Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Joanna Jank

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Pietkiewicz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2025 r. w G.

sprawy z powództwa W. R., J. R., J. B. (1), H. G., B. S., D. P., E. K. (1)

przeciwko R. R.

o zapłatę

I.  oddala powództwo

II.  obciąża powoda kosztami postępowania uznając je za uiszczone.

Sygn. akt: I C 222/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 lipca 2025 r.

Powodowie H. G., W. R., J. R., B. S., D. P., E. K. (1) oraz J. B. (1) domagali się:

1)  nakazania pozwanej spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G., aby opuściła i opóźniła ze swoich rzeczy lokal usługowy nr (...) położony w G. przy ul. (...) i wydała go powodom,

2)  zasądzenia solidarnie od spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz R. R. solidarnie na rzecz powodów kwoty 26.345,27 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że powodowie są współwłaścicielami kamienicy położonej w G. przy ul. (...). Zarządca działający w imieniu powodów – Zrzeszenie (...) zawarł z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. w dniu 18 lutego 2021 roku umowę najmu lokalu usługowego nr (...) na czas określony do dnia 31 stycznia 2024 roku. Czynsz najmu wynosił 2.550 zł miesięcznie, a nadto spółka była zobowiązana do ponoszenia kosztów eksploatacyjnych (woda, ogrzewanie, wywóz śmieci), których to opłat nie regulowała od początku trwania najmu. W dniu 25 kwietnia 2022 roku zawarto z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. porozumienie dotyczące spłat zaległych wierzytelności, zgodnie z treścią którego odpowiedzialność spółki i (...) za zobowiązanie czynszowe była solidarna. Wobec dalszego braku regulowania należności czynszowych, wiadomością e-mail z dnia 6 czerwca 2022 roku wypowiedziano pozwanej spółce umowę najmu ze skutkiem natychmiastowym. Wypowiedzenie umowy zostało ponowione pismem z dnia 8 grudnia 2022 roku oraz drogą elektroniczną z dnia 17 stycznia 2023 roku. Pismem z dnia 14 lutego 2023 roku wezwano stronę pozwaną do opuszczenia przedmiotowego lokalu, jednakże wezwanie okazało się bezskutecznie. Na kwotę dochodzonego roszczenia składają się: kwota 23.339,06 zł tytułem należności głównej oraz kwota 3.006,21 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych na dzień 4 kwietnia 2023 roku.

(pozew k. 3-10, pismo powodów z dnia 21 listopada 2023r., k. 80)

Pismem z dnia 16 maja 2023 roku powodowie cofnęli pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie nakazania opuszczenia przedmiotowego lokalu, wskazując, że z końcem kwietnia 2023 roku najemca opuścił lokal. Jednocześnie powodowie rozszerzyli powództwo o zapłatę o kwotę 3.695,26 zł, domagając się ostatecznie kwoty 30.040,53 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 maja 2023 r. do dnia zapłaty. Na kwotę 3.695,26 zł miały się składać należności za kwiecień 2023 roku (3.458,83 zł tytułem opłat i czynszu oraz 263,43 zł dalszych skapitalizowanych odsetek wyliczonych na dzień 12 maja 2023 roku).

(pismo powodów z dnia 16 maja 2023r., k. 51-51v)

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2023 roku Sąd umorzył postępowanie w zakresie roszczenia o nakazanie opuszczenia lokalu przez pozwaną (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G..

(postanowienie z dnia 5 czerwca 2023r., k. 56)

Wyrokiem zaocznym częściowym w stosunku do pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia 8 stycznia 2024 roku Sąd zasądził od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. na rzecz powodów H. G., W. R., J. R., B. S., D. P., E. K. (1) oraz J. B. (2) kwotę 30.040,53 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 maja 2023 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 5.423,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

(wyrok zaoczny częściowy, k. 107)

Kurator ustanowiony dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego R. R. wniósł o oddalenie powództwa w całości. W pierwszej kolejności kurator zakwestionował umocowanie Zrzeszenia (...) w G. z siedzibą w G. do występowania w imieniu powodów oraz umocowanie M. W. oraz B. K. do występowania w imieniu Zrzeszenia. Zdaniem kuratora na skutek ww. nieprawidłowości nie doszło do zawarcia umowy najmu, porozumienia i wypowiedzenia umowy najmu. Ponadto, kurator zakwestionował wyliczenie zadłużenia widniejącego w porozumieniu z dnia 25 kwietnia 2022 roku, gdyż potwierdza je jedynie wydruk z systemu księgowego. Daty zaś płatności wskazane w porozumieniu pomijają uregulowanie art. 115 k.c. W ocenie kuratora kontynuacja postępowania jest bezprzedmiotowa skoro powodowie dysponują tytułem egzekucyjnym przeciwko spółce, a ostatecznie i tak będą w stanie uzyskać tytuł wykonawczy przeciwko pozwanemu R. R. w razie niewypłacalności spółki na podstawie art. 299 k.s.h. Kurator podniósł także zarzut nieuwzględnienia w wyliczeniach kwoty 13.300 zł wpłaconej przez pozwanego.

(odpowiedź na pozew, k. 173-174)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powodowie H. G. (udział 3/24), W. R. (udział 3/24), J. R. (udział 3/24), B. S. (udział 3/24), D. P. (udział 3/24), E. K. (1) (udział 2/24) oraz J. B. (1) (udział 2/24) są współwłaścicielami nieruchomości położonej w G. przy ul. (...), dla której Sąd Rejonowy w Gdyni prowadzi księgę wieczystą nr (...), a ich łączny udział we współwłasności nieruchomości wynosi 19/24.

(dowód: wydruk z księgi wieczystej, k. 13-14)

W dniu 30 kwietnia 2019 roku E. K. (2), H. G., D. P., B. S., J. R., W. R., J. B. (1), działając jako współwłaściciele nieruchomości przy ul. (...) w G. udzielili Zrzeszeniu (...) z siedzibą w G. pełnomocnictwa do podejmowania wszelkich czynności wchodzących w zakres zwykłego zarządu, do zastępowania ich przed wszelkimi instytucjami, bankami, urzędami, organami władzy i administracji rządowej i samorządowej, w postępowaniach administracyjnych; do zawierania umów cywilnoprawnych (w tym ugód) oraz do zlecania prowadzenia postępowań sądowych. Pod przedmiotowym pełnomocnictwem podpis za J. R. złożyła B. S. posiadająca stosowne pełnomocnictwo do dokonania takiej czynności. Udział współwłaścicieli podpisujących powyższe pełnomocnictwo z dnia 30 kwietnia 2019 roku wynosił łącznie 19/24.

(dowód: pełnomocnictwo, k. 183, kopia aktu notarialnego – pełnomocnictwa, k. 202)

W dniu 18 lutego 2021 roku działające w imieniu powodów Zrzeszenie (...) zawarło z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. umowę najmu lokalu usługowego nr (...) znajdującego się na parterze budynku przy ul. (...) w G.. Przedmiotowa umowa została zawarta na czas oznaczony od dnia 18 lutego 2021 roku do dnia 31 stycznia 2024 roku z możliwością jej przedłużenia. Czynsz najmu wynosił 2.550 zł miesięcznie, a pozwana spółka była zobowiązana także do ponoszenia pozostałych kosztów eksploatacyjnych (m.in. woda, ogrzewanie, wywóz śmieci). Umowę ze strony Zrzeszenia (...) podpisały B. K. oraz M. W..

(dowód: umowa najmu, k. 18-20)

M. W. posiadała pełnomocnictwo do podpisywania umów dotyczących działalności eksploatacyjnej i technicznej budynków będących w administracji Zrzeszenia (...) z siedzibą w G., podpisywania umów na wykonywanie prac remontowych, umów i aneksów na najem lokali mieszkalnych i użytkowych oraz umów dotyczących działalności Biura Usługowego Administracji (...) z siedzibą w G. oraz do podejmowania samodzielnych decyzji tej części działalności, którą kieruje w sprawach niezastrzeżonych do kompetencji dyrektora Biura Usługowego Administracji (...).

Z kolei, B. K. posiadała pełnomocnictwo do reprezentowania Zrzeszenia (...) z siedzibą w G. przed sądami, organami administracji rządowej i samorządowej oraz innymi urzędami, osobami prawnymi i osobami fizycznymi, w tym także do składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w sprawach sądowych, egzekucyjnych i administracyjnych oraz do udzielania pełnomocnictw w tym zakresie radcy prawnemu lub adwokatowi. Pełnomocnictwo obejmowało także upoważnienie do dokonywania czynności faktycznych i prawnych w szczególności do podpisywania wszelkich dokumentów prawnych w imieniu Zrzeszenia (...) z siedzibą w G..

(dowód: pełnomocnictwa, k. 184-185)

Pozwana spółka nie regulowała należnego właścicielom wynajmowanej nieruchomości czynszu oraz opłat eksploatacyjnych.

(okoliczność bezsporna)

W dniu 25 kwietnia 2022 roku pomiędzy reprezentującym powodów Zrzeszeniem (...) a spółką (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. zostało zawarte porozumienie dotyczące spłaty zaległych wierzytelności spółki z tytułu czynszu najmu lokalu użytkowego położonego w G. ul. (...). Ze strony Zrzeszenia (...) porozumienie zostało podpisane przez B. K. oraz M. W.. W ramach tego porozumienia pozwani potwierdzili, że na dzień jego podpisania zadłużenie wobec powodów wynosi 27.664,24 zł, a spółka zobowiązała się do spłaty tego zadłużenia w pięciu ratach po 5.532,85 zł każda, płatnych co miesiąc poczynając od 10 maja 2022 roku. Zgodnie natomiast z § 7 tegoż porozumienia pozwany R. R. zobowiązał się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie osobiście na wypadek, gdyby spółka, którą reprezentuje nie wykonała zobowiązania.

(dowód: porozumienie z 25 kwietnia 2022r., k. 23-23v)

W związku z niewywiązywaniem się przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. z porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku oraz wobec braku regulowania należności czynszowych, działające w imieniu powodów Zrzeszenie (...) za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 6 czerwca 2022 roku wypowiedziało pozwanej spółce umowę ze skutkiem natychmiastowym. Wypowiedzenie umowy zostało ponowione e -mailem z dnia 29 czerwca 2022 roku, pismem z dnia 8 grudnia 2022 roku oraz ponownie drogą elektroniczną w dniu 17 stycznia 2023 roku.

(dowód: korespondencja e-mail, k. 24-28, k. 33-36, pismo z 8 grudnia 2022r., k. 29, potwierdzenie nadania oraz kopia koperty, k. 30, wydruk korespondencji sms, k. 37-38)

Po zawarciu porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku R. R. dokonał na rzecz powodów zapłaty następujących kwot: 10.000 zł, 5.000 zł (26 września 2022 roku) oraz 10.000 zł (6 lutego 2023 roku).

(okoliczności bezsporne)

Pismem z dnia 14 lutego 2023 roku Zrzeszenie (...) bezskutecznie wezwało pozwaną do opuszczenia przedmiotowego lokalu.

(dowód: wezwanie do opuszczenia lokalu, k. 39, potwierdzenie nadania, k. 40, korespondencja e-mail, k. 41)

Pozwana spółka wydała powodom przedmiotowy lokal usługowy nr (...) z końcem kwietnia 2023 roku.

(okoliczność bezsporna)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w całości na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową.

W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej wskazanych w ustaleniach stanu faktycznego dowodów z dokumentów w postaci: umowy najmu, pełnomocnictw, porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022r., czy też korespondencji stron. Zważyć bowiem należy, iż powołane w ustaleniach stanu faktycznego dokumenty zostały podpisane, co w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości umożliwia ustalenie osoby ich wystawcy. Nadto, zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. dokumenty będące dokumentami prywatnymi korzystają z domniemania autentyczności oraz domniemania pochodzenia oświadczeń zawartych w tych dokumentach od ich wystawców, co nie było w toku niniejszego postępowania kwestionowane. Sąd z urzędu również nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzić wątpliwości co do autentyczności wymienionych powyżej dokumentów. Podobnie, za wiarygodne należało uznać wydruki komputerowe w postaci wydruków poczty elektronicznej stanowiących dowód w rozumieniu art. 308 k.p.c.

Natomiast, na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął dowód z zeznań świadków E. K. (1) oraz M. B.. Zważyć należy, iż wymienieni świadkowie mieli zeznawać na okoliczność istnienia i treści zobowiązania, wysokości zadłużenia, wprowadzenia przez pozwanego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartego porozumienia, wypowiedzenia umowy i nieopuszczenia najmowanego lokalu. Zważyć jednak należy, iż wobec cofnięcia powództwa o eksmisję całkowicie bezprzedmiotowe było przesłuchanie świadków na okoliczności dotyczące braku tytułu prawnego do lokalu. Natomiast, w zakresie dotyczącym istnienia i wysokości zobowiązania R. R., to okoliczności te wynikają wprost z treści porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku. Jednocześnie, należy zauważyć, że E. K. (2) była powódką w niniejszej sprawie, co wykluczało przesłuchanie jej w charakterze świadka. Jednocześnie, przesłuchanie jej w charakterze strony byłoby bezprzedmiotowe, gdyż wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu fakty zostały dostatecznie wyjaśnione za pomocą innych dowodów.

Zarzut kuratora dotyczący „dopisania” jako powoda J. B. (1) był o tyle chybiony, iż nastąpiło to przed doręczeniem pozwu pozwanemu R. R.. W konsekwencji powodowie uprawnieni byli do sprostowania pozwu w zakresie oznaczenia strony powodowej.

Przedmiotem powództwa było żądanie zasądzenia od pozwanego R. R. kwoty 30.040,53 zł wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 maja 2023 roku do dnia zapłaty z tytułu zaległego czynszu najmu oraz opłat eksploatacyjnych obciążających najemcę. Zważyć jednak należy, iż pozwany R. R. nie był najemcą lokalu usługowego nr (...) położonego w budynku przy ul. (...) w G.. Pozwany był wspólnikiem i prezesem zarządu spółki (...) sp. z o.o. z siedzibą w G., będącej najemcą, a zatem bezpośrednio nie ponosił odpowiedzialności za dług wobec wynajmujących wynikający z braku zapłaty czynszu oraz pozostałych opłat obciążających najemcę. Odpowiedzialność pozwanego R. R. wynikała natomiast z porozumienia zawartego z wierzycielem w dniu 25 kwietnia 2022 roku. Zgodnie z treścią § 7 tegoż porozumienia pozwany zobowiązał się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie osobiście na wypadek, gdyby dłużnik (tj. spółka (...) sp. z o.o.) zobowiązania nie wykonał. Przedmiotowe porozumienie należy kwalifikować – w odniesieniu do pozwanego R. R. – jako umowę poręczenia. Jak stanowi przepis art. 876 § 1 k.c. przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Treść § 7 porozumienia stanowi niemal literalne powtórzenie powyższego przepisu. Z okoliczności sprawy nie wynika też, aby zamiarem stron porozumienia było nawiązanie innego stosunku prawnego. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 881 k.c. w braku odmiennego zastrzeżenia poręczyciel jest odpowiedzialny jak współdłużnik solidarny. Stosownie zaś do art. 879 § 1 k.c. o zakresie zobowiązania poręczyciela rozstrzyga każdoczesny zakres zobowiązania dłużnika, natomiast w myśl § 2 tego artykułu jednakże czynność prawna dokonana przez dłużnika z wierzycielem po udzieleniu poręczenia nie może zwiększyć zobowiązania poręczyciela. Podkreślić należy, iż akcesoryjność należy do essentialia negoti poręczenia i przejawia się w tym, że powstanie - z wyjątkiem określonym w art. 877 k.c. - jak również istnienie zobowiązania poręczyciela zależy od ważności oraz istnienia zobowiązania dłużnika głównego. Akcesoryjność zobowiązania poręczyciela wyraża się także w tym, iż o zakresie zobowiązania poręczyciela rozstrzyga każdoczesny zakres zobowiązania dłużnika głównego ( art. 879 § 1 k.c.). Jest to więc wielkość potencjalnie zmienna w czasie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2013 r., III PK 43/12, L.). Poręczenie w związku z tym istnieje dopóty, dopóki na dłużniku głównym ciąży dług i to w granicach jego zobowiązania. Granicą zobowiązania poręczyciela jest zawsze zakres powinności dłużnika głównego. Odpowiedzialność ta nie może wykraczać poza to, za co odpowiedzialność ponosi dłużnik (zob. M. Fras (red.), M. Habdas (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania. Część szczególna (art. 765–921(16)), WKP 2018).

Odnosząc się do kwestii zakresu odpowiedzialności pozwanego należy wskazać, że przedmiotem porozumienia, stanowiącego źródło jego odpowiedzialności, było uznanie konkretnego długu określonego na dzień zawarcia porozumienia tj. na dzień 25 kwietnia 2022 roku i rozłożenie go na raty. Skoro przedmiotowe porozumienie dotyczy spłaty zaległego zobowiązania spółki z tytułu czynszu oraz pozostałych opłat obciążających najemcę należnych tylko do daty zawarcia porozumienie, to – w świetle powyższych rozważań wobec akcesoryjności poręczenia – także poręczenie udzielone przez R. R. ogranicza się do wskazanej w porozumieniu wysokości. Zatem, przyjąć należało, że odpowiedzialność pozwanego kwotowo ogranicza się jedynie do kwoty 27.664,24 zł. Tymczasem, jak wynika z pisma procesowego pełnomocnika powodów z dnia 27 marca 2025 roku, ostatecznie dochodzone przez stronę powodową roszczenie obejmowało należności z tytułu czynszu najmu lokalu (bez opłat eksploatacyjnych) za okres od czerwca 2022 roku do marca 2023 roku. A zatem roszczenie dochodzone przez powodów w niniejszym postępowaniu odnosi się wyłącznie do należności czynszowych nie będących przedmiotem porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku. Mając na względzie, że pozwany R. R. udzielił poręczenia tylko w odniesieniu do należności wymagalnych do dnia 25 kwietnia 2022 roku, a dochodzone roszczenie obejmuje należności wymagalne później, to brak jest podstaw do przypisania mu odpowiedzialności z tytułu poręczenia. Z tego też względu nieskuteczne wobec pozwanego było rozszerzenie powództwa. Nowe roszczenie obejmowało kwotę 3.695,26 zł należną za miesiąc kwiecień 2023 roku (3.458,83 zł tytułem opłat i czynszu oraz 263,43 zł dalszych skapitalizowanych odsetek wyliczonych na dzień 12 maja 2023 roku), a więc za okres następujący już nawet po rozwiązaniu porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku. Zważyć również należy, iż z treści pozwu wynika także, że po zawarciu ww. porozumienia pozwany dokonał na rzecz wynajmujących wpłat w łącznej wysokości 25.000 zł, co oznacza, że w znacznej części zaspokoił dług, za który poręczył.

Sąd natomiast nie podzielił zarzutów kuratora dotyczących nieprawidłowego umocowania Zrzeszenia (...) w G. z siedzibą w G. do występowania w imieniu powodów oraz umocowanie M. W. oraz B. K. do występowania w imieniu ww. Zrzeszenia, w tym do zawarcia umowy najmu, porozumienia z dnia 25 kwietnia 2022 roku i wypowiedzenia umowy najmu. Uwzględnienie zarzutu kuratora oznaczałoby brak kauzy dla poręczenia. Jasne jest bowiem, że umowa poręczenia jest umową kauzalną. Przyczyną prawną poręczenia jest causa cavendi. Poręczyciel udziela bowiem poręczenia w celu zabezpieczenia wierzytelności przysługującej wierzycielowi względem dłużnika (zob. wyrok SA w Warszawie z 3 marca 2015 r., VI ACa 665/14, L.; wyrok SA w Katowicach z 23 czerwca 2016 r., I ACa 71/16, L.). Zobowiązanie poręczyciela jest zatem zależne od istnienia i treści zobowiązania ciążącego na dłużniku. Gdyby więc okazało się, że zobowiązanie spoczywające na spółce nie istnieje, to również poręczenie należałoby uznać za nieistniejące. Zważyć należy, iż w odpowiedzi na zarzuty kuratora strona powodowa przedłożyła do akt niniejszej sprawy dokument w postaci pełnomocnictwa udzielonego w dniu 30 kwietnia 2019 roku przez większość współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. (...) w G. tj. przez E. K. (2), H. G., D. P., B. S., J. R. (podpis w jego imieniu złożyła posiadająca do tego pełnomocnictwo B. S.), W. R. i J. B. (1). Współwłaściciele, którzy podpisali ww. pełnomocnictwo w sumie posiadają udziały we współwłasności nieruchomości wynoszące 19/24. Przedmiotowe pełnomocnictwo stanowiło umocowanie Zrzeszenia do podejmowania wszelkich czynności wchodzących w zakres zwykłego zarządu, do zastępowania ich przed wszelkimi instytucjami, bankami, urzędami, organami władzy i administracji rządowej i samorządowej, w postępowaniach administracyjnych; do zawierania umów cywilnoprawnych (w tym ugód) oraz do zlecania prowadzenia postępowań sądowych. Zdaniem Sądu udzielenie powyższego pełnomocnictwa należało kwalifikować jako czynność zwykłego zarządu. Zgodnie natomiast z art. 201 k.c. do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów (art. 204 k.c.). W orzecznictwie – wobec braku ustawowej definicji czynności zwykłego zarządu oraz czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu – przyjęło się zaliczać do zwykłego zarządu czynności prawne (materialnoprawne i procesowe) oraz czynności faktyczne, które podejmowane są w toku bieżącego gospodarowania rzeczą wspólną, a zatem zmierzają do zachowania rzeczy w stanie niepogorszonym i nie powodują nadmiernych wydatków (zob. M. Balwicka-Szczyrba (red.), A. Sylwestrzak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX/el.). Jednocześnie, wskazuje się, że czynność zawarcia umowy najmu lokalu, który był dotychczas traktowany wyłącznie gospodarczo, należy traktować jako czynność zwykłego zarządu, ponieważ mieści się w niej pełny cel gospodarczy korzystania z rzeczy wspólnej przez współwłaścicieli - pobieranie pożytków na podstawie stosunku prawnego. W doktrynie słusznie podnosi się więc, że do czynności zwykłego zarządu należą między innymi: w odniesieniu do nieruchomości miejskich - zawieranie umów najmu lokali, pobieranie czynszu (zob. T.A. Filipak, Komentarz do art. 199 kc, Lex). Z uwagi na fakt, że sporny lokal miał charakter usługowy, to zgodnie z przytoczonym poglądem należało uznać, że do jego wynajmowania wystarcza zgoda większości współwłaścicieli. W konsekwencji należało stwierdzić, że zarówno umowa najmu z dnia 18 lutego 2021 roku, jak i porozumienie stron z dnia 25 kwietnia 2022 roku zostały zawarte prawidłowo. W ocenie Sądu udzielenie przez współwłaścicieli nieruchomości pełnomocnictwa do podejmowania wszelkich czynności wchodzących w zakres zwykłego zarządu oraz do zawierania umów cywilnoprawnych (w tym ugód) jest czynnością zwykłego zarządu w powyższym rozumieniu. Nie budziło także wątpliwości Sądu, że Zrzeszenie (...) z siedzibą w G. w toku podejmowanych z pozwaną spółką i pozwanym czynności prawnych było należycie reprezentowane przez odpowiednio umocowane do tego osoby. Powód na fakt ten przedłożył stosowne pełnomocnictwa udzielone przez Zarząd Zrzeszenia.

Na marginesie jedynie należy wskazać, że jakkolwiek z materiału dowodowego wynika, iż egzekucja przedmiotowej należności zasądzonej przeciwko pozwanej spółce (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. okazała się bezskuteczna i źródła odpowiedzialności pozwanego R. R. można dopatrywać się w dyspozycji art. 299 k.s.h. to odpowiedzialność subsydiarna pozwanego jako członka zarządu spółki (...) nie stanowiła podstawy faktycznej powództwa. Stąd, w myśl art. 321 § 1 k.p.c. Sąd nie mógł orzekać na tej podstawie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 876 k.c. a contrario powództwo podlegało oddaleniu.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, obciążył nimi powodów jako stronę przegrywającą niniejszy spór. Jednocześnie, mając na względzie, że pozwany nie poniósł żadnych kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie (wszak był reprezentowany przez kuratora), brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz jakichkolwiek kosztów. Ponadto, Sąd zastrzegł, że powodowie uiścili wszelkie należne koszty sądowe.