Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2025 r. w G.

sprawy z powództwa Banku (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko T. J.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  kosztami procesu obciąża powoda, uznając je za uiszczone.

Sygnatura akt I C 518/25

Uzasadnienie wyroku z dnia 14 października 2025 roku

Powód Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł pozew przeciwko T. J. domagając się od pozwanego zapłaty kwoty 105.964,03 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od kwoty 62.861,55 zł – z ograniczeniem do odsetek maksymalnych za opóźnienie – za okres od dnia 17 listopada 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że pozwany posiada w zadłużenie z tytułu umowy pożyczki gotówkowej nr (...) zawartej w dniu 17 lutego 2017 roku objętej umową ugody z dnia 29 kwietnia 2020 roku. Pozwany nie dokonywał regularnych wpłat na poczet spłaty zobowiązania z tytułu umowy, co doprowadziło do powstania zadłużenia przeterminowanego. W związku z tym, pismem z dnia 9 sierpnia 2020 roku, powód wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia przeterminowanego, a następnie – wobec bezskuteczności wezwania pismem z dnia 20 października 2020 roku wypowiedział umowę, co skutkowało tym, że całość zobowiązania stała się wymagalna w dniu 27 listopada 2020 roku. Jak wskazano na dochodzoną kwotę składają się: należność główna w wysokości 62.861,55 zł, odsetki umowne od należności głównej naliczone za okres od dnia 18 października 2017 roku do dnia 5 listopada 2019 roku w wysokości 9.517,72 zł, odsetki przeterminowane naliczone od należności głównej za okres: od 19 listopada 2017 roku do 13 lutego 2018 roku w kwocie 39,60 zł, od lipca 2019 roku do 15 kwietnia 2020 roku w kwocie 2.685,30 zł, od 28 kwietnia 2020 roku do 26 listopada 2020 roku w kwocie 2.520,34 zł, od 2 czerwca 2020 roku do 27 marca 2023 roku w kwocie 18.686,40 zł oraz od 28 marca 2023 roku do 16 listopada 2023 roku w kwocie 9.653,12 zł.

(pozew, k. 2-3v)

Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego wniósł o oddalenie powództwa w całości. Kurator zwrócił uwagę, że pozwany nie odebrał ani wezwania do zapłaty ani też wypowiedzenia umowy, które zostały uznane za doręczone przez wrzucenie do skrzynki. Zdaniem kuratora powód nie wykazał, że pozwany zamieszkiwał pod adresem, na który wysłano ww. korespondencję. Z informacji uzyskanych przez kuratora wynika bowiem, że pozwany od ponad 4 lat nie mieszka w Polsce.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 112)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 lutego 2017 roku pozwany T. J. (jako pożyczkobiorca) zawarł z powodem Bankiem (...) S.A. w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Parametry pożyczki wskazane zostały w § 5 i przedstawiały się następująco:

1.  całkowita kwota – 67.524,06 zł,

2.  kwota do wypłaty na podstawie umowy (podstawa do obliczania oprocentowania) – 91.303,33 zł (całkowita kwota pożyczki 67.524,06 zł + prowizja oraz kredytowana składka z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia),

3.  okres spłaty – 84 miesiące,

4.  początek spłaty – kwiecień 2017 roku,

5.  data płatności raty – 18. dzień każdego miesiąca,

6.  rata (równa) – wysokość miesięcznej raty: 1.377,57 zł, nie dotyczy raty wyrównującej,

7.  rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...)) – 18,34 % wyliczona w oparciu o parametry i koszty pożyczki przy założeniu jej terminowej spłaty,

8.  nominalne roczne oprocentowanie – 6,990 % (stała stopa procentowa); w czasie trwania umowy, gdy nominalne roczne oprocentowanie pożyczki będzie wyższe niż stopa odsetek maksymalnych określonych w art. 359 § 2 ¹ k.c., bank w okresie przekroczenia do naliczania należnych odsetek zastosuje stopę odsetek maksymalnych,

9.  oprocentowanie dla zadłużenia przeterminowanego – na dzień zawarcia umowy wynosiło 10,00 % w stosunku rocznym, co stanowiło czterokrotność stopy lombardowej NBP, przy czym oprocentowanie nie może przekraczać w stosunku rocznym stopy odsetek maksymalnych za opóźnienie określonych w art. 481 § 2 ¹ k.c. Bank pobiera odsetki według zmiennej stopy procentowej określonej w Cenniku usług obowiązującym w dniu powstania zadłużenia przeterminowanego,

10.  zabezpieczenie – nie jest ustanawiane.

Natomiast koszty pożyczki określone zostały w § 6 w sposób następujący:

1.  opłata przygotowawcza – 0 zł,

2.  prowizja – 5.401,92 zł, prowizja jest liczona od całkowitej kwoty pożyczki i pobierana przez doliczenie jej do kwoty pożyczki, zwiększając tym samym wysokość kwoty pożyczki do spłaty, a następnie poprzez potrącenie jej od wypłacanej kwoty pożyczki z rachunku wskazanego w umowie,

3.  wysokość składki ubezpieczeniowej z tytułu umowy ubezpieczenia – 18.377,35 zł,

4.  koszt ustanowienia zabezpieczeń – 0 zł,

5.  łączna kwota odsetek – 25.273,33 zł – przy założeniu terminowej spłaty pożyczki; odsetki naliczane są za każdy dzień od salda zadłużenia i płatne razem z miesięcznymi spłatami raty kapitałowej w terminie określonym w umowie, przy założeniu, że miesiąc liczy 30 dni, a rok 360 dni,

6.  całkowity koszt pożyczki – 49.052,60 zł – przy założeniu terminowej spłaty pożyczki,

7.  całkowita kwota do zapłaty – 116.576,66 zł, wyliczona w oparciu o parametry i koszty pożyczki przy założeniu jej terminowej spłaty,

8.  prowizja za wcześniejszą spłatę – zgodnie z aktualnym cennikiem usług; na dzień zawarcia umowy wynosi 0 zł,

9.  prowizja za zmiany dokonywane w umowie na wniosek pożyczkobiorcy – zgodnie z aktualnym cennikiem usług; na dzień zawarcia umowy wynosi 1,00 % (liczone od aktualnego salda zadłużenia) min. 50,00 zł.

Zgodnie z § 10 składka z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia miała być pobrana jednorazowo z góry za cały okres ochrony ubezpieczeniowej (kwota składki uwzględniona jest w kwocie do wypłaty na podstawie umowy). W przypadkach zakończenia ochrony ubezpieczeniowej ubezpieczyciel za pośrednictwem banku miał dokonać proporcjonalnego zwrotu części składki ubezpieczeniowej z tytułu zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiadającej niewykorzystanemu okresowi ochrony. Zwrot miał zostać dokonany poprzez odpowiednie pomniejszenie kwoty zadłużenia z tytułu umowy.

Zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 2 regulaminu kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A. bank miał prawo wypowiedzieć umowę, z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, jeżeli kredytobiorca nie zapłaci w terminie jednej pełnej raty kredytu za co najmniej jeden okres płatności w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim. W myśl § 19 regulaminu kredytobiorca zobowiązany był informować bank o każdej zmianie danych, które podał w celu prawidłowego wykonania przez bank postanowień umowy, w tym podać adres do korespondencji.

(dowód: umowa pożyczki gotówkowej nr (...), k. 11-14, pełnomocnictwo dla banku, k. 14, Regulamin kredytów i pożyczek udzielanych klientom indywidualnym przez Bank (...) S.A., k. 19-20)

W dniu 29 kwietnia 2020 roku strony zawarły umowę ugody nr 6472/WDD-CT/2020/A, która miała regulować warunki spłaty zadłużenia pozwanego wobec banku z tytułu ww. umowy pożyczki.

W myśl § 1 ust. 2 umowy ugody według salda z dnia 28 kwietnia 2020 roku zadłużenie z tytułu umowy pożyczki wynosiło łącznie 75.503,40 zł, co dłużnik potwierdził, w tym należność główna w kwocie 63.260,78 zł, odsetki umowne naliczone od należności głównej w kwocie 9.557,32 zł i odsetki od zadłużenia przeterminowanego naliczone od należności głównej w kwocie 2.685,30 zł.

Zgodnie z § 1 ust. 3 od dnia zawarcia ugody bank miał naliczać w okresach miesięcznych odsetki od pozostającej do spłaty kwoty z tytułu należności głównej wg stałej stopy procentowej w wysokości 6,99 % w stosunku rocznym. Natomiast, wedle § 2 dłużnik miał dokonać spłaty zadłużenia określonego w § 1 ust. 2 powiększonego o naliczone odsetki w 72 miesięcznych ratach płatnych 2 dnia każdego miesiąca, w tym 12 rat w wysokości 300 zł, 59 rat w wysokości 1.396,77 zł i jednej raty wyrównującej.

Zgodnie z § 8 niedotrzymanie przez dłużnika któregokolwiek z postanowień ugody, a w szczególności ponad 14-dniowe opóźnienie w spłacie którejkolwiek z rat, a także powstanie należności wymagalnych w przypadku nieterminowych spłat należności wynikających z innych transakcji zawartych z bankiem, a nie wynikających z przedmiotowej ugody, upoważniało bank do rozwiązania ugody w wyniku wypowiedzenia, a następnie do windykacji należności w trybie wybranym przez bank (ust. 1). Termin wypowiedzenia wynosił 14 dni i biegł od daty doręczenia wypowiedzenia (ust. 2). Nadto, po rozwiązaniu ugody w trybie wypowiedzenia całość niespłaconego przez dłużnika zadłużenia wynikającego z tytułu pożyczki łącznie z odsetkami stawała się w pełni wymagalna i podlegała natychmiastowej spłacie, zaś dokonane na podstawie ugody przez dłużnika spłaty pozostawały w mocy i nie podlegały zwrotowi (ust. 3). Bank miał wysłać wypowiedzenie ugody listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (ust. 4).

W umowie jako adres zameldowania pozwany wskazał: G., ul. (...).

(dowód: umowa ugody nr 6472/WDD-CT/2020/A, k. 15-17)

Pismem z dnia 9 sierpnia 2020 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty wymagalnego zadłużenia w kwocie 901,14 zł – w tym kwoty 900 zł z tytułu wymagalnych należności kapitałowej oraz kwoty 1,14 zł z tytułu wymagalnych należności odsetkowych – w terminie 14 dni roboczych od otrzymania wezwania. Jednocześnie, pouczono pozwanego, że w terminie 14 dni roboczych od otrzymania tegoż wezwania może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Ponadto, wskazano, że w braku spłaty wymagalnego zadłużenia wraz z dalszymi odsetkami naliczonymi do dnia zapłaty bądź brak złożenia wniosku o restrukturyzację w ww. terminie spowoduje m.in. wypowiedzenie warunków umowy. Przedmiotowa korespondencja została wysłana na adres G., ul. (...) była dwukrotnie awizowana w dniach 17 i 25 sierpnia 2020 roku (awizo pozostawiono w skrzynce oddawczej) i wobec nie podjęcia przez adresata – została zwrócona do nadawcy.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 9 sierpnia 2020r., k. 7, epo, k. 8)

Wobec nieuregulowania zaległości, pismem z dnia 20 października 2020 roku bank wypowiedział pozwanemu ww. umowę z 14 – dniowym terminem wypowiedzenia biegnącym od daty doręczenia wypowiedzenia. Na dzień sporządzenia wypowiedzenia zadłużenie przeterminowane wynosiło 1.403,90 zł. Przedmiotowe oświadczenie zostało ponownie wysłane na adres G., ul. (...). W dniu 26 października 2020 roku korespondencja nie została doręczona pozwanemu za potwierdzeniem odbioru, lecz wrzucona przez listonosza do skrzynki oddawczej.

(dowód: wypowiedzenie dnia 20 października 2020 r., k. 9, epo, k. 10)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez powoda.

W ocenie Sądu orzekającego brak było podstaw do odmowy wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów prywatnych wymienionych szczegółowo w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, iż kurator pozwanego nie kwestionował autentyczności przedstawionych przez powodowy bank dokumentów. Z urzędu Sąd również nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do autentyczności ww. dokumentów prywatnych i w ramach swobodnej oceny dowodów uznał, że odzwierciedlają one rzeczywistą treść stosunku prawnego zawartego przez strony, czy też treść składanych przez powoda oświadczeń. Podobnie, Sąd oparł ustalenia faktyczne na przedłożonych przez powoda wydrukach komputerowych. Należy bowiem mieć na względzie, iż wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c. Wydruki komputerowe stanowią, bowiem „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 29 września 2017r., I ACa 448/17, L.). W toku niniejszego postępowania kurator pozwanego nie twierdził, by przedstawione wydruki zostały w jakikolwiek przerobione czy też w inny sposób zmanipulowane.

Podstawę prawną powództwa stanowiły art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 246). W myśl art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że nie budziło w niniejszej sprawie sporu, iż w dniu 17 lutego 2017 roku strony zawarły skutecznie umowę pożyczki gotówkowej nr (...) na okres 84 miesięcy. W trakcie trwania stosunku prawnego w dniu 29 kwietnia 2020 roku strony zawarły umowę ugody, której celem – jak wynika z § 1 ust. 1 – było uregulowanie warunków spłaty zadłużenia dłużnika z tytułu ww. umowy pożyczki. Z treści przedłożonych dokumentów wynika, że ugoda zmierzała do uporządkowania stosunków (roszczeń) pomiędzy stronami poprzez usunięcie stanu niepewności co do wartości salda i wymagalności wymienionych tam należności, a także kreowała na przyszłość sposób spłaty już wymagalnych wierzytelności, zawierając w tym zakresie również elementy restrukturyzacji zadłużenia (czynienia sobie wzajemnych ustępstw) poprzez odroczenie terminu płatności. Łącznie elementy te składały się na umowę o cechach umowy ugody (art. 917 k.c.), której treścią pozostaje zobowiązanie się stron do określonego zachowania w związku z uprzednio powstałym zobowiązaniem (stosunkiem podstawowym), z wynikającymi stąd odrębnymi konsekwencjami prawnymi. Zważyć należy, że ugoda czy uznanie, nie mają charakteru konstytutywnego, którego zamierzonym celem byłoby ukonstytuowanie nowej więzi prawnej o charakterze abstrakcyjnym. Nawet zawarte w ugodzie uznanie długu nie konstytuuje odrębnego od długu, abstrakcyjnego zobowiązania i w tym sensie nie zamyka drogi dłużnikowi do podnoszenia zarzutów przeciwko istnieniu lub wysokości wierzytelności wynikającej ze stosunku podstawowego (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 listopada 2014r., I ACa 811/14, L.).

Kurator kwestionował w niniejszej sprawie skuteczność rozwiązania stosunku prawnego łączącego strony w następstwie złożonego przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Rozważając tenże zarzut należy mieć na względzie, że do wypowiedzenia umowy doszło w okresie obowiązywania w Polsce stanu epidemii, wprowadzonego z dniem 20 marca 2020 roku. Zgodnie natomiast z treścią art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...)2 (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 517) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. W myśl ust. 2 przepisu ust. 1 nie stosuje się do:

1) postępowań w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych;

2) postępowań, o których mowa w dziale (...) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

3) kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz postępowań podatkowych, jeżeli kontrole lub postępowania te wiążą się z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego;

4) przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez:

a) sądy i Trybunały,

b) prokuraturę i inne organy ścigania,

c) komornika sądowego,

d) organ administracji publicznej.

Zważyć należy, iż przepis art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...)2 w istotny sposób ingeruje w treść art. 61 k.c. i stosowaną dotychczas wykładnię przepisów dotyczących składania oświadczeń woli, gdyż zawiesza tzw. „fikcję doręczenia” w przypadku awizowania przesyłek pocztowych – na okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz 14 dni po ich zniesieniu. Zważyć należy, iż wprowadzając tego typu uregulowanie ustawodawca z góry zakłada, że adresat nie będzie mógł zapoznać się z treścią oświadczenia woli złożonego w formie przesyłki za potwierdzeniem odbioru. Nieodebranie pisma z poczty w trakcie trwającej pandemii nie spowoduje (jak dotychczas) skutku doręczenia, a wręcz przeciwnie, pismo będzie uznawane jako niedoręczone. Wątpliwa jest, wobec tak stanowczego brzmienia przepisu ("nie można uznać za doręczone"), prawna możliwość udowodnienia, że adresat mógł zapoznać się z treścią przesyłki. Od woli adresata (np. pracownika lub pracodawcy), który podejmie pismo lub nie, zależeć będzie czy pismo zostanie skutecznie doręczone. Warto wspomnieć, że powyższa regulacja nie dotyczy innych form doręczania pism, np. przy zastosowaniu poczty kurierskiej lub mailem (z wykorzystaniem certyfikowanego podpisu elektronicznego) (zob. A. Sobczyk (red.), Ustawa o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Komentarz [w:] Kodeks pracy. Regulacje Covid-19 w prawie pracy. Komentarz, wyd. 5, 2020). Stan epidemii został w Polsce zniesiony w dniu 15 maja 2022 roku, zaś stan zagrożenia epidemiologicznego w dniu 1 lipca 2023 roku. Tymczasem wypowiedzenie umowy, z której powód wywodzi swoje roszczenia w niniejszej sprawie, nastąpiło w dniu 20 października 2020 roku, a więc niewątpliwie w okresie obowiązywania stanu epidemii, co oznacza, że do oceny skuteczności doręczenia składanych przez powoda oświadczeń należy stosować przytoczony powyżej przepis. Z uwagi na fakt, iż nadawcą korespondencji był bank, a roszczenie nie dotyczy postępowania podatkowego czy karno – skarbowego nie będą miały zastosowania wyjątki o jakich mowa w art. 98 ust. 2 powołanej ustawy. W niniejszym przypadku zarówno wezwanie do zapłaty z dnia 9 sierpnia 2020 roku jak również wypowiedzenie z dnia 20 października 2020 roku nie zostały osobiście doręczone pozwanemu. Pierwsze z wymienionych pism po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone nadawcy, natomiast wypowiedzenie zostało po prostu wrzucone do skrzynki oddawczej bez awizowania. W świetle przytoczonych powyżej przepisów należało uznać za niedopuszczalne uznanie za doręczoną przesyłki awizowanej przez operatora pocztowego, co oznacza, że wypowiedzenie umowy nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzoną procedurą rozwiązania umowy pożyczki gotówkowej. Podkreślić bowiem należy, iż w myśl art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.) przepisy tej ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Zgodnie z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl ust. 2 powołanego artykułu w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wedle ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl ust. 5 bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2021 roku w sprawie IV CSKP 92/21 (OSNC 2022/1/9) w odniesieniu do opisanej procedury, kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nakłada on na banki obowiązki polegające na wezwaniu kredytobiorcy, gdy ten opóźnia się ze spłatą zobowiązania, do zapłaty i wyznaczeniu mu terminu nie krótszego niż 14 dni roboczych wraz z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W związku z tym wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów jest nieważne w świetle art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019r., I ACa 1213/18, L.), bądź też według innego poglądu skutkuje nieskutecznością oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 7 września 2021r., I ACa 1305/18, L.). Skoro wezwanie do zapłaty nie zostało dokonane w sposób prawidłowy, to w konsekwencji wypowiedzenie umowy było bezskuteczne. Jednocześnie, powód nie tylko nie wykazał i nawet nie twierdził, że dokonał doręczenia w inny sposób (np. przy zastosowaniu poczty kurierskiej). Nadto, niezależnie od powyższego należało zważyć, iż nieskuteczne było równie doręczenie wypowiedzenia. W myśl § 8 ust. 4 ugody bank miał wysłać wypowiedzenie ugody listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Jak wynika z przedłożonych dowodów w tym przypadku operator pocztowy w ogóle nie podjął próby doręczenia przesyłki za potwierdzeniem odbioru, nie pozostawił nawet awiza, lecz po prostu wrzucił korespondencję do pocztowej skrzynki oddawczej. Wobec zapisów umowy nie sposób uznać takiego sposobu doręczenia za prawidłowy. W związku z powyższym – wobec bezskuteczności doręczenia wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia – należało uznać, że nie doszło do rozwiązania umowy. Tym samym nie nastąpił skutek wskazany w § 8 ust. 3 umowy ugody w postaci postawienia całości zobowiązania pożyczkobiorcy w stan natychmiastowej wymagalności. Zauważyć należy, iż umowa ugody została zawarta w dniu 29 kwietnia 2020 roku na okres 72 miesięcy, a więc na 6 lat, a więc wciąż obowiązuje. W wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r. V ACa 592/19, L., Sąd Apelacyjny w Gdańsku jednoznacznie stwierdził, że charakter prawny wypowiedzenia umowy kredytu, jego skutki oraz termin wypowiedzenia umowy sprzeciwiają się uznaniu powództwa za pismo, które może zastąpić wypowiedzenie umowy kredytu. Nieskuteczność wypowiedzenia oznacza brak postawienia całości zadłużenia w stan natychmiastowej wymagalności. Roszczenie powoda dotyczyło całkowitego zadłużenia w związku z wypowiedzeniem umowy, natomiast nie odnosiło się do żądania zapłaty wymagalnych rat pożyczki. Tym samym przy tak sformułowanym żądaniu pozwu, żądanie zapłaty kwot rat nie mogło być objęte zarówno żądaniem, a w konsekwencji rozstrzygnięciem (zob. mutatis mutandis wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2021r., I ACa 1076/19, L.). Zatem, w niniejszym przypadku Sąd nie mógł zasądzić od pozwanego poszczególnych należności (rat), które stały się już wymagalne, skoro powód nie sformułował żądania co do częściowego uwzględnienia powództwa w tym zakresie, a Sąd był związany żądaniem oraz podstawą faktyczną żądania (art. 321 § 1 k.p.c.).

W związku z powyższym, na podstawie art. 720 k.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim w zw. z art. art. 98 ust. 1 ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa (...)2 a contrario powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy w całości obciążył nimi stronę powodową jako stronę przegrywającą niniejszy spór. Jednocześnie, stwierdzić należało, iż wszelkie koszty sądowe w postaci opłaty sądowej od pozwu oraz zaliczki na poczet wynagrodzenia kuratora zostały przez powoda uiszczone.