Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 kwietnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny – Sekcja do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym: Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2024 r. w G. sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. przeciwko (...) im. F. S. w G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na rzecz pozwanego Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. S. w G. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I 1 C 1535/23

UZASADNIENIE

Stan faktyczny

W dniu 21 października 2022 r. pomiędzy (...) im. F. S. w G. a P. S. (konsumentem) doszło do zawarcia umowy pożyczki nr (...) na sumę 91.500 zł (w ujęciu z kosztami). Kwota na zapłatę prowizji wymaganej do udzielenia pożyczki została skredytowana.

D. ód: umowa pożyczki, k. 20-23

W dniu 16 maja 2023 r. pożyczkobiorczyni zawarła z (...) sp. z o.o. we W. umowę przelewu wierzytelności obecnych i przyszłych m.in. wynikających z sankcji tzw. „kredytu darmowego” w odniesieniu do w/w umowy pożyczki. Udzieliła również cesjonariuszowi pełnomocnictwa do złożenia w jej imieniu oświadczenia z art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim – adresowanego do pożyczkodawcy. Cesjonariusz złożył takie oświadczenie 20 lipca 2023 r. i wysłał adresatowi.

D. ód: oświadczenie, k. 24-25

umowa cesji, k. 30-31

pełnomocnictwo, k. 33

Ocena dowod ów

Materiał dowodowy w postaci dokumentów prywatnych nie był kwestionowany pod względem autentyczności i może stanowić podstawę rzetelnych ustaleń faktycznych co do treści umów i przepływów finansowych.

Powód nie udowodnił, że ewentualna rozbieżność pomiędzy (...) wg wersji powoda i pozwanego jest istotna (znacząca) – nie wykazano i nie udowodniono ile dokładnie miałaby wynosić.

Kwalifikacja prawna

Legitymacja czynna była kwestionowana. Jednak Sąd analizując treść umowy przelewu stwierdził jednocześnie, że umowa stanowiąca causae przelewu jest ważna: oznaczenie przedmiotu przelewu jest dostateczne, a poziom wynagrodzenia usługodawcy (cesjonariusza) nie jest rażąco wygórowany (jakkolwiek niewątpliwie wysoki – 50% wartości przelewanych wierzytelności). Umowę stanowiące podstawę przelewu należy zakwalifikować jako umowę o świadczenie odpłatnych usług w rozumieniu art. 750 k.c. (a nie – jak tego oczekuje powód – umowę sprzedaży). Świadczenie należne konsumentowi, a wynikające z realizacji takiej umowy przez powoda może być wymagalne po zakończeniu zlecenia i zależne od rezultatu (skutku) jego działań. Obowiązek prawny podjęcia przez powoda działań w celu wyegzekwowania roszczeń należy wyinterpretować z całokształtu tej umowy. Ogólnie należy przyznać rację pozwanemu, że umowa ta dość niekorzystna dla cesjonariusza, ale nie w stopniu rażącym, powodującym jej bezwzględną nieważność (nieskuteczność).

Kwestia skuteczno ści oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego

Oświadczenie o skorzystaniu z tzw. sankcji kredytu darmowego zasadza się na tezie o niedopuszczalności pobierania przez pozwanego odsetek od skredytowanych kosztów udzielenia kredytu, co ma się przekładać na szereg różnych nieprawidłowości w tekście umowy: obliczenie (...), kwota wskazanej w umowie jako faktycznie wypłacona, wysokość podanych kosztów udzielenia kredytu.

Zdaniem sądu orzekającego kredytowanie kosztów zaciągania kredytów jest praktyką legalną, co logicznie oznacza, że mogą one także podlegać oprocentowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2023 r. I CSK 4175/22). Odmienny pogląd postulowany przez powoda jest po prostu błędny i nie wymaga żadnego szerszego komentarza, bo całe jego uzasadnienie z gruntu jest chybione i dość jałowe od strony argumentacyjnej (nie zawiera żadnej dyskusji nad zasadnością/niezasadnością tezy przeciwnej – skądinąd niewątpliwie znanej pełnomocnikowi reprezentującemu powoda). Kwestia tego, co podlega może podlegać oprocentowaniu w przypadku umów pożyczek i kredytów nie jest regulowana prawem unijnym. Generalnie w polskim prawie zobowiązań obowiązuje zasada swobody umów (art. 3531 k.c.), a zakazy związane z dopuszczalnością pobierania odsetek są wyraźne ( expressis verbis) i dość wąskie zakresowo (np. art. 482 § 1 k.c.). Część ograniczeń ustawowych dotyczy tylko samej wysokości odsetek (art. 359 i 481 k.c.).

Skoro więc błędne jest podstawowe założenie, na którym oparto oświadczenie z dnia 20 lipca 2023 r., oświadczenie to należy uznać za niewywołujące skutków prawnych.

Oświadczenie w trybie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim nie wywołało więc skutku prawnego, a pozwany nie pozostaje w sytuacji bezpodstawnego wzbogacenia (obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia) w rozumieniu art. 405 i art. 410 k.c.

Rozpatrywanie pozostałych zarzutów i twierdzeń stron jest zbyteczne.

Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono w całości oraz art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w zw. z art. 405 w zw. z art. 410 k.c. – a contrario ­­– punkt I. sentencji.

Koszty

O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II. sentencji na mocy art. 98 k.p.c. Na zasądzone koszty składa się: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz odsetki od kosztów.