Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2019 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym

w składzie następującym:

Przewodniczący:	sędzia Iwona Tusk-Kasiewicz
Protokolant:	protokolant Agata Langa

po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2019 r. w Gdyni

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w G.

przeciwko K. T.

o zapłatę

I.  Zasądza od pozwanego K. T. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. kwotę 450,13 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych trzynaście groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:

a)  od kwoty 214,17 zł od dnia 23 maja 2018 r. do dnia zapłaty

b)  od kwoty 8,40 zł od dnia 8 lutego 2019 r. do dnia zapłaty;

c)  od kwoty 227,56 zł od dnia 22 marca 2017 r. do dnia zapłaty;

II.  w pozostałym zakresie oddala powództwo;

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 142,65 zł (sto czterdzieści dwa złote sześćdziesiąt pięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu.

UZASADNIENIE

W dniu 8 lutego 2019 r. (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko K. T. o zapłatę kwoty 994,96 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu, wskazując, że na podstawie umowy sprzedaży energii elektrycznej strona powodowa dostarczała stronie pozwanej energię elektryczną do lokalu wskazanego w umowie, lecz pozwany nie uiścił należności dochodzonej pozwem.

(pozew – k. 3- 6 )

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w dniu 18 lutego 2019 r. w sprawie VI
Nc-e (...) pozwany podniósł, iż nie doręczono mu faktur oraz not odsetkowych wskazanych w pozwie oraz ze wątpliwości co do rzetelności tych faktur powinna budzić ich numeracja mająca praktycznie takie samo oznaczenie.

( nakaz zapłaty – k. 6v, sprzeciw – k. 12 )

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 22 sierpnia 1997 r. K. T. zawarł z (...) S.A. umowę nr (...) o dostarczanie energii elektrycznej do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w G..

(niesporne, nadto umowa – k. 29-29v)

Od dnia 31 grudnia 2004 r. (...) S.A. występowała jako (...) S.A. W dniu 1 lipca 2007 r. prawa i obowiązki (...) S.A. przeszły na (...) S.A. z siedzibą w G..

(niesporne)

(...) S.A. z siedzibą w G. wystawiła następujące faktury VAT:

- nr (...)/1F na kwotę 533,72 zł z tytułu rozliczenia za okres od 30 sierpnia 2016 r. do 5 grudnia 2016 r. oraz kwotę 8,40 zł z tytułu opłaty za wezwanie do zapłaty z terminem płatności określonym na dzień 24 grudnia 2016 r.,

- nr (...)/1F na kwotę 227,56 zł z tytułu rozliczenia za okres od 5 grudnia 2016 r. do 28 lutego 2017 r. oraz kwotę 8,40 zł z tytułu opłaty za wezwanie do zapłaty z terminem płatności określonym na dzień 21 marca 2017 r.,

- nr (...)/1F na kwotę 214,17 zł z tytułu rozliczenia za okres od 28 lutego 2017 r. do 13 marca 2018 r. z terminem płatności określonym na dzień 22 maja 2018 r.

oraz noty odsetkowe:

- nr (...) na kwotę 0,33 zł z terminem płatności określonym na dzień 24 grudnia 2016 r.,

- nr (...) na kwotę 1,19 zł z terminem płatności określonym na dzień 24 grudnia 2016 r.,

- nr (...) na kwotę 1,19 zł z terminem płatności określonym na dzień 24 grudnia 2016 r.

(niesporne, nadto faktury VAT i noty odsetkowe – k. 42-46)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową w toku postępowania, których prawdziwość nie budziła wątpliwości Sądu co do swej wiarygodności, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. Pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wnoszą do sprawy żadnych nowych istotnych okoliczności.

Powód domagając się od pozwanego zapłaty kwoty 994,96 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz kosztami procesu powoływał się na zawartą między stronami w dniu 22 sierpnia 1997 r. umowę o dostarczanie pozwanemu energii elektrycznej do lokalu położonego w G. przy ul. (...). Podstawę prawną żądania powoda stanowił więc art. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 755). Pozwany nie kwestionował faktu zawarcia w/w umowy z powodem, ani faktu braku zapłaty należności za energię elektryczną dostarczoną przez powoda, podnosił natomiast, że nie doręczono mu faktur oraz not odsetkowych wskazanych w pozwie oraz wskazywał na wątpliwości co do rzetelności tych dokumentów z uwagi na ich oznaczenie.

Powyższe zarzuty pozwanego były niezasadne. Kwestia doręczenia dokumentów księgowych określających należności za zużytą energię elektryczną nie ma wpływu na obowiązek zapłaty tych należności przez odbiorcę energii elektrycznej, natomiast oznaczenie tych dokumentów nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości co do tego, jakiej należności, za jaki okres i w jakiej kwocie każdy z nich dotyczy.

Mimo niezasadności zarzutów pozwanego żądanie powoda zasługiwało w ocenie Sądu na uwzględnienie jedynie w części dotyczącej należności stwierdzonej fakturą VAT nr (...) i fakturą VAT nr (...). Twierdzenia powoda co zasadności oraz wysokości żądania w powyższym zakresie były w ocenie Sądu wiarygodne i zostały wykazane, a zatem należało uznać, że powodowi należy się z tego tytułu od pozwanego zapłata kwoty 227,56 zł z tytułu należności za energię elektryczną za okres od 5 grudnia 2016 r. do 28 lutego 2017 r., kwoty 8,40 zł z tytułu opłaty za wezwanie do zapłaty oraz kwoty 214,17 zł z tytułu należności za energię elektryczną za okres od 28 lutego 2017 r. do 13 marca 2018 r.

W pozostałym zakresie żądanie powoda uległo przedawnieniu.

Zgodnie z art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu, natomiast w myśl § 2 ¹ tego przepisu po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. To ostatnie unormowanie zostało wprowadzone do Kodeksu cywilnego ustawą z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.1104) z dniem 9 lipca 2018 r. i stosuje się je do roszczeń, co do których nie podniesiono zarzutu przedawnienia przed tą datą (art. 5 ust. 4 ustawy nowelizującej), a tym samym na jego podstawie przedawnienie jest uwzględniane przez sąd z urzędu.

Zgodnie z treścią art. 554 k.c. roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy przedawniają się z upływem lat dwóch, zaś zgodnie z treścią art. 555 k.c. przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się odpowiednio do sprzedaży energii, praw oraz wody. W związku z tym Sąd uznał, że do roszczenia powoda z tytułu sprzedaży energii elektrycznej, jako do roszczenia z tytułu sprzedaży energii dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa powoda, ma zastosowanie dwuletni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 554 k.c.

Wskazać następnie należy, że zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, przy czym zgodnie z art. 118 k.c. zd. drugie koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Skoro więc w niniejszej sprawie terminy zapłaty należności z tytułu sprzedanej przez powoda energii elektrycznej przypadały dla faktury nr (...) oraz dla not odsetkowych o nr (...), (...) i nr (...) na dzień 24 grudnia 2016 r., to należało uznać, że przedawnienie roszczeń wynikających z tych dokumentów księgowych nastąpiło z upływem dwóch lat, w ostatnim dniu roku kalendarzowego, a więc w dniu 31 grudnia 2018 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy powód wytoczył powództwo w dniu 8 lutego 2019 r., tj. po upływie biegu dwuletniego okresu przedawnienia w stosunku do należności wynikających z w/w faktury i not odsetkowych.

W tym stanie rzeczy uznać należało, że roszczenie powoda zarówno co do należności głównych wynikających z faktury o nr (...) oraz not odsetkowych o nr (...), (...) i nr (...), jak i co do odsetek żądanych przez powoda od każdej z tych należności, uległo przedawnieniu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, jak i poglądami doktryny, roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego (m.in. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie III CZP 42/04, opubl. Lex nr 141130).

Podsumowując powyższe Sąd w pkt. I wyroku, na podstawie art. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 755), zasądził w pkt. I wyroku od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450,13 zł (227,56 zł + 8,40 zł + 214,17 zł), a na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 482 § 1 k.c. Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie poszczególnych kwot cząstkowych od dnia następnego po terminie ich zapłaty (co do kwot 227,56 zł i 214,17 zł) oraz od dnia wniesienia pozwu (co do kwoty 8,40 zł) do dnia zapłaty - zgodnie z żądaniem pozwu.

W pozostałym zakresie Sąd w pkt. II wyroku, na podstawie art. 117 § 1 i 2 ¹ k.c. oraz art. 554 k.c. w zw. z art. 555 k.c., oddalił powództwo.

O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. III wyroku na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 pkt. 2 w zw. z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) - zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów, obciążając nimi pozwanego proporcjonalnie do wyniku postępowania. Powód poniósł koszty w kwocie łącznej 317,00 zł, na którą składają się: 30,00 zł opłaty sądowej od pozwu, 270,00 zł kosztów zastępstwa procesowego i 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Roszczenie powoda uwzględnione zostało w 45%, a zatem taką część kosztów w łącznej kwocie 142,65 zł Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda.