Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2024 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Jank

Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Pietkiewicz

po rozpoznaniu na rozprawie dnia 11 czerwca 2024 roku w G.
sprawy z powództwa I. P.-T. oraz C. T.
przeciwko (...) sp. z o.o. w G.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. w G. na rzecz powodów I. P.-T. oraz C. T. kwotę 28.372,22 zł (dwadzieścia osiem tysięcy trzysta siedemdziesiąt dwa złote dwadzieścia dwa grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  8.000,00 zł (osiem tysięcy złotych) od dnia 21 lipca 2023 roku do dnia zapłaty,

b)  20.273,22 zł (dwadzieścia tysięcy dwieście siedemdziesiąt trzy złote dwadzieścia dwa grosze) od dnia 22 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty,

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3.  zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. w G. na rzecz powodów I. P.-T. oraz C. T. kwotę 6.242,90 zł (sześć tysięcy dwieście czterdzieści dwa złote dziewięćdziesiąt groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygnatura akt I C 729/23

Uzasadnienie wyroku z dnia 18 czerwca 2024 roku

Powodowie I. P. – T. i C. T. wnieśli pozew przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. domagając się zasądzenia od pozwanej solidarnie kwoty 28.273,22 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 8.000 zł od dnia 21 lipca 2023 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 20.273,22 zł od dnia 21 sierpnia 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powodowie podnieśli, że zawarli z (...) sp. z o.o. sp.k. w W. jako najemcą w dniu 3 lutego 2021 roku umowę najmu, której przedmiotem był lokal mieszkalny nr (...) położony w W. przy ul. (...). Pismem z dnia 17 lutego 2021 roku najemca poinformował, że nowym operatorem obiektu będzie pozwana spółka. Pozwana od początku zalegała z płatnościami, a powodowie wyrażali zgodę na zmiany terminów zapłaty, licząc na dobrą współpracę w przyszłości. Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 roku pozwana zaproponowała nowy harmonogram płatności, którego powodowie jednak nie zaakceptowali. Ostatecznie strony mailowo uzgodniły harmonogram płatności, którego pozwana w pełni nie dotrzymała. Do zapłaty pozostaje łącznie kwota 28.273,22 zł, przy czym z faktury (...) do zapłaty pozostaje kwota 8.000 zł, a z faktur (...) kwota 20.273,22 zł.

(pozew, k. 2-4v)

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Jak wskazano pozwana regulowała należności z umowy najmu terminowo i zgodnie z treścią umowy, a zmiany terminów wynikały jedynie z woli dobrej współpracy na przyszłość. Pozwany nie przyjmował faktur, z których powodowie wywodzą swoje roszczenie bez zastrzeżeń. Strony nie dokonywały też uzgodnień harmonogramu rozliczenia płatności czynszu najmu za III. i IV. kwartał roku 2022 i I. i II. kwartał roku 2023, a radca prawny M. S. nie posiadał pełnomocnictwa do dokonywania zmian umowy najmu. Wskazane w pozwie faktury zostały wystawione z zawyżoną wysokością czynszu i pozwana opłaciła jedynie wartość wynikającą z umowy. Zdaniem pozwanej strona powodowa nie udowodniła roszczenia, a złożone faktury stanowiące dokumenty prywatne nie przesądzają o powstaniu po stronie pozwanej obowiązku świadczenia o natychmiastowej wymagalności.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 50-52)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powodowie I. P. – T. i C. T. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w W. przy ul. (...).

(okoliczność bezsporna)

Przedmiotowy lokal nie został przez powodów zakupiony w celach związanych z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą.

(dowód: przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

W dniu 3 lutego 2021 roku pomiędzy powodami (jako wynajmującymi) a (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytową z siedzibą w W. została zawarta umowa najmu nr (...) na okres 10 lat od daty uruchomienia obiektu (1 marca 2021r., nie później niż 30 kwietnia 2021r.), której przedmiotem był ww. lokal mieszkalny. Roczna stawka czynszu wynosiła 7 % wartości netto lokalu oraz wyposażenia, tj. 40.546,43 zł netto, powiększone o należny podatek VAT, chyba że z obowiązujących przepisów prawa wynika, że wynajmujący nie jest podatnikiem podatku VAT. Kwartalna stawka czynszu wynosiła 3/12 czynszu najmu, tj. 10.136,61 zł netto, powiększona o należny podatek VAT, zgodnie z ww. zasadami. Wysokość czynszu mogła ulec zmianie w wypadku: waloryzacji oraz zmiany powierzchni lokalu (§ 8 ust. 1). Czynsz najmu był płatny na wskazany przez wynajmujących rachunek bankowy w terminie do 20-go dnia następującego miesiąca po danym kwartale kalendarzowym na podstawie faktury lub rachunku wystawionego przez wynajmujących (§ 8 ust. 5). Stawka czynszu podlegała waloryzacji raz w roku, nie wcześniej niż w roku następnym od dnia zawarcia umowy, o wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych za rok poprzedni ogłaszany przez Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Waloryzacja miała być dokonywana o współczynnik stanowiący 75 % ww. wskaźnika wzrostu cen i usług konsumpcyjnych. Pierwsza waloryzacja stawki czynszu miała zostać naliczona w kwietniu 2022 roku w ten sposób, że najemca wypłaci wynajmującemu wyrównanie z tytułu waloryzacji czynszu za I. kwartał 2022 roku wraz z zapłatą czynszu za II. kwartał 2022 roku. Powyższa zasada miała mieć zastosowanie również w latach następnych przez cały czas obowiązywania umowy (§ 8 ust. 8).

(dowód: umowa najmu nr (...) wraz z załącznikami, k. 8-19)

Pismem z dnia 17 lutego 2021 roku najemca poinformował, że nowym operatorem obiektu będzie (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G..

(dowód: odpis pisma z dnia 17 lutego 2021r., k. 22)

W dniu 12 marca 2021 roku pomiędzy powodami a pozwaną (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. został zawarty aneks do ww. umowy. Na mocy ww. aneksu strony zmieniły treść § 8 ust. 1 umowy w ten sposób, że najemca wypłacał będzie wynajmującemu kwartalny czynsz najmu począwszy od dnia uruchomienia obiektu, naliczany w ramach modelu podziału przychodu najemcy z usługi noclegowej 50/50 w kwocie netto stanowiącej iloczyn następujących wartości: 50 % x średnia cena x obłożenie x ilość dni w okresie rozliczeniowym x ilość lokali x procentowe zaangażowanie kapitału (§ 1 ust. 1 aneksu). Ponadto, dodano do umowy w § 8 ust. 1.1., zgodnie z którym najemca zobowiązał się do wypłaty 10 % z zysku wygenerowanego przez najemcę do podziału pomiędzy wszystkich wynajmujących w stosunku do zainwestowanego kapitału począwszy od drugiego roku obrotowego liczonego od dnia uruchomienia obiektu przez cały okres obowiązywania umowy. Wypłata przysługującego wynajmującym zysku nastąpić miała w terminie 21 dni po upływie I kwartału każdego następnego roku za rok obrotowy za który przysługiwać będzie wypłata zysku z ww. tytułu. Za pierwszy rok obrotowy przyjęto okres od dnia uruchomienia obiektu do dnia 31 grudnia 2021 roku (§ 1 ust. 2 aneksu).

Postanowienia aneksu miały obowiązywać przez okres 12 miesięcy od daty uruchomienia obiektu, z zastrzeżeniem postanowień § 1 ust. 2 oraz § 2 aneksu.

(dowód: aneks do umowy, k. 20-21)

W ramach współpracy z najemcą, powodowie przesyłali faktury na adres poczty elektronicznej B. M. - (...), który przekazywał je następnie do księgowości.

(dowód: wydruk korespondencji e – mailowej, k. 78-82, przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

Od początku najemca regulował płatności z opóźnieniem.

(dowód: przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 roku pozwana spółka reprezentowana przez radcę prawnego M. S. (2) zaproponowała powodom odroczenie terminu płatności świadczeń z tytułu czynszu najmu za lokale za IV. kwartał 2022 roku oraz za rok 2023. W odpowiedzi, pismem z dnia 17 kwietnia 2023 roku powodowie nie wyrazili zgody na zaproponowane warunki.

(dowód: pismo z dnia 6 kwietnia 2023r., k. 23-24, pismo z dnia 17 kwietnia 2020r., k. 25, przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

Radca prawny M. S. (2) był umocowany przez pozwaną spółkę do wypowiadania, podpisywania aneksów oraz porozumień do umowy najmu, w tym ugód pozasądowych dotyczących lokali położonych w W. przy ul. (...), których stroną była pozwana, składania oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie. W treści pełnomocnictwa zastrzeżono, że w razie wątpliwości, jeżeli dana czynność nie została wprost wskazana w pełnomocnictwie, zaś leży ona w związku faktycznym lub funkcjonalnym z wykonaniem pełnomocnictwa, to należy je interpretować w sposób rozszerzający. Przedmiotowe pełnomocnictwo zostało udzielone przez wiceprezesa zarządu pozwanej spółki (...), który – zgodnie z KRS – był uprawniony do samodzielnego składania oświadczeń w imieniu spółki.

(dowód: pełnomocnictwo z dnia 4 lutego 2022 roku, k. 75, odpis z KRS, k. 55-62)

Przedmiotowe pełnomocnictwo zostało przesłane powodom za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 24 listopada 2022 roku.

(dowód: wydruk korespondencji e – mailowej, k. 74-77)

Strona pozwana w relacjach z powodami nigdy nie kwestionowała umocowania M. S. (2).

(dowód: przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

Powodowie wystawili na rzecz pozwanej następujące faktury VAT:

- nr (...) z dnia 19 października 2022 roku na kwotę 10.136,61 zł za III. kwartał 2022 roku;

- nr (...) z dnia 12 stycznia 2023 roku na kwotę 10.136,61 zł za IV. kwartał 2022 roku;

- nr (...) z dnia 25 maja 2023 roku na kwotę 10.136,61 zł za I. kwartał 2023 roku;

- nr (...) z dnia 6 lipca 2023 roku na kwotę 10.136,61 zł za II. kwartał 2023 roku.

(dowód: faktury VAT, k. 26-29)

Pozwana nigdy nie kwestionowała tego, że nie doręczono jej jakichkolwiek faktur z tytułu należności czynszowych za ww. lokal.

(dowód: przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

W korespondencji e – mailowej skierowanej do powodów radca prawny M. S. (2) zaproponował nowy harmonogram rozliczenia płatności czynszu najmu w ten sposób, że:

- rozliczenie do końca III. kwartału 2022 roku – kwota 3.379,04 zł oraz częściowa zapłata za IV. kwartał 2022 – kwota 2.136,61 zł, płatne łącznie do dnia 20 czerwca 2023 roku;

- rozliczenie do końca IV. kwartału 2022 roku – kwota 8.000 zł, płatna do dnia 20 lipca 2023 roku;

- I. kwartał 2023 roku – kwota 10.136,61 zł płatna 20 sierpnia 2023 roku;

- II. kwartał 2023 roku – kwota 10.136,61 zł płatna 20 sierpnia 2023 roku.

Powodowie wyrazili zgodę na taki harmonogram spłaty.

(dowód: wydruk korespondencji e – mailowej, k. 30-32)

Pozwana dokonała następujących wpłat na poczet czynszu najmu:

- w dniu 2 stycznia 2023 roku kwoty 5.271,13 zł;

- w dniu 10 lutego 2023 roku kwoty 1.486,44 zł;

- w dniu 27 czerwca 2023 roku kwoty 5.515,65 zł.

(dowód: potwierdzenia przelewów bankowych, k. 33-35)

W związku z opóźnieniami w spłacie czynszu powódka wielokrotnie kierowała do radcy prawnego M. S. (2) monity i zapytania w formie sms.

(dowód: wydruk korespondencji sms, k. 84-93, przesłuchanie powódki, płyta CD k. 110)

Pismem z dnia 24 sierpnia 2023 roku powodowie reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika wezwali pozwaną spółkę do zapłaty w nieprzekraczalnym terminie do dnia 31 sierpnia 2023 roku kwoty 28.273,22 złotych, na co składały się: kwota 8.000 zł z tytułu faktury (...), kwota 10.136,61 zł z tytułu faktury (...) oraz kwota 10.136,61 zł z tytułu faktury (...). Przedmiotowe wezwanie zostało pozwanej doręczone w dniu 29 sierpnia 2023 roku.

(dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 36 wraz z dowodem nadania, k. 37 i wydrukiem z portalu śledzenia przesyłek (...) S.A., k. 38)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodu z przesłuchania powódki.

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności wymienionych w ustaleniach stanu faktycznego dokumentów prywatnych. Przedmiotowe dokumenty nie noszą bowiem żadnych śladów przerobienia, podrobienia, czy innej manipulacji, stąd nie ma podstaw, aby uznać, że zostały stworzone wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania. Zresztą żadna ze stron nie wnosiła zastrzeżeń co do ich autentyczności, czy też zgodności przedstawionych odpisów z oryginałami dokumentów. Podobnie, za wiarygodne należało uznać wydruki komputerowe w postaci wydruków korespondencji e - mailowej stanowiących dowód w rozumieniu art. 308 k.p.c.

Sąd nie znalazł również podstaw do odmowy przyznania wiary zeznaniom powódki. W ocenie Sądu zeznania I. P. - T. były szczere, wewnętrznie spójne, a także znalazły potwierdzenie w innych dowodach, w szczególności w treści załączonych do pism procesowych stron dowodów z dokumentów. Strona pozwana nie przedstawiła w toku niniejszego postępowania żadnego dowodu, który poddawałby w wątpliwość wiarygodność zeznań powódki.

Na podstawie art. 302 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235 ² § 1 k.p.c. Sąd pominął natomiast dowód z przesłuchania przedstawiciela pozwanej spółki – wiceprezesa zarządu A. K., albowiem mimo prawidłowego doręczenia wezwania nie stawił się na rozprawie i nie usprawiedliwił swojej nieobecności.

Podstawę prawną powództwa stanowił przepis art. 659 § 1 k.c. – stanowiący legalną definicję umowy najmu – zgodnie z którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. W myśl § 2 tegoż artykułu czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w zasadzie w całości.

Jeśli chodzi o zasadę odpowiedzialności, to nie było pomiędzy stronami sporu, że pozwana spółka jest najemcą lokalu, stanowiącego własność powodów i z tytułu zawartej umowy najmu jest zobowiązana do zapłaty czynszu.

W ocenie Sądu całkowicie bezzasadny był podniesiony przez stronę pozwaną zarzut dotyczący nieudowodnienia roszczenia. Zważyć należy, iż wysokość czynszu najmu została określona w § 8 ust. 1 umowy z dnia 3 lutego 2021 roku. Stosownie do tego postanowienia umownego kwartalna stawka czynszu wynosiła 10.136,61 zł netto. Co prawda w dniu 12 marca 2021 roku strony zawarły aneks do umowy modyfikujący wysokość czynszu, jednakże należy zauważyć, że postanowienia § 1 ust. 1 tego aneksu dotyczące nowych zasad ustalania wysokości czynszu obowiązywały jedynie przez okres 12 miesięcy od dnia uruchomienia obiektu (1 marca 2021 roku, nie później niż 30 kwietnia 2021 roku), a zatem w 2021 roku oraz w I. i II. kwartale 2022 roku. Z treści przedstawionej korespondencji e – mailowej jednoznacznie wynika, że wynajmujący nie wyrazili zgody na ponowną zmianę wysokości czynszu zaproponowaną przez pełnomocnika pozwanej spółki w piśmie z dnia 6 kwietnia 2023 roku (vide: odpowiedź powódki z dnia 17 kwietnia 2023 roku). W związku z powyższym należało uznać, że począwszy od III. kwartału 2022 roku obowiązywała wysokość czynszu określona w umowie z dnia 3 lutego 2021 roku, a więc w wysokości 10.136,61 złotych netto.

Strona powodowa zdołała również wykazać, że doszło do umownej zmiany terminów płatności czynszu za III. i IV. kwartał 2022 roku, a także I. i II. kwartał 2023 roku. Powodowie złożyli bowiem wydruki korespondencji e – mailowej prowadzonej przez nich z radcą prawnym M. S. (2) w czerwcu 2023 roku. Zgodnie z poczynionym wówczas ustaleniami stron czynsz najmu za IV. kwartał 2022 roku w kwocie 8.000 zł miał być płatny do dnia 20 lipca 2023 roku, a czynsz za I. i II. kwartał 2023 roku w kwotach po 10.136,61 zł za każdy z tych okresów rozliczeniowych - do dnia 20 sierpnia 2023 roku. Strona pozwana kwestionowała umocowanie M. S. (2) do zawarcia tego porozumienia, jednak również i w tym zakresie powodowie zdołali skutecznie odeprzeć zarzut najemcy. Powodowie przedłożyli bowiem odpis pełnomocnictwa udzielonego ww. radcy prawnemu przez osobę umocowaną do samodzielnego reprezentowania pozwanej spółki tj. wiceprezesa zarządu A. K.. Zakres pełnomocnictwa był dość szeroki i obejmował umocowanie do wypowiadania, podpisywania aneksów oraz porozumień do umowy najmu, w tym ugód pozasądowych dotyczących lokali położonych w W. przy ul. (...), których stroną była pozwana, a także składania oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie. Bez wątpienia zawarte porozumienie mieściło się w zakresie przedmiotowym tego pełnomocnictwa. Zauważyć należy, iż ww. pełnomocnictwo – zgodnie z jego treścią – zostało udzielone w dniu 4 lutego 2022 roku, a zatem w dacie wcześniejszej niż data zawarcia porozumienia. W toku niniejszego postępowania pozwana spółka nie udowodniła – choć w tym zakresie na niej spoczywał ciężar dowodu – że w międzyczasie ww. pełnomocnictwo zostało odwołane. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z art. 105 k.c. jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Zatem nawet wygaśnięcie pełnomocnictwa w niniejszej sprawie nie powodowałoby, że pozwana nie jest związana porozumieniem.

Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty pozwanej spółki co do niedoręczenia jej faktur, czy też kwestionowania ich wysokości. Z treści korespondencji prowadzonej pomiędzy powódką a pełnomocnikiem pozwanej w żaden sposób nie wynika, że pozwana wnosiła zastrzeżenia do tych faktur. Pełnomocnik spółki raczej starał się zwodzić wynajmującą, wskazując, że wynikające z tych faktur należności zostaną wkrótce uregulowane. Zauważyć przy tym należy, iż porozumienie z czerwca 2023 roku, o jakim była mowa powyżej, obejmowało należności na jakie zostały wystawione przedmiotowe faktury. Zawierając porozumienie pełnomocnik pozwanej nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do wysokości czynszu. Podobny wniosek wynika również z zeznań powódki, która wskazywała, że wszelkie faktury były przez pozwaną przyjmowane bez zastrzeżeń i przekazywane dalej do księgowości. W toku niniejszego procesu pozwany zresztą nie przedłożył żadnego dowodu, na podstawie którego możnaby przyjąć, że faktycznie kwestionował wysokość świadczenia określoną na ww. fakturach bądź nie otrzymał tych faktur. Zważyć należy, iż przedstawiciel pozwanej spółki nawet nie stawił się na rozprawie celem złożenia zeznań.

Dalej, strona pozwana nie udowodniła, że dokonała zapłaty należności objętych żądaniem pozwu. Jeśli pozwana twierdziła, że dokonała płatności (a w sprzeciwie od nakazu zapłaty twierdziła, że dokonała zapłaty kwot wynikających z umowy) powinna przedstawić stosowne dowody zapłaty. W tym zakresie jednak nie podjęła żadnej inicjatywy dowodowej.

Mając zatem na względzie całokształt przedstawionych powyżej okoliczności, na podstawie art. 659 § 1 i 2 k.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powodów całą dochodzoną kwotę 28.372,22 zł. Ponadto, na mocy art. 481 k.c. powodom należały się odsetki ustawowe za opóźnienie. Termin wymagalności poszczególnych świadczeń Sąd przyjął zgodnie z treścią zawartego przez strony porozumienia. I tak, roszczenie o zapłatę kwoty 8.000 zł z tytułu faktury nr (...) stało się wymagalne z dniem 21 lipca 2023 roku, natomiast roszczenie o zapłatę kwoty 20.273,22 zł wynikające z faktur nr (...) w dniu 22 sierpnia 2023 roku.

Sąd natomiast – na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. a contrario – oddalił powództwo w zakresie odsetek od kwoty 20.273,22 zł za dzień 21 sierpnia 2023 roku. Co prawda, w porozumieniu z czerwca 2023 roku termin płatności ww. należności określono na dzień 20 sierpnia 2023 roku, jednak dzień płatności przypadał na niedzielę, a więc dzień ustawowo wolny. Jak natomiast stanowi art. 115 k.c. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Zatem stosownie do tego przepisu termin zapłaty uległ przedłużeniu do dnia 21 sierpnia 2023 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającej niniejszy spór pozwanej na rzecz powodów kwotę 6.242,90 zł według przedstawionego spisu kosztów. Na zasądzoną kwotę składają się: opłata sądowa od pozwu (1.414 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), opłata za czynności zawodowego pełnomocnika powodów w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł) ustalona w oparciu o § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, koszty dojazdu na rozprawę (811,90 zł), a także koszty noclegu (400 zł).