Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lipca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s Rozpoznawanych w Postępowaniu Uproszczonym

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Małgorzata Żelewska

po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2024 r. w Gdyni na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Agencji Mienia Wojskowego w W.

przeciwko Gminie M. G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanej Gminy M. G. na rzecz powódki Agencji Mienia Wojskowego w W. kwotę 8.900,83 zł (osiem tysięcy dziewięćset złotych 83/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2023r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanej Gminy M. G. na rzecz powódki Agencji Mienia Wojskowego w W. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

III.  nakazuje ściągnąć od pozwanej Gminy M. G. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona.

Sygnatura akt I 1 C 1019/23

Uzasadnienie wyroku z dnia 25 lipca 2024 roku

Powódka Agencja Mienia Wojskowego w W. wniosła pozew przeciwko Gminie M. G. domagając się zasądzenia od pozwanej kwoty 8.900,83 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia 30 sierpnia 2021 roku Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł o eksmisji S. N. z lokalu przy ul. (...) w G.. Mimo wezwania do wydania lokalu lokator nie zwrócił go powódce, w związku z czym powódka wszczęła postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania organ egzekucyjny zobowiązał pozwaną Gminę do wskazania dłużnikom pomieszczenia tymczasowego, w odpowiedzi na co pozwana poinformowała o braku takiego pomieszczenia, które spełniałoby kryteria dla jednoosobowego gospodarstwa. W niniejszej sprawie powódka domaga się odszkodowania z tytułu niewskazania pomieszczenia tymczasowego, na które składają się należności za okres od 15 marca 2022 roku do 28 lutego 2023 roku z tytułu opłat za centralne ogrzewanie, podgrzanie wody, zimną wodę, ścieki, za wywóz nieczystości, a także odszkodowanie za korzystanie z lokalu zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 12 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

(pozew, k. 4-12)

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w pozwie, Gmina zarzuciła, że powódka nie udowodniła, że osoba objęta wyrokiem eksmisyjnym zamieszkiwała w lokalu w okresie wskazanym w pozwie, a także nie udowodniła, czy osoba ta dokonała na rzecz powódki płatności związanych z zamieszkiwaniem w lokalu i czy płatności tych powódka od niej dochodziła. Zdaniem pozwanej zaniechanie powódki w przedmiocie dochodzenia naprawienia szkody od zajmujących lokal nie powinno obciążać pozwanej i winno co najmniej być traktowane jako przyczynienie się powódki do powstania szkody. Nadto, pozwana wskazała, iż w pozwie nie wskazano na jakiej podstawie czy też bez podstawy prawnej osoba zamieszkująca stała się posiadaczem lokalu, co uniemożliwia ocenę, czy w ogóle tej osobie przysługuje prawo do pomieszczenia tymczasowego. Gmina zakwestionowała również wysokość żądania, podnosząc, że powódka nie wykazała zasadności przyjętych stawek za centralne ogrzewanie, podstaw dokonywanych przez wspólnotę mieszkaniową naliczeń. Powódka nie wskazała na jakiej podstawie przyjęła powierzchnię użytkową lokalu. Niezrozumiałym jest też odpłatność za punkt świetlny, co również zakwestionowano. Dalej, pozwana zakwestionowała zasadność wysokość opłat za zimna wodę i ścieki, gdyż nie wskazano na jakiej podstawie przyjęto normatyw zużycia wody, wysokość podatku VAT oraz wysokość stawek w kolejnych miesiącach. Podobne zarzuty zgłoszono wobec opłat za podgrzanie wody. Pozwana podniosła również, że powódka nie wykazała, że uregulowała należność i dokonała wpłat z tego tytułu. Pozwana zakwestionowała także wysokość opłat określonych jako odszkodowanie, w tym wysokość przyjętej stawki. Pozwana zarzuciła również, że powódka nie wykazała, że dokonała jakichkolwiek płatności z tytułu opłat eksploatacyjnych na rzecz dostawców mediów. Pozwana zwróciła uwagę, że w znacznej części opłaty są zaliczkowane na poczet przyszłego zużycia, a zatem po określonym okresie rozliczeniowym są odpowiednio korygowane, tym samym wymiar wskazany przez powódkę nie jest wymiarem realnym. Zdaniem pozwanej powódka nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałoby faktyczne zużycie mediów. Nadto, pozwana podniosła, że odsetki za opóźnienie ewentualnie powinny zostać zasądzone od dnia wyrokowania. Już w toku sprawy pozwana zakwestionowała powództwo co do zasady, podnosząc, że ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie przewiduje odpowiedzialności gminy za niedostarczenie pomieszczenia tymczasowego, a w przypadku lokali znajdujących się w zasobach powodowej Agencji nie stosuje się ustawy o ochronie praw lokatorów.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 59-62, pismo procesowe pozwanej z dnia 28 listopada 2023r., k. 102-105v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka Agencja Mienia Wojskowego w W. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w G. przy ul. (...). Powierzchnia lokalu wynosi 44,60 m ². Do lokalu przynależy piwnica o powierzchni 6,4 m ².

(dowód: operat inwentaryzacji samodzielności lokali mieszkalnych, k. 94-94v, rozliczenie powierzchni budynku, k. 93)

W przedmiotowym lokalu w okresie objętym żądaniem pozwu tj. od 15 marca 2022 roku do 28 lutego 2023 roku zamieszkiwał S. N..

(dowód: pismo A. S. z dnia 19 marca 2021r., k. 78)

Prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia 30 sierpnia 2021 roku w sprawie o sygnaturze akt I C 206/21 Sąd Rejonowy w Gdyni nakazał S. N. opuszczenie, opróżnienie z rzeczy i wydanie powódce ww. lokalu mieszkalnego. W wyroku nie orzekano o prawie do lokalu socjalnego. Wyrok uprawomocnił się 6 października 2021 roku. W dniu 11 października 2021 roku powódce wydano tytuł wykonawczy.

(dowód: kopia tytułu wykonawczego w postaci wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Gdyni w sprawie I C 206/21, k. 18-18v)

Pismem z dnia 26 października 2021 roku powódka wezwała S. N. do opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu powódce w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. Po dwukrotnym awizowaniu korespondencja została zwrócona nadawcy.

(dowód: wezwanie z dnia 26 października 2021 r., k. 19, kopia strony adresowej koperty wraz z zpo, k. 20-21v)

Z uwagi na fakt, iż osoba objęta wyrokiem eksmisyjnym nie opuściła dobrowolnie lokalu, powódka wszczęła wobec niej egzekucję zmierzającą do przymusowego opróżnienia lokalu. Pismem z dnia 9 lutego 2022 roku prowadzący egzekucję Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Gdyni K. L. wezwała pozwaną Gminę M. G. do wskazania dłużnikowi pomieszczenia tymczasowego w trybie art. 1046 § 4 k.p.c. W odpowiedzi, pozwana w piśmie skierowanym do komornika, datowanym na 15 marca 2022 roku wskazała, iż aktualnie nie dysponuje pomieszczeniem tymczasowym spełniającym kryteria dla jednoosobowego gospodarstwa domowego i nie ma możliwości określenia wiążącego terminu wskazania odpowiedniego pomieszczenia. Komornik pismem z dnia 9 stycznia 2023 roku poinformował powódkę o stanowisku pozwanej, doręczając kopię pisma wystosowanego przez Gminę.

(dowód: wniosek o wszczęcie egzekucji z dnia 14 stycznia 2022r., k. 22-22v, pismo komornika z dnia 9 stycznia 2023r., k. 23, odpowiedź udzielone przez pozwanego na wezwanie do dostarczenia pomieszczenia zastępczego, k.24, pismo Komornika z dnia 9 lutego 2022r., k. 76)

Pismem z dnia 23 lutego 2023 roku powódka wezwała pozwaną Gminę M. G. do zapłaty - w terminie do dnia 31 marca 2023 roku - kwoty 8.900,83 zł z tytułu odszkodowania stanowiącego sumę strat poniesionych przez nią w okresie od 15 marca 2022 roku do 28 lutego 2023 roku z powodu zajmowania ww. lokalu mieszkalnego przez S. N., któremu Gmina nie zapewniła pomieszczenia tymczasowego. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanej w dniu 27 lutego 2023 roku. Odpowiadając na to wezwanie, pismem z dnia 24 marca 2023 roku Gmina poinformowała, że podstawą do wypłaty odszkodowania za niedostarczenie lokalu może być jedynie prawomocny wyrok sądu lub ugoda sądowa.

(dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru, k. 25-26v, pismo pozwanej z dnia 24 marca 2023r., k. 27)

Za okres od 15 marca 2022 roku do końca tego miesiąca powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 474,16 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 131,42 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 35,38 zł, punktu świetlnego 0,27 zł, zimnej wody 18,13 zł, podgrzania wody 47,60 zł, ścieków 23,40 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 180,96 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 39)

Za kwiecień 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 808,47 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 231,92 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 31,99 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 41,30 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 319,34 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 38)

Za maj 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 812,93 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 231,92 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 31,99 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 41,30 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 323,80 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 37)

Za czerwiec 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 581,01 zł, na co składały się koszty: opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 31,99 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 41,30 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 323,80 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 36)

Za lipiec 2022 roku oraz sierpień 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunki na kwoty po 582,79 zł, na co składały się koszty: opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 31,99 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 41,30 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 325,58 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 35, rachunek nr (...), k. 34)

Za wrzesień 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 606,43 zł, na co składały się koszty: opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 31,99 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 41,30 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 349,22 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 33)

Za październik 2022 roku oraz za listopad 2022 roku powódka wystawiła pozwanej rachunki na kwoty po 841,57 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 231,92 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 62,44 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 33,39 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 43,12 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 349,22 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 32, rachunek nr (...), k. 31)

Za grudzień 2022 roku oraz za styczeń 2023 roku powódka wystawiła pozwanej rachunki na kwoty po 901,33 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 276,52 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 77,60 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 33,39 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 43,12 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 349,22 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 30, rachunek nr (...), k. 29)

Za luty 2023 roku powódka wystawiła pozwanej rachunek na kwotę 966,45 zł, na co składały się koszty: centralnego ogrzewania 330,04 zł, opłaty stałej z tytułu centralnego ogrzewania 89,20 zł, punktu świetlnego 0,48 zł, zimnej wody 33,39 zł, podgrzania wody 84,00 zł, ścieków 43,12 zł, wywozu nieczystości stałych 37,00 zł oraz odszkodowania 349,22 zł.

(dowód: rachunek nr (...), k. 28)

Opłata za centralne ogrzewanie za okres od 15-31 marca 2022 roku wynosiła 131,42 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 5,20 zł (określoną w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²). Następnie, iloczyn ten został przemnożony przez 17/30 stosownie do ilości dni miesiąca objętych pozwem .

Opłata za centralne ogrzewanie za okres od kwietnia do listopada 2022 roku wynosiła 231,92 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 5,20 zł (określonej w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

Z kolei, w miesiącach grudniu 2022 roku i styczniu 2023 roku przedmiotowa opłata wynosiła 276,52 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 6,20 zł (określonej przez Wspólnotę Mieszkaniową Ś. (...)po podwyższeniu cen energii cieplnej) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

W lutym 2022 roku opłata wynosiła 330,04 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 7,40 zł (określonej przez Wspólnotę Mieszkaniową Ś. (...) po kolejnej podwyżce cen energii cieplnej) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

(dowód: uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku, k. 49, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 27 października 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 40-41, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 29 grudnia 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 42-43)

Opłata stała za centralne ogrzewanie za okres od 15-31 marca 2022 roku wynosiła 35,38 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 1,40 zł (określonej w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...)nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²). Następnie, iloczyn ten został przemnożony przez 17/30 stosownie do ilości dni miesiąca objętych pozwem.

Opłata stała za centralne ogrzewanie za okres od kwietnia do listopada 2022 roku wynosiła 62,44 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 1,40 zł (określonej w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

Z kolei, w miesiącach grudniu 2022 roku i styczniu 2023 roku przedmiotowa opłata wynosiła 276,52 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 1,74 zł (określonej przez Wspólnotę Mieszkaniową Ś. (...) po podwyżce cen energii cieplnej) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

W lutym 2022 roku opłata wynosiła 89,20 zł i została obliczona jako iloczyn miesięcznej stawki w kwocie 2,00 zł (określonej przez Wspólnotę Mieszkaniową Ś. (...) po kolejnej podwyżce cen energii cieplnej) oraz powierzchni użytkowej lokalu (44,60 m ²).

(dowód: uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku, k. 49, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 27 października 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 40-41, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 29 grudnia 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 42-43)

Opłata za zimną wodę w okresie od 15 do 31 marca 2022 roku wyniosła 18,13 zł i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 4,23 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Tak uzyskany wynik przemnożono przez 17/30 stosownie do ilości dni objętych pozwem.

Opłata za zimną wodę w okresie od kwietnia do września 2022 roku wynosiła po 31,99 zł w każdym z tych miesięcy i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 4,23 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

Natomiast, od października 2022 roku do lutego 2023 roku opłata wynosiła 33,39 zł i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 4,42 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

Zgodnie z ww. taryfą w okresie od 13 do 24 miesiąca obowiązywania taryfy stawka opłaty za zimną wodę dla wszystkich odbiorców usług wynosiła 4,23 zł, zaś w okresie od 25 do 36 miesiąca – 4,42 zł.

(dowód: decyzja Dyrektora (...) w G. z dnia 13 sierpnia 2020r., k. 95-97, Taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. nr GD. (...) (...)z dnia 13 sierpnia 2020 roku, k. 44-46)

Opłata za odprowadzenie ścieków w okresie od 15 do 31 marca 2022 roku została obliczona jako iloczyn szacunkowej wartości zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % podatek VAT ceny usługi odprowadzania ścieków w kwocie 5,46 zł/m ³ według taryfy będącej załącznikiem do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Tak uzyskany iloczyn przemnożono przez 17/30 stosownie do ilości dni objętych pozwem.

Opłata za zimną wodę w okresie od kwietnia do września 2022 roku wynosiła po 41,30 zł w każdym z tych miesięcy i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 5,46 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

Natomiast, od października 2022 roku do lutego 2023 roku opłata wynosiła 43,12 zł i została obliczona jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ³ oraz powiększonej o 8 % VAT stawki ceny wody w wysokości 5,70 zł na podstawie taryfy stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku.

Zgodnie z ww. taryfą w okresie od 13 do 24 miesiąca obowiązywania taryfy stawka opłaty za zimną wodę dla wprowadzających do kanalizacji sanitarnej ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi lub ścieki przemysłowe wynosiła 5,46 zł, zaś w okresie od 25 do 36 miesiąca – 5,70 zł.

(dowód: decyzja Dyrektora (...) w G. z dnia 13 sierpnia 2020r., k. 95-97, Taryfa stanowiąca załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. nr GD. (...).(...)z dnia 13 sierpnia 2020 roku, k. 44-46)

Opłata za podgrzanie wody w kwocie 84 zł w całym okresie objętym żądaniem pozwu została obliczona jako iloczyn stawki 24,00 zł/m ³ określonej w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku oraz zaliczkowego normatywu zużycia w wysokości 3,5 m ³.

(dowód: uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku, k. 49, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 27 października 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 40-41, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 29 grudnia 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 42-43)

Wspólnota mieszkaniowa obciążała powódkę opłatami uwzględniającymi normatyw zużycia zimnej wody w wysokości 16 m ³. Polska norma zużycia wody wynosi 90-110 l dziennie na osobę. Powódka przyjmowała w odniesieniu do zużycia zimnej wody normatyw wynoszący 7 m ³, a w odniesieniu do podgrzania wody normatyw o połowę mniejszy.

(dowód: zeznania świadka A. O., płyta CD k. 116)

Opłata za punkt świetlny w kwocie 0,48 zł od lokalu została przyjęta na podstawie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku. Przedmiotowa opłata dotyczy oświetlenia w piwnicy stanowiącej pomieszczenie przynależne do lokalu przy ul. (...).

(dowód: uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku, k. 49, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 27 października 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 40-41, zawiadomienie o zmianie wysokości opłat z dnia 29 grudnia 2022 roku wraz z załącznikiem, k. 42-43)

W okresie od marca 2022 roku do lutego 2023 roku opłata za wywóz nieczystości stałych od gospodarstwa domowego zajmującego lokal mieszkalny o powierzchni nie przekraczającej 45 m ², stosownie do uchwały Rady Miasta G. nr (...) z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, wynosiła 37 zł miesięcznie.

(dowód: uchwała Rady Miasta G. nr XVI/548/20 z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, k. 47-47v)

Rozliczenia opłat następują w ten sposób, że użytkownik płaci je powódce, a następnie powódka ponosi opłaty na rzecz wspólnoty mieszkaniowej. Zawiadomienia o zmianie wysokości opłat kierowane są przez wspólnotę do powódki.

(dowód: zeznania świadka A. O., płyta CD k. 116)

Odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu w okresie od marca 2022 roku do kwietnia 2023 roku obliczono jako iloczyn powierzchni lokalu oraz stawki 7,16 zł /m ², ustalonej na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 września 2016 roku w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego, przy czym opłatę za marzec pomniejszono proporcjonalnie do liczby dni w tym miesiącu objętych sporem. Przedmiotowa stawka stanowiła sumę stawki ustawowej (do sierpnia 2022 roku 2,46 zł, potem 2,99 zł) oraz opłat za utrzymanie czystości, zaliczki na poczet funduszu remontowego, zaliczki na zarządzanie nieruchomością oraz opłat eksploatacyjnych określonych w uchwałach Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) W kolejnych okresach stawka wynosiła: maj – czerwiec 2022 roku – 7,26 zł, lipiec – sierpień 2022 roku – 7,30 zł, wrzesień 2022 roku – luty 2023 roku – 7,83 zł

(dowód: kalkulacja stawki opłat za używanie 1m ^{( 2 )} powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w budynku wspólnoty mieszkaniowej, k. 119, uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku, k. 49, uchwała nr(...) z dnia 11 marca 2020r., k. 50, uchwała nr(...) z dnia 11 marca 2020r., k. 51, uchwała nr(...) z dnia 26 kwietnia 2022r., k. 52)

Powódka co miesiąc reguluje zobowiązania względem wspólnoty mieszkaniowej z tytułu opłat czynszowo-eksploatacyjnych dotyczących przedmiotowego lokalu.

(dowód: potwierdzenia wykonania przelewów bankowych, k. 86-92v)

W okresie objętym żądaniem pozwu użytkownik lokalu nie dokonywał żadnych wpłat z tytułu zajmowania lokalu.

(dowód: zeznania świadka A. O., płyta CD k. 116)

Nadpłata w wysokości 937,25 zł na koniec 2023 roku została częściowo zaliczona na poczet należności za media za miesiące wrzesień 2022 roku (257,21 zł), październik 2022 roku (492,35 zł) i listopada 2022 roku (187,69 zł).

(dowód: rozliczenie, k. 120, oświadczenie powódki, k. 118)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową oraz zeznań świadka A. O..

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości i wiarygodności dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć należy, iż dokumenty w postaci wyroku eksmisyjnego, pism komornika, decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wraz z załącznikiem w postaci taryfy opłat, uchwały Rady Miasta G. stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 244 k.p.c. i w związku z tym korzystają z domniemania autentyczności i domniemania zgodności z prawdą wyrażonych w nim oświadczeń, czego w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie zdołała wzruszyć. Nadto, dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd oparł się także na dowodach z dokumentów prywatnych w postaci uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...), zawiadomień o wysokości opłat, korespondencji wymienianej pomiędzy stronami, a także kierowanej do osoby zajmującej sporny lokal, które również nie budziły wątpliwości co ich autentyczności czy też pochodzenia wyrażonych w nich oświadczeń woli.

Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. O. co do sposobu wyliczenia opłat za podgrzanie wody, a także zużycie zimnej wody i odprowadzanie ścieków. W ocenie Sądu zeznania świadka są szczere, wewnętrznie spójne, a także nie budzą wątpliwości w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego. Nadto, zeznania te nie są sprzeczne z żadnymi innymi dowodem przedłożonym w toku niniejszego postępowania.

Przechodząc do kwestii merytorycznych należy wskazać, że sporna pomiędzy stronami była przede wszystkim zasada odpowiedzialności pozwanej Gminy M. G.. W pozwie powódka wskazała, że dochodzi od Gminy M. G. odszkodowania za niedostarczenie dłużnikowi pomieszczenia tymczasowego, które obejmowało poniesione przez powódkę koszty zużycia mediów oraz odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, jako podstawę odpowiedzialności gminy powołując przepisy art. 18 ust. 5 w zw. z art. 25e ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego, a także art. 417 k.c. i art. 1046 § 4 k.p.c. Strona pozwana kwestionując swoją odpowiedzialność co do zasady podnosiła, że do lokali znajdujących się w zasobach Agencji Mienia Wojskowego nie mają zastosowania przepisy o ochronie praw lokatorów, lecz ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym ustawa ta nie przewiduje odpowiedzialności odszkodowawczej gminy za niedostarczenie osobom eksmitowanym pomieszczenia tymczasowego. Odnosząc się do powyższych stanowisk stron, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 725 ze zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego. Zatem należało wykluczyć zastosowanie w niniejszym przypadku przepisów art. 18 ust. 5 oraz art. 25e ustawy o ochronie praw lokatorów. Zasady dysponowania lokalami wchodzącymi w skład zasobu Agencji Mienia Wojskowego reguluje ustawa z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz.U. z 2022r. poz. 1623 ze zm.). W art. 45 ust. 1 tejże ustawy określono procedurę opróżnienia lokalu mieszkalnego, miejsca w internacie albo kwaterze internatowej zamieszkiwanych przez żołnierza wspólnie z innymi osobami, jednak w ustawie tej w odniesieniu do żołnierzy zawodowych nie przewidziano regulacji podobnej do art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów przewidującej możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Jedynie w stosunku do osób innych niż żołnierz zawodowy, które zamieszkują kwatery albo inne lokale mieszkalne – w art. 29b ust. 4 – wskazano, że jeżeli osobie uprawnionej do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu na mocy wyroku sądowego gmina nie dostarczyła lokalu, Agencji przysługuje roszczenie o odszkodowanie od gminy na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Niemniej, żaden przepis ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wyraźnie nie wskazuje, aby Agencji przysługiwało roszczenie odszkodowawcze w przypadku niezapewnienia pomieszczenia tymczasowego (na podobieństwo art. 25e ustawy o ochronie praw lokatorów, który wprost odsyła do art. 18).

Zdaniem Sądu, nie oznacza to jednak, że w razie niedostarczenia pomieszczenia tymczasowego, właścicielowi lokalu tzn. Agencji Mienia Wojskowego nie przysługuje roszczenie odszkodowawcze. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 1046 § 4 k.p.c. wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika uprawnienie dłużnika do zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu lub prawo do lokalu zamiennego, komornik usunie dłużnika do innego lokalu lub pomieszczenia, do którego dłużnikowi przysługuje tytuł prawny i w którym może on zamieszkać. Jeżeli dłużnikowi nie przysługuje tytuł prawny do innego lokalu lub pomieszczenia, w którym może zamieszkać, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina właściwa ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, na wniosek komornika, wskaże dłużnikowi tymczasowe pomieszczenie. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że razie niedostarczenia pomieszczenia tymczasowego wierzycielowi pozostaje domaganie się od gminy odszkodowania. Gmina ponosi bowiem wobec właściciela lokalu mieszkalnego odpowiedzialność na podstawie art. 417 § 1 k.c. za szkodę powstałą na skutek zaniechania wskazania, na wezwanie komornika, tymczasowego pomieszczenia dla dłużnika mającego obowiązek opuszczenia, opróżnienia i wydania tego lokalu (zob. uchwała SN z 21 stycznia 2011 r., III CZP 116/10, OSNC 2011, Nr 9, poz. 54 i III CZP 120/10, OSNC-ZD 2011, Nr C, poz. 55; uchwała SN(7) z 13 grudnia 2011 r., III CZP 48/11, OSNC 2012, Nr 5, poz. 57). Sąd w pełni podziela pogląd prawny zawarty w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2016 r., I ACa 413/16, zgodnie z którym przepis art. 1046 § 4 k.p.c. może być uznany za źródło obowiązku gminy dostarczenia pomieszczenia tymczasowego osobie podlegającej eksmisji z lokalu mieszkalnego wobec której nie orzeczono lokalu socjalnego czy zamiennego. Brak w systemie prawnym odpowiednika art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1610), zgodnie z którym jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej na mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy na podstawie art. 417 k.c., który miałby zastosowanie w rozważanej sytuacji, nie oznacza, że gmina nie ponosi wobec wierzyciela odpowiedzialności odszkodowawczej na zasadach ogólnych. Źródłem szkody wierzyciela jest stan, w którym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu realizacji prawa do sądu dochodzi do przewlekłości spowodowanej tym, że gmina nie wykonuje w stosunku do dłużnika obowiązku, mającego zagwarantować ochronę jego praw publicznych. Gdyby nie unormowanie przewidziane w art. 1046 § 4 k.p.c., wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi miałby podstawy oczekiwać, że organ egzekucyjny przeprowadzi postępowanie egzekucyjne i wyda mu lokal wolny od osób i rzeczy w rozsądnym czasie. Niewykonanie przez gminę obowiązku służącego ochronie dłużnika, ze świadomością, że jego wykonanie warunkuje zrealizowanie publicznego prawa podmiotowego wierzyciela, jest zaniechaniem sprzecznym z prawem, może zatem rodzić odpowiedzialność na zasadach ogólnych. Mimo że cytowane powyżej orzeczenie zapadło na tle stanu prawnego sprzed 17 listopada 2011 roku – zdaniem Sądu - przytoczona teza pozostaje aktualna również w obecnym stanie prawnym. W związku z powyższym należało uznać, że samodzielną podstawą powództwa stanowił art. 1046 § 4 k.p.c. w zw. z art. 417 § 1 k.c. W myśl drugiego z wymienionych przepisów za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.

Przechodząc do oceny roszczenia powódki pod kątem przesłanek określonych w przepisie art. 417 k.c. należy wskazać, że pozwana Gmina M. G. nie kwestionowała tego, że w odpowiedzi na wezwanie komornika nie wskazała pomieszczenia tymczasowego. Jednocześnie, strona powodowa zdołała wykazać, że w osoba, której dotyczył wyrok eksmisyjny, nadal korzystała z lokalu. Przede wszystkim świadczy o tym treść pisma, jakie do powódki skierowała siostra lokatora – A. S.. Z treści tego pisma wynika, że wyjazd zagraniczny S. N. ma charakter czasowy i związany jest z wykonywaną przez niego pracą, mowa jest też o jego powrocie do kraju. Nadto, nie sposób w żaden sposób wyinterpretować z treści tego pisma – co zdaje się czynić strona pozwana – że S. N. miałby zamieszkiwać w lokalu przy ul. (...). A. S. jedynie wskazała, że adres ten brat wskazał jedynie jako adres do korespondencji (co naturalne, skoro w związku z wyjazdem nie przebywa pod adresem zamieszkania). W świetle cytowanych powyżej przepisów nie budzi także wątpliwości, że wskazanie pomieszczenia tymczasowego stanowiło ustawowy obowiązek gminy. Podkreślić bowiem należy, że stworzenie warunków do realizacji praw wynikających z art. 75 ust. 1 Konstytucji (zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych) należy do władz publicznych, a odpowiadające im obowiązki niewątpliwe pozostają w ścisłym związku z kompetencjami tej władzy, nawet jeśli mają być zrealizowane w formach niewładczych, przy wykorzystaniu instrumentów przewidzianych prawem cywilnym. Ponieważ Gmina M. G. - wbrew obowiązkowi wynikającemu z ustawy - nie stworzyła zasobu pomieszczeń tymczasowych, który zaspokajałby potrzeby jednej osoby i w konsekwencji nie wskazała takiego pomieszczenia osobie, wobec której tytułem wykonawczym nakazano opuszczenie lokalu, powinna naprawić szkodę wyrządzoną tym zaniechaniem. Wskazać przy tym należy, iż zaniechanie pozwanej uniemożliwiło wykonanie wyroku eksmisyjnego w spornym okresie, albowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami komornik nie mógł eksmitować osoby zajmującej lokal „na bruk”. Brak możliwości wykonywania przez powódkę uprawnień wynikających z prawa własności w stosunku do ww. nieruchomości w okresie objętym żądaniem pozwu spowodowany był wyłącznie brakiem dostarczenia dłużnikowi pomieszczenia tymczasowego. Zatem, należało uznać, że pozwana co do zasady ponosi odpowiedzialność za niedostarczenie osobie eksmitowanej pomieszczenia tymczasowego.

Kolejną sporną pomiędzy stronami kwestią była wysokość roszczenia. Strona pozwana zarzuciła bowiem powódce niewykazanie zasadności przyjętych stawek opłat za centralne ogrzewanie, opłaty stałej, opłat za podgrzanie wody, opłat za zimną wodę i odprowadzanie ścieków, opłaty za punkt świetlny, a także odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, niewykazanie przyjętego do rozliczeń zużycia mediów, a także podniosła, że część opłat była zaliczkowana i rozliczana dopiero po określonym okresie rozliczeniowym, stąd należności objęte żądaniem pozwu nie odpowiadają rzeczywistym kosztom zużycia. W ocenie Sądu przedstawiony przez powódkę obszerny materiał dowodowy pozwala na weryfikację poprawności rozliczenia i jest wystarczający do wykazania wysokości roszczenia. W celu wykazania wysokości roszczenia strona powodowa przedłożyła uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat eksploatacyjnych oraz opłat za media, zawiadomienia o wysokości uchwał, taryfę stanowiącą załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., uchwałę Rady Miasta Gminy w sprawie w sprawie metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawek tej opłaty, czy też kalkulację stawki opłat za używanie 1m ^{( 2)} powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego w budynku wspólnoty mieszkaniowej. Jeśli chodzi o opłatę za centralne ogrzewanie oraz opłatę stałą z tego tytułu, to wysokość stawki została określona w uchwale wspólnoty mieszkaniowej nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku (opłata stała 1,40/m ^{( 2)} powierzchni użytkowej, a opłata zmienna 5,20/m ^{( 2)} powierzchni użytkowej). W związku z podwyższeniem cen przez (...) sp. z o.o. wysokość ww. stawek uległa zmianie, w przypadku opłaty zmiennej do 6,20 zł/m ^{( 2)}, a następnie 7,40 zł/m ^{( 2)}, zaś w przypadku opłaty stałej do 1,74 zł/m ^{( 2)}, a potem 2,00 zł/m ^{( 2)}. Powyższe okoliczności jednoznacznie wynikają z zawiadomień o zmianie wysokości opłaty z dnia 27 października 2022 roku oraz 29 grudnia 2022 roku (k. 40-43). Zatem, nie były to stawki dowolnie przyjęte przez powódkę, lecz stawki określone przez wspólnotę mieszkaniową na podstawie aktualnych cen. Wysokość kosztów ogrzewania stanowiła iloczyn ww. stawek i powierzchni użytkowej lokalu zajmowanego przez osobę co do której zapadł wyrok eksmisyjny. Przedkładając operat inwentaryzacyjny strona powodowa udowodniła, że powierzchnia użytkowa lokalu nr (...) wynosiła 44,6 m ^{( 2)}. Jeśli natomiast chodzi o opłaty za zimną wodę oraz odprowadzenie ścieków, to zostały one wyliczone jako iloczyn szacunkowego zużycia wody na poziomie 7 m ^{( 3)} oraz stawki ceny wody (powiększonej o podatek od towarów i usług w stawce 8 %) określonej w taryfie stanowiącej załącznik do decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z 13 sierpnia 2020 roku. Zgodnie z ww. taryfą w okresie od 13 do 24 miesiąca obowiązywania taryfy stawka opłaty za zimną wodę dla wszystkich odbiorców usług wynosiła 4,23 zł, zaś w okresie od 25 do 36 miesiąca – 4,42 zł. W podobny sposób została określona stawka opłaty za odprowadzanie ścieków, przy czym w tym wypadku normatyw wynosił 3,5 m ^{( 3)}, a stawka wynosiła odpowiednio 5,46 zł i 5,70 zł. Odpis taryfy przedłożono do akt sprawy. Natomiast opłata za podgrzanie wody została obliczona jako iloczyn stawki 24,00 zł/m ^{( 3)} określonej w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku oraz normatywu zużycia w wysokości 3,5 m ^{( 3)}. Podstawy przyjętych wartości normatywów wyjaśnił świadek A. O., który wskazał, że przyjęty normatyw jest niższy aniżeli normatyw, jakim wspólnota mieszkaniowa obciążała powódkę (16,70 m ^{( 3)}, vide: zawiadomienia o wysokości opłat, k. 41 i 43) i został wyliczony z uwzględnieniem polskiej normy zużycia wody. Istotne wątpliwości pozwanej budziła wysokość opłaty za punkt świetlny w stawce 0,48 zł od lokalu. Wysokość stawki została określona w uchwale Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...) nr (...) z dnia 14 lutego 2022 roku. Strona pozwana twierdziła, że powyższy koszt nie mieści się w kategorii opłat pośrednich o jakich mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl tego przepisu osoba, która zajmuje lokal mieszkalny uiszcza opłaty za używanie lokalu w wysokości nie większej niż 3% wartości odtworzeniowej lokalu w skali rocznej, określonej na podstawie ust. 2, oraz zaliczki na opłaty pośrednie w terminie do piętnastego dnia każdego miesiąca, od dnia przekazania lokalu mieszkalnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 1a ust. 1 pkt 13 powołanej ustawy poprzez opłaty pośrednie należy rozumieć opłaty za energię cieplną, elektryczną, gaz, wodę oraz za odbiór nieczystości stałych i płynnych. Z wyjaśnień pełnomocnika strony powodowej wynika, że przedmiotowa opłata dotyczy kosztów oświetlenia w piwnicy. Z operatu inwetaryzacyjnego wynika, że do spornego lokalu przynależy pomieszczenie piwniczne o powierzchni 6,4 m ^{( 2)}. W związku z tym – wobec wyjaśnień powoda - opłatę za punkt świetlny należy zakwalifikować do kategorii opłat za energię elektryczną, a zatem mieści się ona w pojęciu opłat pośrednich.

Okolicznością sporną pomiędzy stronami była również wysokość odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu. Stawka odszkodowania – jak wywodziła powódka – została przyjęta na podstawie kalkulacji o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 września 2016 roku w sprawie opłat za używanie lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1568). Zgodnie z § 4 ust. 1 tego Rozporządzenia przy naliczaniu opłaty za używanie 1 m ² powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach, w których istnieje wspólnota mieszkaniowa, uwzględnia się: 1) opłaty wnoszone do spółdzielni mieszkaniowych lub wspólnot mieszkaniowych zgodnie z ich uchwałami; 2) opłaty za używanie lokali mieszkalnych ponoszone przez dany oddział regionalny Agencji; 3) średnią powierzchnię użytkową wszystkich lokali mieszkalnych w danym oddziale regionalnym Agencji, ustaloną jako średnia arytmetyczna ze stanu na pierwszy i ostatni dzień każdego miesiąca okresu, z którego są uwzględniane koszty przy sporządzaniu kalkulacji. Z przedstawionej kalkulacji wynika, że opłata miesięczna za używanie 1 m ² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wynosiła w spornym okresie 2,46 zł, a następnie od 1 września 2022 roku - 2,99 zł. Wyjaśnienia co do sposobu określenia ww. stawek powódka zawarła w piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2024 roku. Sąd w pełni podziela twierdzenia powoda w tym względzie.

W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, iż ww. opłaty eksploatacyjne określone na podstawie zawiadomień o wysokości opłat mają charakter hipotetyczny. Obowiązek obciążenia osoby zajmującej lokal będący w zasobach Agencji kosztami eksploatacyjnymi wynika wprost z ustawy, a zatem w przypadku odzyskania władztwa nad lokalem, zostałby on przydzielony kolejnemu żołnierzowi z obowiązkiem uiszczania opłaty za używanie lokalu. Z przedłożonych uchwał wynikało, że suma uchwalonych składowych należności ustalonych przez wspólnotę mieszkaniową objętych normą art. 14 ustawy o własności lokalu z dnia 24 czerwca 1994 roku (Dz.U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) nie przekracza przyjętej stawki.

Wreszcie, należało uznać, że powódka wykazała, że koszty zostały przez nią faktycznie uiszczone. Jak bowiem zeznał świadek A. O., iż osoba zajmująca sporny lokal nie dokonała żadnych wpłat na poczet opłat związanych z przedmiotowym lokalem. Strona powodowa wyjaśniła, iż nadpłata wynika z wpłat dokonanych przez Agencję. Nadto, przedłożyła do akt sprawy potwierdzenia wpłat na poczet Wspólnoty Mieszkaniowej Ś. (...). Nie budzi wątpliwości, że ciężar wykazania faktów prawoniweczących (powodujących, że skutki prawne faktu prawotwórczego ustały np. wykonanie zobowiązania, zwolnienie z długu) zasadniczo spoczywa na stronie pozwanej, albowiem ona z tych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Zatem pozwana, chcąc wykazać, że należności objęte niniejszym sporem zostały opłacone przez osoby zajmujące lokal, winna ten fakt udowodnić. Pozwana nie zgłosiła na tę okoliczność żadnych wniosków dowodowych (np. dowód z zeznań świadków tj. osób zajmujących sporny lokal).

Podkreślić także należy, iż powódka nie miała obowiązku w pierwszej kolejności dochodzenia niniejszych roszczeń od osoby zajmującej lokal. Żaden przepis ustawy bowiem nie przewiduje takiego obowiązku. Nie ma podstawy prawnej pozwalającej zakwalifikować odpowiedzialność gminy jako subsydiarną. Szkoda, której naprawienia powódka dochodzi w niniejszej sprawie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z zaniechaniem gminy, a więc własnym zachowaniem pozwanej jednostki samorządu terytorialnego.

Mając zatem na względzie wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 1046 § 4 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 8900,83 zł. Ponadto, na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Sąd przyznał zasądził od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od 1 kwietnia 2023 roku do dnia zapłaty. Zważyć należy, iż zobowiązanie wynikające z odpowiedzialności odszkodowawczej gminy ma charakter bezterminowy. Zgodnie z art. 455 k.c. dłużnik zobowiązania bezterminowego powinien spełnić świadczenie niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela do wykonania zobowiązania. Oznacza to, że po dojściu do wiadomości dłużnika wezwania wierzyciela do spełnienie świadczenia, ma on obowiązek spełnienia tego świadczenia i powinien to uczynić niezwłocznie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019r., V ACa 583/17, L.). Pismem z dnia 23 lutego 2023 roku powódka wezwała pozwaną Gminę M. G. do zapłaty tej kwoty w terminie do dnia 31 marca 2023 roku. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanej w dniu 27 lutego 2023 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.800 zł, którą stanowiła opłata za czynności fachowego pełnomocnika powoda w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w stawce minimalnej. Nadto, na podstawie art. 98 ¹ k.p.c. zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Nadto, na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 8 ust.1 i art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnąć od pozwanej na rzecz Sądu Rejonowego – Skarbu Państwa w G. kwotę 500 zł z tytułu opłaty sądowej, od obowiązku uiszczenia której powód był ustawowo zwolniony.