Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:
Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. w G. sprawy z powództwa (...) Ltd. w L. przeciwko O. B.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od powoda (...) Ltd. w L. na rzecz pozwanej O. B. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 56/25

UZASADNIENIE

Stan faktyczny

(...) S.A. w W. a O. B. doszło do zawarcia umowy pożyczki nr (...) na okres od 22 kwietnia 2021 r. do 18 kwietnia 2024 r. Przedmiotem umowy była suma 12.000 zł (całkowita kwota pożyczki). Prowizja za jej udzielenie wynosiła 8.400 zł, opłata za (...) 3.600 zł.

Okoliczności bezsporne

Umowa została wypowiedziana przez pożyczkodawcę w marcu 2023 r. Do tej chwili pozwana spłaciła (ostatnia wpłata we wrześniu 2022 r.) łącznie 10.957,56 zł.

Okoliczności bezsporne

Wierzytelność z w/w umowy pożyczkodawca zbył na rzecz powoda.

Okoliczności bezsporne

Ocena dowodów

Dokumenty prywatne przedłożone przez stronę powodową nie budzą wątpliwości co do autentyczności i mocy (wartości) dowodowej.

Kwalifikacja prawna

Powództwo jest niewykazane co do wysokości.

Zdaniem Sądu postanowienia umowy dotyczące wysokości prowizji (lit. C warunków umowy) oraz opłaty za „(...)” (lit. D warunków umowy) są abuzywne w rozumieniu art. 385 ¹ § 1 k.c. i nie obowiązują (tj. ulegają w sposób niezastępowalny eliminacji z treści umowy, art. 385 ¹ § 2 k.c.). Wynika to z tego, że wysokość naliczonych w umowie pozaodsetkowych kosztów kredytu jest równa 100% całkowitej kwocie kredytu, a jednocześnie pożyczkodawca nie wykazał, że tak znaczne koszty pozaodsetkowe są uzasadnione wydatkami lub kosztami związanymi z obsługą tej konkretnej umowy, a konstrukcja umowna i skutek wprowadzenia do umowy „Planu komfort” (vide § 7 umowy) nie mogły „kosztować” powoda 3.600 zł (więcej niż naliczone w umowie za cały okres kredytowania odsetki kapitałowe, 2.730,75 zł). A skoro tak, to należy uznać, że są to koszty celowo i rażąco zawyżone na niekorzyść konsumentki, bez żadnego ekonomicznego uzasadnienia. Powód nie wykazał, że tekst umowy był negocjowany i jest wynikiem indywidualnych negocjacji stron. Przy takiej ocenie nie ma znaczenia fakt, że w chwili zawarcia umowy wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu była zgodna z obowiązującym wówczas limitem ustawowym (100% całkowitej kwoty kredytu, art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim w ówczesnym brzmieniu). Reasumując, zarzut postawiony w odpowiedzi na pozew (dotyczący abuzywności postanowień dotyczących pozaodsetkowych kosztów udzielenia kredytu) jest słuszny, choć występował w nim błąd powołania się na nie mający zastosowania przepis (pełnomocnik pozwanej niezasadnie przyjął wsteczne stosowanie aktualnie obowiązującego progu dopuszczalnych kosztów pozaodsetkowych, 45%, por. aktualnie obowiązujący art. 36a ust. 22 u.k.k.).

Powyższa konstatacja (abuzywność) przekłada się na uznanie, że naliczenie dochodzonej pozwem kwoty jest obarczone poważnym (istotnym, niepomijalnym) błędem, gdyż powód w swoich założeniach przyjął i rozłożył na raty także wyeliminowane z umowy 12.000 zł długu konsumentki (doliczone do pożyczki), który nim nie jest. Dokonywanie przez sąd samodzielnego (lub z udziałem przybranego z urzędu biegłego) nowego obrachunku długu pozwanej w okolicznościach sprawy (reprezentacja profesjonalna powoda) byłoby niczym innym, jak udzielaniem przez sąd niedozwolonej pomocy procesowej jednej ze stron procesu. Należy podkreślić, że nie da się po prostu odjąć od sumy dochodzonej pozwem 12.000 zł, gdyż eliminacja w/w kosztów pozaodsetkowych wymagałaby tak naprawdę stworzenia od początku nowego harmonogramu spłat pożyczki, czyli zmiany wysokości każdej z rat, zmniejszenie odsetek umownych (kapitałowych), co w zależności od konkretnego wyniku mogłoby nawet spowodować uznanie wypowiedzenia umowy za nieskuteczne.

Zgrubne obliczenia zakładające eliminację 12.000 zł abuzywnych kosztów przy takim samym okresie kredytowania wskazują wstępnie, że prawidłowa rata pożyczki (po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych) winna wynosić 371,62 zł, co oznacza, że dokonane do września 2022 r. przez pożyczkobiorczynię spłaty (łącznie 10.957,56 zł) pozwalają ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w marcu 2023 r. (wypowiedzenie) pozwana nie miała żadnej zaległości, lecz nadpłatę (do marca 2023 r. było wymagalnych 24 rat po 371,62 zł, czyli 8.918,88 zł, a spłacono faktycznie o 2.038,68 zł więcej).

Wyliczono następująco: miesięczne oprocentowanie r=120 /72​=0,006; wzór wyliczenia rat annuitetowych: R= (...),006​ / 1−(1+0,006) ⁻³⁶, a więc: R=72 / 0, (...), R=371, (...), po skróceniu R=371,62 zł.

Z tych przyczyn powództwo oddalono na mocy art. 720 k.c. a contrario (punkt I. sentencji) – w rozumieniu niewykazania wysokości długu dochodzonego żądaniem pozwu.

Analiza pozostałych zarzutów strony pozwanej w okolicznościach sprawy jest zbyteczna, gdyż nie miałaby i tak wpływu na treść wyroku. Należy tylko wyjaśnić, że skoro pozwana w istotnym zakresie spłacała pożyczkę (do września 2022 r.), to należy logicznie przyjąć, że kwotę pożyczki zgodnie z umową faktycznie otrzymała od (...) S.A. w W..

O kosztach orzeczono jak w punkcie II. sentencji obarczając nimi przegrywającego powoda zgodnie z art. 98 k.p.c. Składa się nań: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozp. MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz odsetki od kosztów.