterminowane) naliczonych od należności głównej za okres od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia 13 lutego 2024 roku wynosiła 2.671,44 zł.

(dowód: wyciąg z ksiąg banku z dnia 14 lutego 2024r., k. 5-6,lista transakcji na rachunku pożyczki, k. 21-22)

W dniu 20 lutego 2024 roku powód wniósł przeciwko pozwanemu pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, domagając się zasądzenia analogicznych należności co w niniejszej sprawie. W dniu 22 marca 2024 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty. Pozwany jednak wniósł sprzeciw i w związku z tym, postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2024 roku Referendarz umorzył postępowanie w całości.

(dowód: akta epu, k. 17-18)

Pismem z dnia 28 listopada 2024 roku pozwany złożył bankowi oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego odnośnie wyżej opisanej umowy, zarzucając naruszenie obowiązków informacyjnych w zakresie art. 30 ust. pkt 7 u.k.k. poprzez nieprawidłowe wskazanie (...) oraz całkowitej kwoty do zapłaty i pobieranie odsetek od prowizji oraz składki ubezpieczeniowej, a także naruszenie innych niewymienionych przepisów. Jednocześnie zażądał rozliczenia wszelkich dokonanych przez niego wpłat tytułem odsetek na poczet spłaty udostępnionego mu kapitału pożyczkowego.

(dowód: oświadczenie pozwanego, k. 79)

Pozwany S. R. nie rozumie pojęcia (...).

(dowód: przesłuchanie pozwanego S. R., płyta CD k. 107)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania stron, z ograniczeniem do strony pozwanej.

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy należy wskazać, że brak jest podstaw do kwestionowania autentyczności przedłożonych przez strony dokumentów, spośród których część została przedstawiona w formie odpisów potwierdzonych za zgodność z oryginałem przez zawodowego pełnomocnika, zaś część w formie nieuwierzytelnionych kserokopii bądź wtórników. Zważyć bowiem należało, że żadna ze stron nie podniosła w toku niniejszego postępowania zarzutów co do ich prawdziwości, w tym co do tego, że załączone kopie czy wtórniki nie stanowią wiernego odzwierciedlenia treści oryginałów, ani też nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod oryginałami nie złożyły zawartych w nich oświadczeń. Sąd również nie stwierdził żadnych znamion manipulacji, w tym podrobienia czy przerobienia.. Podobnie, za wiarygodne należało uznać wydruki komputerowe w postaci historii rachunku pożyczkowego stanowiących dowód w rozumieniu art. 308 k.p.c. W toku niniejszego postępowania pozwana nie twierdziła, by przedstawione wydruki zostały w jakikolwiek przerobione czy też w inny sposób zmanipulowane.

Niewiele do sprawy wniosły zeznania pozwanego. W odniesieniu do wielu istotnych kwestii dotyczących okoliczności zawarcia umowy pożyczki, późniejszej zmiany umowy czy też zaprzestania spłaty S. R. zasłaniał się niepamięcią. Nie potrafił wskazać, czy pożyczka miała związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą czy też z wydatkami osobistymi (tj. remontem domu). Z treści umowy nie wynika natomiast, aby umowa była zawarta w ramach prowadzonej przez pozwanego działalności gospodarczej. Częściowo zeznania pozwanego pozostają ze sobą sprzeczne. W jednym miejscu wskazuje on, że „kredytowałem prowizję, bo tak bank przedstawił mi umowę” (z czego wynika, że bank informował go o kredytowanych kosztach), a w innym podaje, że nie pamięta, czy poinformowano go o tym, że koszty kredytu są kredytowane.

Podstawę prawną powództwa stanowiły art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 246, dalej: u.k.k.). W myśl art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Przechodząc do merytorycznej oceny powództwa, wskazać należy, iż w toku sprawy pozwany podniósł złożył oświadczenie o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, powołując się na uchybienie obowiązku informacyjnego określonego w art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. Zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 u.k.k. w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17, art. 31-33, art. 33a i art. 36a-36c konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie. Sankcja kredytu darmowego polega zatem na uprawnieniu konsumenta do spłaty kredytu bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy. Zgodnie z przepisem art. 45 ust. 5 u.k.k. uprawnienie do skorzystania z sankcji kredytu darmowego wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że oświadczenie pozwanego zostało złożone w terminie. Zdaniem Sądu termin, o którym mowa w art. 45 ust. 5 u.k.k. rozpoczyna swój bieg z chwilą wykonania umowy przez kredytobiorcę, a zatem z chwilą całkowitej spłaty kredytu czy pożyczki. Nie ma podstaw do przyjęcia, że ustawodawca miał na myśli wyłącznie wykonanie umowy przez kredytodawcę. Interpretacja taka byłaby niekorzystna dla konsumenta, zwłaszcza w sytuacji, gdy spłata kredytu na mocy umowy zostaje odroczona w czasie na kilka lat. Z chwilą wypłaty kredytu umowa zostaje wykonana tyko przez jedną jej stronę, ale wciąż nie zostaje wykonana przez konsumenta. O stanie wykonania umowy można mówić dopiero wtedy, gdy obie strony wywiążą się z głównych obowiązków z niej wynikających – czyli kredytodawca kredyt wypłaci, a kredytobiorca go spłaci. Moment, w którym dochodzi do całkowitej spłaty kredytu jest kredytobiorcy znany i jednocześnie jest on bardzo łatwy do ustalenia. W ocenie Sądu dopiero od tej chwili należy liczyć termin do złożenia prawokształtującego oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Omawiany termin ma charakter prekluzyjny i jest dość krótki – roczny. W przekonaniu Sądu ratio legis takiego uregulowania sprowadza się do konieczności uniknięcia stanu niepewności prawnej po stronie kredytodawcy co do tego czy może, czy też nie może liczyć na zysk związany z zawartą umową. Przepis art. 45 u.k.k. stanowi wyjątek od reguły odpłatności umów kredytowych, toteż musi być wykładany restrykcyjnie. W świetle powyższych rozważań niewątpliwie pozwany złożył oświadczenie w terminie, gdyż jak dotąd pożyczka nie została spłacona.

Przesądziwszy powyższe, w dalszej kolejności należy odnieść się do kwestii zasadności zarzutów pozwanego wskazanych w oświadczeniu o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. W oświadczeniu z dnia 28 listopada 2024 roku pozwany zarzucił powodowemu bankowi naruszenie obowiązku informacyjnego określonego w art. 30 ust. pkt 7 u.k.k. poprzez nieprawidłowe oznaczenie w umowie pożyczki rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (dalej jako: (...)) oraz całkowitej kwoty do zapłaty, co miało być skutkiem pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu tj. od prowizji oraz składki ubezpieczeniowej. Jak wskazuje się w doktrynie sankcja kredytu darmowego powstaje w przypadku, gdy kredytodawca naruszył jeden z obowiązków, które nałożono nań na podstawie przepisów wymienionych w art. 45 ust. 1 u.k.k. W przepisie tym można wyróżnić dwie grupy sankcjonowanych norm wynikających z przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Po pierwsze, sankcjonuje się naruszenie przez kredytodawcę obowiązków informacyjnych wobec konsumenta dotyczących formy i treści dokumentu umowy w związku z zawarciem przez strony umowy o kredyt konsumencki (art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1–8, 10, 11, 14–17 i art. 31–33). Uchybienie takie może wystąpić jedynie na etapie dokonywania czynności prawnej. Po drugie, sankcji podlega naruszenie ograniczeń, które zapewniają konsumentowi ochronę przed nadmiernym obciążeniem finansowym w związku z umową o kredyt konsumencki (art. 33a, art. 36a–36c). Zdarzenie takie może wystąpić na etapie zawierania umowy albo w okresie późniejszym (zwłaszcza w trakcie dochodzenia roszczeń wobec konsumenta) (zob. T. Czech, Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2025). Zarzuty sformułowane przez pozwanego dotyczyły pierwszej grupy, tj. naruszenia określonych w ustawie o kredycie konsumenckim obowiązków informacyjnych.

Odnosząc się do zarzutów pozwanego odnośnie nieprawidłowego określenia (...), należy wskazać, iż zgodnie z treścią powołanego powyżej przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. umowa o kredyt konsumencki, z zastrzeżeniem art. 31-33, powinna określać m.in. rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. Jak wynika z wyroku (...) z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23, przewidziany w art. 10 ust. 2 lit. g) tej dyrektywy obowiązek podania (...) jest spełniony, jeżeli (...) wskazane w danej umowie odpowiada (...) obliczonemu zgodnie ze wzorem matematycznym zawartym w części I załącznika I do wspomnianej dyrektywy na podstawie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” w rozumieniu art. 3 lit. g) tej dyrektywy, który to koszt obejmuje koszty, jakie konsument jest zobowiązany ponieść na podstawie warunków tej umowy, w tym warunków, które następnie okażą się nieuczciwe i niewiążące dla konsumenta (zob. pkt 35 i 36). Ponadto, w pkt 30 i 31 ww. orzeczenia (...) wskazał, że mając w szczególności na względzie zasadnicze znaczenie (...) dla konsumenta, wskazanie (...), które nie odzwierciedla wiernie wszystkich kosztów wymienionych w art. 3 lit. g) dyrektywy (...), pozbawia konsumenta możliwości określenia zakresu jego zobowiązania w taki sam sposób jak brak wskazania tej stopy [zob. podobnie wyrok z dnia 21 marca 2024 r., (...) Bulgaria (Usługi dodatkowe do umowy o kredyt),C-714/22,EU:C:2024:263, pkt 55]. W świetle powyższego orzeczenia należało uznać, że obowiązek informacyjny w zakresie wskazania (...) jest spełniony w przypadku, gdy (...) będzie wyliczone w oparciu o wskazane w umowie parametry, nawet jeżeli następnie po skorzystaniu przez konsumenta z innych środków ochrony prawnej okaże się, że jeden z tych parametrów składowych został określony błędnie.

Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że w niniejszym przypadku powód spełnił obowiązek informacyjny w zakresie oznaczenia (...). Stosownie do powyższego do naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. dotyczącego obowiązku wskazania (...) dochodzi wówczas, gdy podana w umowie (...) jest ustalona w sposób rażąco sprzeczny ze wzorem wskazanym w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim albo w sposób dowolny, oderwany od kosztów obciążających konsumenta wskazanych w umowie. Natomiast, kredytodawca nie dopuszcza się naruszenia obowiązku informacyjnego w zakresie wskazania (...), jeżeli jest ona obliczona zgodnie z wzorem określonym w załączniku do ustawy oraz na podstawie założeń przyjętych w umowie. Przy obliczeniu (...) kredytodawca powinien uwzględnić wszelkie koszty ponoszone według treści umowy przez konsumenta, nawet jeśli ich podstawą miałyby być postanowienia bezskuteczne (klauzule abuzywne) albo nieważne (postanowienia wprost sprzeczne z przepisem rangi ustawowej). W przedmiotowej umowie pożyczki wskazano wszystkie wskazane w załączniku nr 4 do ustawy o kredycie konsumenckim założenia do obliczenia (...). Założenia przedstawione w umowie pożyczki nie pomijają żadnego z założeń wymienionych w załączniku. W umowie wskazano bowiem: czas trwania umowy (§ 2 ust. 3 i 4), całkowity koszt pożyczki (jedna kwota wskazana w § 6 ust. 7), datę wypłaty pożyczki (§ 7). Nadto, wydano pozwanemu harmonogram pożyczki, a bezcelowe byłoby przepisywanie jego treści do umowy. Zresztą harmonogram jako wzorzec umowny stanowi integralną część umowy. Jednocześnie należy zauważyć, że umowa nie miała cech nietypowych, wymagających przyjmowania dodatkowych założeń (pkt 4 ww. załącznika do tej ustawy). W świetle powyższego należało uznać, że w niniejszym przypadku konsument został poinformowany należycie i w sposób zrozumiały, że po pierwsze pozwany kredytuje koszty pożyczki w postaci prowizji i składki ubezpieczeniowej (§ 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 9 ust. 2 zd. ostatnie), a po drugie, że pobiera odsetki od tej części kredytu (§ 5 ust. 2 umowy). Podkreślić przy tym należy, iż ustawodawca nie wymaga, aby kredytodawca przenosił do umowy treść załącznika, w szczególny podany tam wzór matematyczny do obliczania (...). Dysponując zatem wszystkimi wymienionymi powyżej informacjami – które zostały jednoznacznie wskazane w umowie – konsument mógł zweryfikować wskazaną w umowie wartość (...). Nie musiał przy tym samodzielnie szukać jakichkolwiek danych, gdyż jak wskazano powyżej wszystkie niezbędne parametry do określenia (...) zostały w sposób jednoznaczny wskazane w umowie. W świetle orzecznictwa (...) z ostatnich miesięcy należy stwierdzić, iż Trybunał przyjmuje wzorzec konsumenta posiadającego na tyle dużą wiedzę matematyczną, że potrafi on samodzielnie obliczyć (...) na podstawie podanych w umowie założeń. Podkreślić przy tym należy, iż strona powodowa nie kwestionowała prawidłowości (tj. matematycznej poprawności) obliczenia (...) na podstawie założeń przyjętych w umowie. Niespornym również jest, że w umowie ujawniono wszelkie obciążenia faktycznie ponoszone przez konsumenta i wyraźnie zaznaczono, że (...) przedstawiono przy uwzględnieniu (doliczeniu) do podstawy wyliczenia także kosztów udzielonej pożyczki.

Przyjęcie poglądu, że wykonanie obowiązku informacyjnego w zakresie oznaczenia (...) wymaga uwzględnienia wyłącznie świadczeń należnych na gruncie prawa materialnego (np. z wyłączeniem np. świadczeń wynikających z postanowień umownych uznanych za abuzywne), a nie wszystkich świadczeń określonych w umowie skutkowałoby tym, że jakakolwiek sprzeczność umowy z rzeczywistym zakresem obowiązku świadczenia przez kredytobiorcę automatycznie uzasadniałaby zastosowanie sankcji kredytu darmowego. Jakakolwiek zmiana założeń przyjętych do obliczenia (...) skutkuje bowiem jego zmianą. Należy również podkreślić, że w przypadku bezskuteczności któregokolwiek postanowienia umownego przewidującego obowiązek świadczenia przez konsumenta na rzecz przedsiębiorcy (w szczególności postanowienia przewidującego prowizję (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2021 r., III CZP 43/20, LEX nr 3246823), (...) wskazana w umowie nie odpowiadałaby rzeczywistemu zakresowi obowiązku świadczenia ciążącego na konsumencie. Uznanie w takim przypadku skuteczności sankcji kredytu darmowego prowadziłoby w rezultacie do wniosku, że jakiekolwiek naruszenie dokonane przez przedsiębiorcę mogłoby skutkować odpadnięciem obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta po złożeniu oświadczenia, o którym mowa w art. 45 ust. 1 u.k.k. W ocenie Sądu treść i cel dyrektywy 2008/48/WE (w szczególności wymóg proporcjonalności sankcji) stoi na przeszkodzie takiej wykładni powyższych przepisów. Pozbawienie podmiotu prawa prywatnego wszelkich korzyści wynikających z zawartej umowy z uwagi na zastrzeżenie w umowie nienależnego świadczenia byłoby niesprawiedliwe i w istocie miałoby na celu wyeliminowanie z obrotu przedsiębiorcy działającego w celach zarobkowych. Jeżeli strony zastrzegły w umowie świadczenie nienależne, zasadne jest żądanie zwrotu tego świadczenia, nie zaś brak obowiązku zapłaty kosztów kredytu przez konsumenta. Zresztą, pogląd o konieczności uwzględnienia przy oznaczaniu (...) wyłącznie świadczeń należnych na gruncie prawa materialnego nie znajduje uzasadnienia w orzecznictwie (...). W cytowanym już powyżej wyroku TS z 13 lutego 2025 r., C-472/23, wskazano m.in.: „[...] okoliczność, iż w umowie o kredyt wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania, która okazuje się zawyżona ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego ustanowionego w tym przepisie dyrektywy (...) ”. W wyroku tym Trybunał nie przesądził, czy dopuszczalne jest naliczanie odsetek od części kredytu, którą przeznaczono na pokrycie kosztów (np. prowizji, składki ubezpieczeniowej). Z powołanego wyroku natomiast wynika, że gdyby – hipotetycznie – uznano, iż abuzywny charakter ma postanowienie umowy, w którym przewidziano oprocentowanie części kwoty kredytu przeznaczonej na pokrycie kosztów, a w konsekwencji zawyżona została rzeczywista roczna stopa oprocentowania (wraz z całkowitą kwotą do zapłaty) podana w umowie, nie dochodzi per se do naruszenia obowiązku informacyjnego przez kredytodawcę, a więc nie występuje podstawa do zastosowania sankcji kredytu darmowego (podobnie: wyrok SA w Białymstoku z 8 kwietnia 2024 r., I ACa 1504/22, LEX nr 3770538; wyrok SO w Poznaniu z 9 lipca 2024 r., II Ca 1480/23, LEX nr 3838649; wyrok SO w Warszawie z 10 lutego 2025 r., V Ca 1973/24, LEX nr 3836417).

Całkowita kwota do zapłaty również została wprost wskazana w treści umowy tj. w § 6 ust. 8. Zgodnie z treścią art. 5 pkt 8 u.k.k. całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta to suma całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. W niniejszym przypadku kwota ta została określona w sposób matematycznie poprawny, na podstawie parametrów i założeń podanych w umowie. Całkowita kwota do zapłaty została wyliczona na kwotę 136.267,30 zł, stanowiąc – zgodnie z przytoczoną powyżej definicją – sumę całkowitego kosztu kredytu (§ 6 ust. 7 – 67.267,30 zł) oraz całkowitej kwoty kredytu (§ 5 ust. 1 – 69.000 zł).

Reasumując zatem tę część rozważań należy wskazać, iż zarówno rzeczywista roczna stopa oprocentowania, jak również całkowita kwota do zapłaty zostały określone w umowie zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. obowiązującego w dacie zawierania umowy. Nie sposób dopatrzyć się w tym celowego (intencjonalnego) działania ze strony banku zmierzającego do wprowadzenia kredytobiorcy w błąd co do rzeczywistej kwoty udzielonego kredytu. Zważyć przy tym należy, iż sam fakt skredytowania kosztów kredytu (w tym wypadku prowizji oraz składki ubezpieczeniowej) i pobierania od nich odsetek nie mieści się w katalogu, wymieniającym podstawy do zastosowania sankcji z art. 45 u.k.k. Kwestia naliczania odsetek od kwoty prowizji czy składki ubezpieczeniowej może być przedmiotem roszczeń konsumenta w oparciu o przepisy o niedozwolonych postanowieniach umownych (art. 385 ¹ k.c. i nast.) (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 8 kwietnia 2024 r. I ACa 1504/22, L.). Z wyroku (...) z 13 lutego 2025 r., C-472/23, natomiast wynika, że nie występuje naruszenie obowiązku informacyjnego po stronie kredytodawcy, gdy błędy dotyczące liczb zamieszczonych w dokumencie umowy (np. rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania, całkowitej kwoty do zapłaty przez konsumenta) – zawyżenie bądź zaniżenie – powstały w następstwie abuzywności postanowień umownych. (...) jednoznacznie wskazał, że nie ma wtedy podstaw do zastosowania sankcji kredytu darmowego określonej w art. 45 ust. 1 u.k.k. W powołanym wyroku stwierdzono, że obliczenia rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania dokonuje się przy założeniu, że umowa będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że strony wywiążą się ze swoich zobowiązań zgodnie z warunkami określonymi w tej umowie. Wynika z tego, że obowiązek podania takiej informacji w dokumencie umowy (zob. art. 10 ust. 2 lit. g dyrektywy (...)) jest spełniony, jeżeli wskazano rzeczywistą roczną stopę oprocentowania obliczoną zgodnie z obowiązującym wzorem matematycznym na podstawie całkowitego kosztu kredytu, który obejmuje koszty, jakie konsument jest zobowiązany ponieść na podstawie warunków tej umowy. Dotyczy to również warunków, które następnie zostaną ocenione jako nieuczciwe (abuzywne) i niewiążące w stosunku do konsumenta (zob. T. Czech, Kredyt…).

Na marginesie zauważyć należy, iż zarówno w prawie polskim, jak i wspólnotowym przyjmuje się model konsumenta dostatecznie dobrze poinformowanego, uważnego, ostrożnego, świadomego i krytycznego, który powinien działać racjonalnie i który jest w stanie prawidłowo rozumieć kierowane do niego informacje. Nie ma podstaw do przyznania konsumentowi tak uprzywilejowanej pozycji, w której byłby zwolniony z obowiązku przejawiania jakiejkolwiek staranności przy dokonywaniu oceny treści umowy, którą zamierza zawrzeć, w szczególności byłby zwolniony z obowiązku zapoznania się z treścią umowy. W niniejszym przypadku nie sposób uznać, aby pozwany spełniał powyższe kryteria umożliwiające uznanie go za konsumenta uważnego i krytycznego. Jak bowiem wynika z jego zeznań przed podpisaniem nie przeczytał w ogóle umowy (zapoznał się tylko z głównymi parametrami), gdyż nie widział ku temu sensu. W takiej sytuacji – gdyby uznać, że bank zawyżył (...) (czym rzecz jasna pogorszył swoją pozycję rynkową) – to obciążanie go tak drobnymi nieścisłościami w treści umowy, przy całkowitym zlekceważeniu przez konsumenta podstawowych środków ostrożności, byłoby skrajnie niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

W niniejszym sporze strona pozwana – reprezentowana wszak przez zawodowego pełnomocnika – nie podnosiła zarzutów dotyczących abuzywności zapisów umowy pożyczki dotyczących oprocentowania kredytowanych kosztów pożyczki. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do badania z urzędu, czy wyżej wskazane warunki umowne mają nieuczciwy charakter, gdyż z uwagi na fachową reprezentację pozwanego w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek nierównowagi między konsumentem a przedsiębiorcą. Ponadto, należy wskazać, że kwestia możliwości bądź zakazu pobierania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu dotąd nie została w orzecznictwie rozstrzygnięta (aktualnie kwestia ta jest przedmiotem pytań prejudycjalnych skierowanych do (...)). W związku z powyższym, z uwagi na brak naruszenia przez powoda obowiązków informacyjnych, oświadczenie pozwanego o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego należało uznać za nieskuteczne.

Wobec bezzasadności zarzutu opartego na złożeniu oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, za skuteczne należało uznać wypowiedzenie umowy. Przede wszystkim należało uznać, że w dacie wypowiedzenia umowy pozwany faktycznie zalegał z zapłatą rat pożyczki. W momencie wysłania oświadczenia o wypowiedzeniu zadłużenie wynosiło 7.472,34 zł. Zważywszy, iż na skutek aneksu wysokość raty wynosiła nieco ponad 1.000 zł, to niewątpliwie zaistniały podstawy do wypowiedzenia umowy, o jakich mowa w zacytowanym powyżej postanowieniu regulaminu. Ponadto, powód dochował również określonej w ustawie procedury rozwiązania umowy pożyczki gotówkowej. Podkreślić należy, iż w myśl art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.) przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Zgodnie z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl ust. 2 powołanego artykułu w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wedle ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl ust. 5 bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2021 roku w sprawie IV CSKP 92/21 (OSNC 2022/1/9) w odniesieniu do opisanej procedury, kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nakłada on na banki obowiązki polegające na wezwaniu kredytobiorcy, gdy ten opóźnia się ze spłatą zobowiązania, do zapłaty i wyznaczeniu mu terminu nie krótszego niż 14 dni roboczych wraz z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W związku z tym wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów jest nieważne w świetle art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019r., I ACa 1213/18, L.), bądź też według innego poglądu skutkuje nieskutecznością oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 7 września 2021r., I ACa 1305/18, L.).

Jak wynika z przedłożonych dokumentów, w związku z powstaniem zaległości w spłacie rat pożyczki, pismem z dnia 11 maja 2023 roku powód skierował do pożyczkobiorcy wezwanie do zapłaty zadłużenia w terminie nie dłuższym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy pożyczki. Jednocześnie, powód poinformował pożyczkobiorcę, że w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Następnie, wobec braku spłaty zadłużenia, pismem z dnia 26 września 2023 roku bank złożył pozwanemu oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia umowy pożyczki gotówkowej za 30 - dniowym terminem wypowiedzenia. Oba wymienione pisma zostały faktycznie doręczone pozwanemu, co udowodniono przedkładając wydruki z portalu śledzenia przesyłek publicznego operatora pocztowego.

Za całkowicie nieuzasadniony należało również uznać drugi z zarzutów podniesionych przez pozwanego dotyczący nieuwzględnienia zwróconej składki ubezpieczeniowej przy rozliczeniu pożyczki. Jak wykazała strona powodowa, pożyczkobiorca odstąpił od umowy ubezpieczenia w dniu 25 sierpnia 2021 roku, a obaj ubezpieczyciele zwrócili składki za okres niewykorzystanej ochrony ubezpieczeniowej w kwotach po 6.671,85 zł. Z wydruku operacji na koncie pożyczkowym wynika, że w dniu 30 sierpnia 2021 roku na tenże rachunek wpłynęła w sumie kwota 13.343,70 zł, która zmniejszyła saldo zadłużenia (wcześniej wynosiło ono 69.367,44, a po wpływie składek 56.023,75 zł, k. 21v). Bez wątpienia zatem zwrócone składki zostały uwzględnione przez powoda przy wyliczeniu wysokości dochodzonej kwoty.

Strona powodowa wykazała też wysokość roszczenia. Zważyć należy, iż w celu wykazania wysokości zadłużenia pozwanej z tytułu umowy pożyczki powód przedłożył przede wszystkim wyciąg z ksiąg rachunkowych banku, a jak wskazuje się w orzecznictwie pozbawienie wyciągu charakteru dokumentu urzędowego, nie dyskwalifikuje go jako wiarygodnego środka dowodowego. Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego wyciągu z ksiąg rachunkowych pożyczkodawcy (kredytodawcy) nie może polegać na samej negacji istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przed bank wynika fakt zawarcia umowy pożyczki jej wysokość i ustalone przez strony warunki spłaty, a także wykaz i sposób zarachowania kilkunastu dokonanych przez dłużnika wpłat. Pozwany nie wskazał, jakie konkretnie nieprawidłowości odbierają moc dowodową takiemu dokumentowi. Pozwany, jako dłużnik, który zaprzecza prawidłowości naliczenia odsetek, jest zobowiązany do przedstawienia merytorycznych argumentów na rzecz takiego zarzutu. Ma przy tym łatwą możliwość udowodnienia terminowości dokonanych wpłat, bowiem należy założyć, że może i powinien przedstawić dowody zapłaty każdej z uregulowanych rat, z których wynikałyby terminy spełnienia świadczenia – o ile twierdzi, że terminy wpłat w zestawieniu wierzyciela nie odpowiadają prawdzie i że w konsekwencji nastąpiło nieprawidłowe naliczenie należności odsetkowej (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 7 lutego 2018r., I ACa 278/17, L.). W niniejszej sprawie strona pozwana nie złożyła żadnych dowodów, które wskazywałyby, że powód nie uwzględnił jakichkolwiek wpłat dokonanych przez pożyczkobiorcę. Natomiast, powód poza wyciągiem z ksiąg rachunkowych powód złożył zestawienie operacji na rachunku pożyczkowym, z którego to dokumentu w sposób jednoznaczny wynika, w jakiej wysokości pozwany dokonywał spłat rat pożyczki. Przedstawione przez powoda wyliczenie kwoty dochodzonej pozwem zarówno w odniesieniu do kwoty głównej jak i skapitalizowanych odsetek – w świetle przedstawionych dowodów – nie budzi żadnych wątpliwości Sądu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 47.478,47 złotych. Ponadto, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. powodowi przysługiwały dalsze odsetki umowne za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy lombardowej Narodowego Banku Polskiego w stosunku rocznym, nie więcej niż w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie, liczonymi od kwoty 37.019,71 zł (kapitału niespłaconej pożyczki) za okres od dnia 14 lutego 2024 roku do dnia zapłaty.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. przy zastosowaniu § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór pozwanego na rzecz powoda łącznie kwotę 5.991 zł. Na zasądzoną kwotę składają się: opłata sądowa od pozwu (2.374 zł), wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Od sumy tych kosztów na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.