Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 stycznia 2024r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

Sekcja do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSr Małgorzata Nowicka-Midziak

po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 r. w Gdyni na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej K. 5 w G.

przeciwko K. M.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 8 437,83 zł. (osiem tysięcy czterysta trzydzieści siedem złotych osiemdziesiąt trzy grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od następujących kwot:

- od kwoty 5 419,79 zł. od dnia 1 lipca 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 lipca 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 sierpnia 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 września 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 października 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 listopada 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 101,04 zł. od dnia 11 grudnia 2020r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 stycznia 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 lutego 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 marca 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 kwietnia 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 141,78 zł. od dnia 11 maja 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 czerwca 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 lipca 2021r do dnia zapłaty;

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 sierpnia 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 września 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 października 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 listopada 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 grudnia 2021r do dnia zapłaty

- od kwoty 187,40 zł. od dnia 11 stycznia 2022r do dnia zapłaty;

2. oddala powództwo co do kwoty 430,62 zł. (czterysta trzydzieści sześćdziesiąt dwa złote)

3. umarza postępowanie w pozostałym zakresie;

4. zasądza od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w całości oraz obciąża pozwaną kosztami procesu wyłożonymi przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Gdyni, pozostawiając szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.

Sygn. akt I 1 C 3395/20 upr.

UZASADNIENIE
(wyroku z dnia 31 stycznia 2024 roku w zakresie punkt ów 1. i 4. – k. 356-356v.)

Powódka Wspólnota Mieszkaniowa K. 5 w G. wniosła pozew przeciwko K. M. o zapłatę kwoty 7.557,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  6.990,15 zł od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty,

b)  141,78 zł od dnia 11 lipca 2020 roku do dnia zapłaty,

c)  141,78 zł od dnia 11 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty,

d)  141,78 zł od dnia 11 września 2020 roku do dnia zapłaty,

e)  141,78 zł od dnia 11 października 2020 roku do dnia zapłaty,

a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podała, że pozwana jest członkiem powodowej Wspólnoty, a jednocześnie współwłaścicielką hali garażowej administrowanej przez Wspólnotę. Pozwanej przysługuje udział wynoszący 1/11 prawa własności nieruchomości. Za okres od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 3 czerwca 2020 roku pozwana posiadała zadłużenie na kwotę 15.608,20 zł. Na dzień wniesienia pozwu, pomimo wezwań, pozwana posiadała zadłużenie wynoszące 7.557,27 zł.

(pozew – k. 3-7akt)

Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwana podniosła zarzut przedawnienia w zakresie roszczenia za okres od stycznia 2017 roku do października 2017 roku.

Poza tym roszczenie zdaniem pozwanej jest nieudowodnione. Przedłożono bowiem zestawienia nazwane kartoteką finansową i wydruki wymiaru opłat. Brak jest uchwał określających zasady ponoszenia opłat przez właścicieli lokalu garażowego kosztów zarządu nieruchomością wspólną. Nie przedstawiono żadnych dowodów wskazujących na ponoszone koszty mediów dostarczanych do hali garażowej. Bezpodstawne jest twierdzenie o członkostwie pozwanej we wspólnocie. Pozwana była jedynie ułamkowym współwłaścicielem lokalu.

(sprzeciw – k. 53-53v.akt)

Pismem z dnia 17 września 2021 roku powódka cofnęła pozew ze zrzeczeniem się roszczenia w zakresie kwoty 19,77 zł oraz odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od tej kwoty od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty, a także nieobciążanie powódki kosztami procesu w zakresie cofniętego powództwa.

Cofnięcie pozwu wynikało z weryfikacji naliczeń za lipiec i sierpień – wskazano po 153,19 zł, a powinno być 143,30 zł. Zatem należność za okres od stycznia 2017 roku do czerwca 2020 roku powinna wynosić 6.970,38 zł.

(pismo – k. 106-115 akt)

Postanowieniem z dnia 4 października 2021 roku umorzono postępowanie w części, tj. w zakresie żądania zapłaty kwoty 19,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty.

(postanowienie – k. 137akt)

Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2021r Sąd Rejonowy w Gdyni postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym.

(postanowienie – k. 148 akt)

Pismem z dnia 21 września 2022 roku powódka rozszerzyła powództwo o dalszy okres, tj. od dnia 1 listopada 2020 roku do dnia 31 stycznia 2022 roku i wniosła o zasądzenie dodatkowo kwoty 2.492,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot:

a)  141,78 zł od dnia 11 listopada 2020 roku do dnia zapłaty,

b)  101,04 zł od dnia 11 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,

c)  141,78 zł od dnia 11 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty,

d)  141,78 zł od dnia 11 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

e)  141,78 zł od dnia 11 marca 2021 roku do dnia zapłaty,

f)  141,78 zł od dnia 11 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty,

g)  141,78 zł od dnia 11 maja 2021 roku do dnia zapłaty,

h)  187,40 zł od dnia 11 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty,

i)  187,40 zł od dnia 11 lipca 2021 roku do dnia zapłaty,

j)  187,40 zł od dnia 11 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty,

k)  187,40 zł od dnia 11 września 2021 roku do dnia zapłaty,

l)  187,40 zł od dnia 11 października 2021 roku do dnia zapłaty,

m)  187,40 zł od dnia 11 listopada 2021 roku do dnia zapłaty,

n)  187,40 zł od dnia 11 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty,

o)  187,40 zł od dnia 11 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powódka podała, że dnia 1 lutego 2022 roku pozwana zbyła należące do niej udziały wynoszące 1/11 w hali garażowej przy ul. (...) w G.. Kolejne wezwania do zapłaty nie były wysyłane wobec dotychczasowej postawy pozwanej.

(pismo – k. 218-221 akt)

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa również w części rozszerzonego powództwa, domagając się zasądzenia kosztów procesu na swoją rzecz według norm przepisanych.

Pozwana w dalszym ciągu twierdziła, że roszczenie jest nieudowodnione.

(pismo – k. 234-234v. akt)

Pismem z dnia 25 listopada 2022 roku powódka oświadczyła, że w zakresie żądania zapłaty za okres od stycznia 2017 roku do października 2020 roku cofa pozew co do kwoty przewyższającej kwotę wynikającą z opinii biegłego, tj. w zakresie żądania ponad kwotę 5.986,91 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia.

(pismo – k. 257 akt)

Pismem z dnia 22 sierpnia 2023 roku powódka oświadczyła, że dochodzi od pozwanej zapłaty łącznej kwoty 8.437,83 zł (2.450,92 zł + 5.986,91 zł) za okres od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 31 stycznia 2022 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot:

a)  5.419,79 zł od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty,

b)  141,78 zł od dnia 11 lipca 2020 roku do dnia zapłaty,

c)  141,78 zł od dnia 11 sierpnia 2020 roku do dnia zapłaty,

d)  141,78 zł od dnia 11 września 2020 roku do dnia zapłaty,

e)  141,78 zł od dnia 11 października 2020 roku do dnia zapłaty,

f)  141,78 zł od dnia 11 listopada 2020 roku do dnia zapłaty,

g)  101,04 zł od dnia 11 grudnia 2020 roku do dnia zapłaty,

h)  141,78 zł od dnia 11 stycznia 2021 roku do dnia zapłaty,

i)  141,78 zł od dnia 11 lutego 2021 roku do dnia zapłaty,

j)  141,78 zł od dnia 11 marca 2021 roku do dnia zapłaty,

k)  141,78 zł od dnia 11 kwietnia 2021 roku do dnia zapłaty,

l)  141,78 zł od dnia 11 maja 2021 roku do dnia zapłaty,

m)  187,40 zł od dnia 11 czerwca 2021 roku do dnia zapłaty,

n)  187,40 zł od dnia 11 lipca 2021 roku do dnia zapłaty,

o)  187,40 zł od dnia 11 sierpnia 2021 roku do dnia zapłaty,

p)  187,40 zł od dnia 11 września 2021 roku do dnia zapłaty,

q)  187,40 zł od dnia 11 października 2021 roku do dnia zapłaty,

r)  187,40 zł od dnia 11 listopada 2021 roku do dnia zapłaty,

s)  187,40 zł od dnia 11 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty,

t)  187,40 zł od dnia 11 stycznia 2022 roku do dnia zapłaty.

Wyjaśniono, że w piśmie z dnia 21 września 2022 roku rozszerzono powództwo o kwotę 2.450,92 zł, ale omyłkowo wskazano kwotę 2.492,92 zł.

Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym m.in. kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości.

(pismo – k. 330-331 akt)

Pozwana podtrzymała dotychczasowe stanowisko przeciwko żądaniu pozwu również w zmodyfikowanym kształcie.

(pismo – k. 348 akt)

Stan faktyczny:

Pozwana K. M. od dnia 31 grudnia 2012 roku do dnia 1 lutego 2022 roku była współwłaścicielką lokalu nie mieszkalnego – garażu podziemnego (hali garażowej A) o powierzchni 298,80 m2 w budynku przy ul. (...) w udziale wynoszącym 1/11, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...). Zgodnie z ustalonym sposobem korzystania pozwanej przysługiwało prawo do korzystania z miejsca postojowego oznaczonego numerem 11.

Budynek, w którym znajduje się wyżej opisana hala garażowa, jak również dwie inne hale garażowe (oznaczone numerami B i C), a także 22 lokale mieszkalne, położony jest na działce ewidencyjnej nr (...) o powierzchni 2.914,30 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...).

Przysługujący pozwanej udział w nieruchomości wspólnej w związku z współwłasnością lokalu stanowiącego halę garażową, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) wynosi 0,932 %.

(dow ód: wydruk z (...) k. 15-20 akt )

Pismem z dnia 17 lipca 2020 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 11.239,89 zł wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia 1 lipca 2020 roku do dnia zapłaty z tytułu zadłużenia związanego z nie uiszczonymi kosztami zarządu nieruchomością wspólną, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze (...) za okres od 2012 roku do dnia wezwania. Jednocześnie powódka domagała się zapłaty kwoty 1.800,00 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika. Wskazano na 5-dniowy termin na zapłatę. Pismo doręczono dnia 20 lipca 2020 roku. Wezwanie ponowiono pismem z dnia 11 sierpnia 2020 roku, które doręczone zostało dnia 19 sierpnia 2020 roku.

(dow ód: wezwanie do zapłaty z dnia 17.07.2020r. – k. 41, potwierdzenie nadania – k. 42, wydruk z systemu śledzenia przesyłek – k. 43-44, wezwanie do zapłaty z dnia 11.08.2020r. – k. 45, potwierdzenie nadania oraz odbioru – k. 46-47akt )

Zaległość pozwanej z tytułu opłat związanych z utrzymaniem hali garażowej za okres od stycznia 2017 roku do października 2020 roku wyniosła kwotę 5.986,91 zł.

(dow ód: pisemna opinia biegłego sądowego – k. 187-206 akt)

Z kolei zaległość pozwanej z tytułu opłat związanych z utrzymaniem hali garażowej za okres od stycznia listopada 2020 roku do stycznia 2022 roku wyniosła kwotę 2.923,54 zł.

(dow ód: pisemna opinia biegłego sądowego – k. 294-310 akt)

S ąd zważył, co następuje:

Sprawa była rozpoznawana z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów złożonych przez strony oraz opinii biegłego. Oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej przedłożonych dokumentów. Strona pozwana kwestionowała zasadniczo wszystkie dokumenty pochodzące od powódki. Jednakże zostały one poświadczone za zgodność z oryginałem przez reprezentującego powódkę radcę prawnego. Powódka wytworzyła więc te dokumenty, a pozwana nie skonkretyzowała przeciwko tym dokumentom jednoznacznych zastrzeżeń, w szczególności w zakresie dokonywanych wyliczeń, o czym mowa poniżej. W kontekście okoliczności sprawy, dokonując swobodnej oceny dowodów, Sąd dał wiarę, że istnieją oryginały dokumentów, których wydruki zostały złożone w aktach sprawy. Zdaniem Sądu nie doszło w tym zakresie do próby wprowadzenia w błąd strony lub Sądu, co do rzeczywistej treści oryginałów.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania opinii wydanej przez biegłego sądowego J. S.. Opinia ta została zdaniem Sądu sporządzona rzetelnie i fachowo, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego, a nadto została wyrażona w sposób jasny, zrozumiały i nie zawiera luk czy sprzeczności. Przedstawione przez biegłego wnioski co do wysokości kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej są kategoryczne, dobrze uzasadnione, a także nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Co szczególnie istotne, żadna ze stron nie kwestionowała sporządzonej opinii, co pozwalało na ustalenie, że co najmniej po jej wydaniu wysokość tych kosztów jako koniecznych i rzeczywistych jest niesporna. Wniosku tego nie zmienia ogólne zaprzeczenie pozwanej.

Uznając zatem, iż złożona opinia jest jasna, logiczna i wewnętrznie niesprzeczna, Sąd uczynił ją podstawowym materiałem dowodowym, na którym oparł rozstrzygnięcie w sprawie.

W niniejszej sprawie powodowa Wspólnota Mieszkaniowa dochodziła od pozwanej będącej współwłaścicielką w wynoszącym 1/11 udziale lokalu stanowiącego halę garażową o powierzchni 298,80 m2 znajdującego się w budynku przy ul. (...) w G. zapłaty opłat czynszowo-eksploatacyjnych za okres od stycznia 2017 roku do stycznia 2022 roku.

Podstawę roszczenia powódki stanowił przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388 ze zm.), zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Zgodnie natomiast z art. 14 wyżej wymienionej ustawy do otwartego katalogu kosztów zarządu nieruchomością wspólną zalicza się w szczególności:

2)  wydatki na remonty i bieżącą konserwację;

3)  opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;

4)  ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;

5)  wydatki na utrzymanie porządku i czystości;

6)  wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.

Lokalem w myśl z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy jest nie tylko lokal mieszkalny, ale także lokal o innym przeznaczeniu.

Jak stanowi art. 3 ustawy w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali (ust. 1 zd. 1). Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi (ust. 3). Na potrzeby stosowania ustawy przyjmuje się, że udział w nieruchomości wspólnej współwłaściciela lokalu w częściach ułamkowych odpowiada iloczynowi wielkości jego udziału we współwłasności lokalu i wielkości udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej przypadającej na ten lokal (ust. 3a).

W okolicznościach niniejszej sprawy było oczywiste, że lokal stanowiący odrębny przedmiot własności w postaci hali garażowej wchodził w skład powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej. Członkostwo pozwanej we wspólnocie wynikało z posiadania udziałów w lokalu (hali garażowej). Jak wyliczył biegły sądowy udział pozwanej we wspólności z tytułu opisanego wyżej prawa stanowi jedenastą część udziału tego lokalu w całym budynku ( (...))/11 = 0,932 %. W takiej więc proporcji pozwaną obciążały ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej.

Obowiązkiem zarządu powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej wedle art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy było zwołanie zebrania ogółu właścicieli, na którym powinno się uchwalić roczny plan gospodarczy zarządu nieruchomością wspólną i opłat na pokrycie kosztów zarządu stosownie do ust. 2 pkt 1 tego artykułu. W tym kontekście w doktrynie zwykle podkreśla się tzw. planistyczną funkcję corocznego zebrania ogółu właścicieli. Plan gospodarczy zarządu nieruchomością wspólną powinien zawierać wykaz prognozowanych kosztów funkcjonowania wspólnoty mieszkaniowej, na które składają się koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej (opłaty za wywóz nieczystości, energię elektryczną, wodę) i inne koszty (np. koszty wynagrodzenia administratora budynku czy dozorcy). W planie gospodarczym należy także zamieścić wykaz czynności, które zarząd planuje podjąć w najbliższym (bieżącym) roku i wiążących się z tym kosztów (np. remontów i modernizacji nieruchomości wspólnej) (por. A. Turlej, w: Strzelczyk, Turlej, Własność lokali, Legalis 2015, art. 30 WłLokU, Nb 10) (K. Osajda (red. serii), B. Lackoroński (red. tomu), Ustawa o własności lokali. Komentarz. Wyd. 12, Warszawa 2022). O ile coroczne zebranie ogółu właścicieli jest obowiązkiem, to w zakresie uchwalenia rocznego planu gospodarczego ustawodawca wskazuje jedynie na powinność.

Ma to również przełożenie na niniejszą sprawę, że plany gospodarcze za lata 2016-2018 nie zostały uchwalone. Plan gospodarczy uchwalony został dopiero w roku 2019 roku. Jeżeli natomiast mowa o planach gospodarczych sprzed 2016 roku Sąd nie miał wiedzy o ich treści. Można jedynie domyślać się, co wynika ze złożonych kartotek finansowych, że w roku 2014 koszty działania wspólnoty były identyczne jak w latach 2016-2017, a w roku 2015 były nieznacznie niższe. Z nieuchwalonych planów gospodarczych wynikały podstawy naliczania poszczególnych składników utrzymania nieruchomości. Nieznacznie niższe zaliczki w 2015 roku niewątpliwie związane były z nie pokryciem w tym roku kosztów dzierżawy gruntu wobec braku naliczenia ze strony Gminy.

Jakkolwiek plan gospodarczy pozwala na ustalenie wysokości zaliczek związanych z nieruchomością wspólną, tak jego nie uchwalenie nie może prowadzić do tak dalece idących konsekwencji, zgodnie z którymi właściciele lokali zwolnieni byliby z obowiązku partycypacji w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej. W tej sytuacji właściciele stosownie do posiadanych udziałów powinni ponosić rzeczywiste koszty związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej.

Nie ulegało wątpliwości, że strona pozwana składa czysto oportunistyczne zarzuty dotyczące nieudowodnienia wysokości roszczenia, zupełnie abstrahując od ciążącego na niej obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania nieruchomości wspólnej. Zarzuty w tym zakresie pojawiły się dopiero na etapie sądowym. Nawet jeśli pozwana twierdziła, że istnieją jakiekolwiek nieprawidłowości w rozliczeniach powinna poinformować o tym powódkę. Nic takiego nie miało miejsca. Zdaniem pozwanej inni współwłaściciele powinni ponosić koszty utrzymania jej własności, co nie jest akceptowalne.

W planach gospodarczych wskazano na podstawy dokonywania konkretnych naliczeń, które na przestrzeni lat – jeśli mowa o latach 2017-2019 były niezmienne. Jednocześnie koszty ustalone zaliczkami uznać należało za koszty rzeczywiste. Strona pozwana po wydaniu opinii przez biegłego, nie kwestionowała konkretnych naliczeń, np. zużycia prądu, zimowego utrzymania, serwisu kotłowni czy w ogóle regulaminu rozliczania mediów. Poza tym ogólne twierdzenie o braku informacji o kosztach utrzymania nieruchomości nie można uznać za wypełnienie obowiązku wypowiedzenia się co do faktów i twierdzeń strony przeciwnej. Zważywszy na zakreśloną tezę dowodową, ostatecznie uznać należało, że wysokość roszczenia nie była kwestionowana. Ogólne zaprzeczenie wysokości roszczenia, bez jego konkretyzacji, zawsze będzie pozbawione znaczenia procesowego. Nie sposób bowiem odnieść się do niego merytorycznie, a powielanie obszernych treści opinii nie jest obowiązkiem Sądu, zważywszy na wymóg zwięzłości uzasadnienia.

Reasumując zauważyć należało, że pozwana w ogóle nie była zainteresowana ponoszeniem obciążających ją kosztów, niezależnie od tego, ile by wynosiły. Sąd nie dostrzegł, a również strona pozwana tego nie zgłaszała, aby jakikolwiek koszt utrzymania nieruchomości, wzięty pod uwagę przez biegłego przy opiniowaniu, odbiegał od faktycznie poniesionych przez wspólnotę kosztów.

Innymi słowy dokonywane naliczenia znajdowały podstawę w rzeczywistych kosztach utrzymania nieruchomości, z tym jednak zastrzeżeniem, że należało je nieznacznie skorygować, co nie zmienia ogólnej zasady.

Niezasadny okazał się zarzut przedawnienia, albowiem roszczenie podlegało 3-letniemu terminowi przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Dodanie zdania ostatniego powyższego artykułu ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 roku (Dz.U. z 2018 r. poz. 1104), która weszła w życie dnia 9 lipca 2018 roku spowodowało wydłużenie terminu przedawnienia roszczeń objętych pozwem, a wówczas jeszcze nieprzedawnionych – do końca roku kalendarzowego. W nowelizacji ustawodawca zastosował zasadę bezpośredniego skutku ustawy nowej. Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, do roszczeń powstałych przed dniem jej wejścia w życie i w tym dniu, a jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się od dnia jej wejścia w życie przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą.

Skoro roszczenie obejmowało okres od 2017 roku to przedawnienie roszczeń za ten rok mogło nastąpić dopiero z końcem 2020 roku. Z kolei pozew wniesiony został jeszcze w 2020 roku, co implikuje twierdzenie, że zarzut okazał się oczywiście chybiony.

Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 13-15 ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku powództwo w punkcie 1. wyroku zasługiwało na uwzględnienie do wskazanej tam kwoty stosownie do przedstawionego przez biegłego wyliczenia. Poza kwotą należności głównej na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 15 ust. 1 wyżej powołanej ustawy o własności lokali, Sąd zasądził na rzecz powódki odsetki ustawowe za opóźnienie od poszczególnych kwoty. Poszczególne zaliczki miesięczne wymagalne były niezależnie od wezwania do zapłaty, bo ustawowo od 11-tego dnia każdego miesiąca z zastosowaniem art. 115 k.c., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Wspólnota Mieszkaniowa nie jest w stanie funkcjonować bez ponoszenia miesięcznych obciążeń, stąd nawet przy rozliczeniu rzeczywistym, koszty te należne są we wskazanym wyżej ustawowym terminie.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie 4. wyroku na podstawie art. 100 k.p.c., uznając, że powódka wygrała proces niemal w całości i uznał, że w takim razie pozwana powinna zrekompensować stronie przeciwnej koszty procesu w całości. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. szczegółowe rozliczenie kosztów pozostawiono Referendarzowi sądowemu.