Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2022 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny – Sekcja do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym:
Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2022 r. w G. sprawy z powództwa R. R. przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz powoda R. R. kwotę 19.890,47 zł (dziewiętnastu tysięcy ośmiuset dziewięćdziesięciu złotych czterdziestu siedmiu groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 21 lipca 2019 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz powoda R. R. kwotę 5.617 zł (pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 2.643,66 zł (dwa tysiące sześćset czterdzieści trzy złote sześćdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygnatura akt I 1 C 1629/20

UZASADNIENIE

Stan faktyczny:

W dniu 20 września 2018r. około godz. 12 na prostym odcinku drogi krajowej K-6 w rejonie miejscowości R. niezidentyfikowany kierujący samochodem marki O. (...) podjął manewr wyprzedzania ciągu samochodów, w tym samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Podczas wyprzedzania F., będąc na pasie przeznaczonym do ruchu w przeciwnym kierunku, kierujący samochodem marki O. spostrzegł nadjeżdżający z naprzeciwka tym samym pasem samochód i podjął próbę powrotu na prawy pas ruchu. W reakcji na ten manewr, chcąc uniknąć zderzenia z O., kierujący samochodem marki F. (...) zjechał na prawe pobocze i uderzył czołowo w przydrożne drzewo. Jako pasażer pojazdem marki F. podróżował powód R. R., który siedział z przodu na siedzeniu pasażera (po prawej stronie). Kierujący samochodem marki O. zbiegł z miejsca zdarzenia.

(dowód: postanowienie z dnia 19 listopada 2018r. o umorzeniu śledztwa k. 14-15, protokół dotyczący wypadku przy pracy k. 16-19)

Powód został przewieziony do Szpitala (...) w G., gdzie rozpoznano uraz wielomiejscowy głowy, wstrząśnienie mózgu, liczne rany twarzy, kończyny górnej lewej i kończyn dolnych, stłuczenie gałki ocznej prawej, skręcenie stawu skokowego lewego i stłuczenie klatki piersiowej. W trakcie leczenia dokonano w znieczuleniu oczyszczenia i szycia ran. W dniu 26 września 2018r. powód został wypisany ze szpitala z zaleceniem m.in. zdjęcia i kontroli szwów, kontroli okulistycznej, stosowania ortezy stawu skokowego. Dalsze leczenie powód kontynuował w poradni chirurgicznej i neurologicznej. W dniu 31 października 2018r. usunięto powodowi ciało obce szkliste z podudzia lewego. W dniach 20-22 listopada 2018r. powód był hospitalizowany na Oddziale (...) Urazowo – Ortopedycznej Szpitala (...) w C., gdzie przeszedł zabieg chirurgiczny rekonstrukcji zastarzałego uszkodzenia ścięgna mięśnia zginacza promieniowego nadgarstka z użyciem wolnego przeszczepu ścięgna pobranego z uszkodzonego ścięgna mięśnia dłoniowego długiego. Nadto, powód przeszedł kilka serii zabiegów rehabilitacyjnych.

(dowód: dokumentacja medyczna leczenia powoda k. 20-72, przesłuchanie powoda R. R. k. 151-154)

W wyniku wypadku z dnia 20 września 2018 roku powód doznał urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu, stłuczenia gałki ocznej, licznych ran twarzy, w tym nosa, powiek i głowy, stłuczenia klatki piersiowej, rany przedramienia lewego z uszkodzeniem ścięgna mięśnia zginacza promieniowego nadgarstka i dłoniowego długiego oraz nerwu promieniowego, drobnych ran podudzi z zastarzałym ciałem obcym w podudziu lewym, a także skręcenia stawu skokowo – goleniowego lewego. Rany w obrębie głowy oraz kończyna dolna z ciałami obcymi wymagały zaopatrzenia chirurgicznego, a ręka lewa leczenia operacyjnego. W zakresie narządu ruchu powód doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości 29 %. Dolegliwości bólowe przez okres trzech tygodni od wypadku były bliskie cierpieniu, po tym okresie dolegliwości tułowia i kończyn ustępowały, natomiast dalej utrzymywały się dolegliwości głowy, ręki lewej i stawu skokowo – goleniowego. Doznane obrażenia upośledziły funkcjonowanie ogólne na okres dwóch miesięcy. Kończyna górna lewa odzyskała funkcję w stopniu zadowalającym po 8 tygodniach od zabiegu operacyjnego. Powód prezentował chód utykający. Powód wymagał stałej opieki osób trzecich całodobowo przez okres pierwszych trzech tygodni od wypadku, następnie co drugi dzień po 8 godzin dziennie przez kolejny okres trzech tygodni i dwa razy w tygodniu po 6 godzin przez następne dwa miesiące. Proces leczenia ortopedycznego został zakończony, prawdopodobnie nie ujawnią się dalsze skutki zdarzenia w zakresie układu narządu ruchu.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii W. Ż. k. 199-204 wraz z pisemną opinią uzupełniającą k. 238)

W zakresie układu nerwowego wskutek wypadku doszło u powoda do uszkodzenia nerwu pośrodkowego lewego na poziomie nadgarstka, co skutkowało długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu w wysokości 10 %. Stopień dolegliwości bólowych wynikających z tego urazu był znaczny przez okres trzech miesięcy i utrudniał powodowi samoobsługę, choć nie powodował konieczności pomocy ze strony osób trzecich. Gorsza sprawność ręki i palców będzie się utrzymywała do czasu operacyjnego uwolnienia nerwu.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii J. N. k. 223-225)

Zgłaszane przez powoda upośledzenie słuchu nie ma żadnego związku przyczynowo – skutkowego ze stłuczeniem tkanek miękkich głowy doznanym wskutek wypadku z dnia 20 września 2018r. W ujęciu laryngologicznym powód nie doznał żadnego uszczerbku.

(dowód: pisemna opinia biegłego sądowego z zakresu otolaryngologii M. K. k. 277-281)

Małżonka odwiedzała powoda w szpitalu w G., a po wypisaniu ze szpitala sparowała nad nim opiekę. Zakres opieki obejmował pomoc przy czynnościach higienicznych, ubieraniu się, przygotowywaniu posiłków, przewożeniu powoda na wizyty lekarskie i rehabilitację. Powód miał problemy z poruszaniem się, utykał, nosił ortezę uszkodzonego stawu skokowego. W związku z odniesionymi obrażeniami przez kilka miesięcy nie mógł uprawiać sportu (piłka nożna, siłownia). Zważywszy, iż powód jest osobą leworęczną uraz lewej ręki z uszkodzeniem ścięgna utrudnia mu wykonywanie czynności zawodowych wymagających precyzji czy podnoszenia cięższych przedmiotów. Po zdarzeniu powód miał wahania nastroju, często był nerwowy i przygnębiony, miał problemy ze snem,

(dowód: zeznania świadka A. D. k. 143-145, zeznania świadka M. R. k. 147-150, zeznania świadka D. K. k. 155-157, przesłuchanie powoda R. R. k. 151-154)

Powód poniósł koszty leczenia w łącznej wysokości 2.743,47 zł.

(dowód: paragony fiskalne k. 95-102, przesłuchanie powoda R. R. k. 151-154)

Do placówek medycznych oraz rehabilitacyjnych zawoziła powoda małżonka prywatnym samochodem marki. Łącznie przebyta trasa wynosiła 2.568 km.

(dowód: przesłuchanie powoda R. R. k. 151-154)

W wyniku wypadku zniszczeniu uległy rzeczy powoda w postaci: butów N. B., spodni U. A., bluzy T. (...), koszulki T. (...), kurtki A. I., bielizny osobistej, telefonu LG, zegarka T., a także torby podróżnej U. A..

(dowód: przesłuchanie powoda R. R. k. 153v)

W związku z urazem gałki ocznej powód dokonał zakupu okularów korekcyjnych za kwotę 478 zł.

(dowód: faktura VAT k. 103, przesłuchanie powoda R. R. k. 151-154)

Pismem z dnia 25 marca 2019r. powód zgłosił szkodę Towarzystwu (...) S.A. – ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej F. (...). Decyzją z dnia 15 maja 2019r. ubezpieczyciel odmówił przyjęcia odpowiedzialności i wypłaty świadczeń, wskazując na wyłączenie jego odpowiedzialności z uwagi na wyłączną winę niezidentyfikowanego kierującego samochodem marki O. (...). Wobec powyższego, powód zgłosił szkodę Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, który także odmówił przyjęcia odpowiedzialności, wskazując na odpowiedzialność posiadacza pojazdu marki F. na zasadzie ryzyka (art. 435 § 1 kc) oraz niewykazanie przesłanki egzoneracyjnej w postaci wyłącznej winy osoby trzeciej.

(dowód: zgłoszenie szkody k. 77-80, decyzja z dnia 15 maja 2019r. k. 81-82, potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody k. 83, decyzja (...) z dnia 31 maja 2019r. k. 85-86)

Ocena dowodów:

Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania autentyczności i mocy dowodowej dokumentów urzędowych (odpisy z akt karnych) oraz prywatnych w postaci odpisów dokumentacji lekarskiej, korespondencji stron czy też paragonów fiskalnych i faktur VAT dokumentujących poniesione przez powoda koszty leczenia. Wiarygodność tych dokumentów nie była kwestionowana przez stronę pozwaną. Sąd z urzędu również nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji. Podkreślić należy, iż dokumentacja lekarska została sporządzona przez podmioty niezależne od stron niniejszego postępowania i nie dla celów tego postępowania, a nadto nie pozostaje w sprzeczności z wnioskami zawartymi w opinii biegłych. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że ww. dokumenty przedstawiają rzeczywisty przebieg leczenia powypadkowego powoda, a także wysokość poniesionej przez niego szkody majątkowej.

W ocenie Sądu opinie biegłych ortopedy, neurologa i otolaryngologa są jasne, kompletne i wewnętrznie niesprzeczne. Wymienieni biegli w sposób należyty i krytyczny dokonali analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji medycznej. Ostateczne wnioski są kategoryczne i należycie uzasadnione, nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego czy wiedzy powszechnej. Przedmiotowe opinie nie były też kwestionowane przez strony.

Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania powoda oraz świadków na okoliczność skutków zdarzenia i rozmiaru poniesionej szkody. W ocenie Sądu zeznania wymienionych osób były szczere, wewnętrznie spójne i zbieżne ze sobą, a nadto nie budziły wątpliwości Sądu w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wobec kategorycznych opinii biegłych nie sposób w zeznaniach tych dopatrzyć się znamion agrawacji.

Kwestie formalne:

Dokonana przez powoda pismami z dnia 12 sierpnia 2021r. i 28 grudnia 2021r. przedmiotowa zmiana powództwa nie wywołała żadnych skutków prawnych. Niniejsza sprawa była rozpoznawana według przepisów o postępowaniu uproszczonym, zaś zgodnie z art. 5054 kpc w postępowaniu tym zmiana powództwa jest niedopuszczalna. Zważywszy, iż zmiana powództwa została dokonana w zasadzie już po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego nie zachodziła przesłanka przewidziana w art. 5051 § 3 kpc. Sąd w wyroku nie orzekał więc w żaden sposób (pozytywnie lub negatywnie) o roszczeniach zawartych w rozszerzeniu powództwa.

Kwalifikacja prawna:

Podstawę odpowiedzialności pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego stanowił art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 854) w zw. z art. art. 436 § 1 kc w zw. z art. 435 § 1 kc. Stosownie do art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…) do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, w granicach określonych na podstawie przepisów rozdziałów 2 i 3, za szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na osobie, gdy szkoda została wyrządzona w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, a nie ustalono ich tożsamości.

Podkreślić należy, iż warunkiem odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego jest wykazanie podstaw odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym. Skoro ta odpowiedzialność musi mieć źródło w prawie cywilnym to wystarczające jest wykazanie przesłanek odpowiedzialności niezidentyfikowanego posiadacza na zasadzie ryzyka na podstawie art. 436 § 1 kc w zw. z art. 435 § 1 kc. Samoistny czy zależny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi bowiem odpowiedzialność za szkody wyrządzone przez ruch pojazdu. Strona powodowa nie musi wykazywać winy kierującego jednakże winna wykazać związek przyczynowo skutkowy pomiędzy ruchem pojazdu mechanicznego a zdarzeniem (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2013 r., I ACa 232/13, L.).

Zdaniem Sądu w toku niniejszego postępowania powód dostatecznie wykazał, że odpowiedzialnym za spowodowanie wypadku jest kierujący samochodem marki O. (...). Z przedłożonych odpisów dokumentów z akt karnych wynika jednoznacznie, że podjął on manewr wyprzedzania ciągu samochodów z naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a w końcowej fazie tego manewru chcąc uniknąć zderzenia z pojazdem jadącym z naprzeciwka podjął próbę powrotu na prawy pas ruchu. Zachowanie kierującego F., którym podróżował powód, było reakcją obronną na zachowanie kierującego O.. Taki przebieg zdarzenia wynika nie tylko z zeznań osób podróżujących F., ale także osób jadących za tym pojazdem ( vide: protokoły przesłuchania świadków w postępowaniu karnym). Co jednak istotniejsze, postępowanie przygotowawcze zostało umorzone w dniu 19 grudnia 2018r. wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa. Postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania karnego ma moc dokumentu urzędowego (art. 244 § 1 kpc). Jak podnosi się w doktrynie wskazanie w postanowieniu o umorzeniu postępowania przyczyny umorzenia określonej jako "niewykrycie sprawcy" może nastąpić, gdy stwierdzone zostało popełnienie przestępstwa, a jedynie nie wykryto jego faktycznego sprawcy (por. J. Skorupka (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2021). Jako dokument urzędowy przedmiotowe postanowienie korzysta z domniemanie zgodności treści w nim wyrażonych z prawdą. Oznacza to, że po pierwsze – zostało popełnione przestępstwo stypizowane w art. 177 § 1 kk, a po drugie – tożsamość sprawcy nie została przez organy ścigania ustalona. Zastosowanie w sprawie art. 244 § 1 kpc przerzuca ciężar dowodu na pozwanego zgodnie z art. 252 kpc. Pozwany jednak w żaden sposób nie udowodnił, że w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie przedmiotowego wypadku popełniono rażące błędy lub nieprzeprowadzono koniecznych dowodów, a tym samym sprawcą wypadku była inna osoba aniżeli niezidentyfikowany kierowca O. (...). Nie ma tym samym żadnych podstaw, aby odpowiedzialność za szkodę poniesioną przez powoda przypisać kierującemu pojazdem marki F., któremu w toku postępowania karnego nie zostały przedstawione żadne zarzuty.

Odpowiedzialność kierującego O. oparta jest na zasadzie ryzyka (art. 436 § 1 kc). Strona pozwana nie wykazała, aby odpowiedzialność ta była wyłączona przez zaistnienie jakiejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych. W tych okolicznościach należało przyjąć, że zobowiązanym do naprawienia szkody jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Zadośćuczynienie za krzywdę

Dokonując ustaleń w zakresie poniesionej przez powoda krzywdy Sąd miał na względzie, że doznał on dość rozległych obrażeń ciała, w tym urazu głowy ze wstrząśnieniem mózgu, licznych bolesnych stłuczeń gałki ocznej prawej, klatki piersiowej, skręcenia stawu skokowego, a także ran twarzy czy przedramienia z uszkodzeniem ścięgien i nerwu pośrodkowego. Skala cierpień powoda po wypadku była znaczna. Jak wynika z opinii biegłego ortopedy w okresie pierwszych trzech tygodni od zdarzenia u poszkodowanego występowały dolegliwości o charakterze cierpienia, a po tym czasie utrzymywały się dolegliwości bólowe głowy, ręki lewej i stawu skokowego. Należało również mieć na względzie, że leczenie obrażeń wiązało się z koniecznością interwencji chirurgicznej, tj. zaopatrzenia ran, usunięcia ciał obcych z podudzia lewego, a także rekonstrukcji uszkodzonego ścięgna zginacza promieniowego nadgarstka i dłoniowego długiego. Z opinii biegłego neurologa wynika, że konieczna będzie kolejna operacja uwolnienia nerwu pośrodkowego. Nadto, z uwagi na liczne rany twarzy powodowi założono kilkadziesiąt szwów, po których – co wynika z załączonej na płycie CD dokumentacji fotograficznej – pozostały liczne blizny. Powód przechodził także długotrwały i żmudny proces rehabilitacji. Sąd miał również na względzie, że doznane obrażenia miały istotny wpływ na ograniczenie normalnego funkcjonowania powoda w stosunku do stanu sprzed wypadku. Przez okres prawie czterech miesięcy w różnym zakresie powód wymagał pomocy ze strony członków rodziny przy czynnościach związanych z samoobsługą, w tym przez okres pierwszych trzech tygodni opieki całodobowej. Z uwagi na uraz stawu skokowego powód miał problemy z chodzeniem, nosił ortezę i utykał. Nadto, doznane obrażenia miały wpływ na aktywność fizyczną powoda, przed wypadkiem – jak wynika ze zgodnych zeznań świadków – poszkodowany grał w piłkę nożną, korzystał z siłowni, natomiast z uwagi na obrażenia lewej ręki (uszkodzone ścięgna) oraz kostki tego typu aktywność przez wiele miesięcy była wykluczona. Należało mieć także na względzie, że uszkodzenie nerwu pośrodkowego lewego na poziomie nadgarstka ograniczało sprawność ręki i palców, co jednoznacznie wynika z opinii biegłego neurologa. Zważywszy na charakter pracy powoda, zatrudnionego na stanowisku konserwatora sprzętu przeciwpożarowego, opisane powyżej obrażenia wpływały na komfort wykonywanej pracy, tym bardziej, że powód jest osobą leworęczną. Biegły ortopeda wskazał, że sprawność ręki w zakresie zadowalającym wróciła dopiero pod koniec stycznia 2019 roku, czyli dwa miesiące po zabiegu operacyjnym. Niemniej, do chwili obecnej kończyna lewa nie odzyskała sprawności sprzed wypadku i konieczne będzie przeprowadzenie zabiegu operacyjnego uwolnienia nerwu. Rozmiar dolegliwości bólowych, ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu niewątpliwie wpłynął również na ogólne samopoczucie powoda. Jak wynika z zeznań świadków po wypadku powód był przygnębiony, nerwowy i miał problemy ze snem, co nie budzi wątpliwości z uwagi na rozmiar dolegliwości bólowych. W tym kontekście zadośćuczynienie w łącznej wysokości 14.500 zł jest – zdaniem Sądu – świadczeniem (co najmniej) odpowiednim w rozumieniu art. 445 § 1 kc, z pewnością zaś nie jest zawyżone.

Odszkodowanie za szkodę

Ponadto uwzględniono na mocy art. 444 § 1 kc roszczenie w zakresie poniesionych przez powoda kosztów zakupu leków, suplementów, środków opatrunkowych, ortezy, badań laboratoryjnych i konsultacji stomatologicznej. Podkreślić należy, iż związek części kosztów z przedmiotowym wypadkiem wynika wprost z przedłożonej dokumentacji medycznej. Stosowanie ortezy stawu skokowego (k. 22), wykonanie badania laboratoryjnego, a także zakup części leków wynikał z zaleceń lekarzy. Odnośnie kosztów zakupu okularów, należy wskazać, że podczas konsultacji okulistycznej w dniu 5 października 2018r. stwierdzono u powoda uraz oka i oczodołu oraz gorsze widzenie z bliska (k. 55), co wiązało się z koniecznością zakupu okularów korekcyjnych. Z kolei, o związku z wypadkiem urazu koron zębów 22, 33, 33 i 42 świadczą wyniki konsultacji stomatologicznej z dnia 16 stycznia 2019r. (k. 59). Wszystkie koszty zostały poniesione w okresie leczenia i rekonwalescencji. Wysokość ww. kosztów leczenia powód wykazał przedstawiając paragony fiskalne, rachunki oraz faktury VAT, których autentyczność nie budzi żadnych wątpliwości.

W judykaturze nie budzi wątpliwości, że obowiązek naprawienia szkody obejmuje także koszty leczenia, a więc wydatki związane z postawieniem diagnozy, terapią i rehabilitacją poszkodowanego. Poszkodowany może domagać się kompensaty wszelkich kosztów, a więc także: kosztów transportu, kosztów odwiedzin osób bliskich (por. wyrok SN z dnia 7 października 1971r., II CR 427/71, OSP 1972, z. 6, poz. 108), kosztów szczególnego odżywiania i pielęgnacji w okresie rekonwalescencji (por. uchwała SN (7) z dnia 19 czerwca 1975r., PRN 2/75, OSNC 1976, nr 4, poz. 70; wyrok SN z dnia 21 maja 1973r., II CR 194/73, OSP 1974, z. 4, poz. 83). Odszkodowanie nie jest ograniczone do kosztów zabiegów powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego i poszkodowany może domagać się pokrycia kosztów zabiegów, które nie są oferowane w ramach takiego ubezpieczenia, np. operacji plastycznej (por. wyrok SA w Katowicach z 26 listopada 1991r., III APR 75/91, OSA 1992, Nr 6, poz. 38), jak też kosztów leczenia w prywatnej placówce, nawet jeśli podobne zabiegi oferowane są przez NFZ, niemniej należy pamiętać, że w świetle art. 444 § 1 kc za koszty "wynikłe" ze zdarzenia powodującego szkodę na osobie będą mogły zostać uznane jedynie koszty, których poniesienie jest celowe dla procesu leczenia, tj. dla przywrócenia stanu poprzedniego (stanu zdrowia), czy przynajmniej dla sprawienia, że stan ten nie będzie się dalej pogarszał (czy pogarszał w łagodniejszy sposób lub w dłuższej perspektywie czasowej (por. M. G.,

Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz. Art. 1-44911, 2016).

Koszty dojazdu zostały wykazane w sposób wystarczający poprzez odwołanie się do życiowej wiedzy o zwykłych kosztach podróżowania samochodem osobowym. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, koszty o jakich mowa w art. 444 § 1 kc obejmują również koszty odwiedzin osób bliskich. W świetle przedłożonej dokumentacji medycznej nie ma wątpliwości, że powód po wypadku korzystał ze świadczeń licznych placówek medycznych ( Szpital (...) w C., Przychodnia przy ul. (...) w G., Centrum Medyczne (...) w G., Ośrodek (...) w G. przy ul. (...) w R. przy ul. (...) w G.) i w celu dojazdu na miejsce świadczenia usług medycznych poruszał się normalnym środkiem lokomocji typowym dla człowieka w jego wieku tj. samochodem osobowym (T. (...) benzyna). Zważyć należy, iż zarówno wskazany przez powoda poziom spalania tego pojazdu (8l/100 km), cena paliwa (5 zł/l), jak również przebyta łącznie trasa (2.568 km) nie były kwestionowane przez pozwanego. Powyższe okoliczności nie budziły również wątpliwości Sądu. Fakt i częstotliwość wizyt lekarskich wynika z przedłożonej dokumentacji medycznej. Weryfikacja przebytej trasy możliwa była za pomocą dostępnych w sieci Internet kalkulatorów odległości. Odnośnie wysokości poniesionych kosztów, należy wskazać, że samochody osobowe o podobnej pojemności, co samochód powoda, palą – z dużym uśrednieniem – około 8 litów paliwa w ruchu miejskim, a więc jeżeli powód przejechał łącznie 2.568 km, to przy cenie paliw na poziomie ok. 5 za litr wskazana kwota 1.027,20 zł nie jest zawyżona.

Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom powoda odnośnie zniszczonego mienia. Poszkodowany dokładnie wskazał markę zniszczonej odzieży, zegarka czy torby. Wskazana przez niego wartość rynkowa nie budzi wątpliwości. Jednocześnie, z uwagi na to, że były to rzeczy używane, należało uwzględnić stopień zużycia. Podkreślić należy, iż strona pozwana nie kwestionowała przedstawionego przez powoda wyliczenia poniesionej z tego tytułu szkody.

W tym stanie rzeczy w punkcie I. uwzględniono powództwo w całości w zakresie żądania zadośćuczynienia za krzywdę oraz odszkodowania za szkodę na podstawie art. 445 § 1 kc w zw. z art. 444 § 1 kc w zw. z art. 436 § 1 kc w zw. z art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych (…).

Odsetki za opóźnienie

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 kc i art. 455 kc. Zważyć należy, iż szkoda została pozwanemu zgłoszona w dniu 29 maja 2019 roku. Zważywszy na powyższe we wskazanej w pozwie dacie (21 lipca 2019r.) roszczenie niewątpliwie było już wymagalne, przy uwzględnieniu 30-dniowego terminu określonego w ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Koszty procesu:

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy pozwany jako przegrywający niniejszy proces na mocy art. 98 kpc zobowiązany jest zwrócić powodowi poniesione koszty, na które składa się: opłata sądowa od pozwu 1.000 zł, opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), zaliczka na poczet wynagrodzenia biegłych (1.000 zł). Od powyższej kwoty na podstawie art. 98 § 11 kpc zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie. (punkt II.).

W punkcie III. od przegrywającego pozwanego nakazano ściągnąć niezaliczkowaną część wynagrodzenia biegłych w kwocie 2.643,66 zł (art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 kpc).