Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2022 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny, Sekcja do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Świst

po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.

przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G.

z udziałem interwenientki ubocznej po stronie pozwanej M. B.

o zapłatę

oddala powództwo;

zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz pozwanej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. kwotę kwotę 917 zł (dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

zasądza od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz interwenientki ubocznej M. B. kwotę 40 zł (czterdzieści złotych) tytułem kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I 1 C 871/21

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 20 stycznia 2022 r.

(żądanie pozwu)

Powódka (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. z powództwem o zapłatę kwoty 2.415 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 września 2019r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powódka wskazała, że M. B. zawarła z pozwaną w dniu 5 lipca 2016 r. umowę pożyczki nr (...) na okres 60 miesięcy tj. do dnia 30 czerwca 2021 r. Pozwana pobrała od niej w momencie zawarcia umowy prowizję wynoszącą 3.150 zł. W dniu 31 sierpnia 2017 r. M. B. dokonała całkowitej spłaty pożyczki. Zważywszy, iż pożyczkobiorca korzystała z pożyczki jedynie przez okres niepełnych 14 miesięcy, za pozostały okres 46 miesięcy prowizja i inne koszty są nienależne i powinny zostać proporcjonalnie obniżone i zwrócone stosownie do art. 49 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. Z uwagi na to, że kwota prowizji wynosiła 3.150 zł i została pobrana z góry, powinna zostać obniżona o kwotę 2.415 zł i w takiej kwocie powinna zostać zwrócona. Na podstawie umowy przelewu z dnia 7 sierpnia 2018 r. powódka nabyła od M. B. dochodzoną wierzytelność, o czym zawiadomił listownie pozwaną. Powódka wezwała następnie pozwaną do zapłaty ww. należności w terminie 7 dni. Zważywszy, iż wezwanie zostało doręczone w dniu 10 września 2018 r. powódka naliczała odsetki od dnia 18 września 2019r.

(pozew k. 3-4)

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty, k. 32)

(stanowisko pozwanej)

Pozwana zaskarżyła nakaz zapłaty w całości, wnosząc o oddalenie powództwa w całości. Pozwana wskazała, że w dniu 13 sierpnia 2020 r. otrzymała od pożyczkobiorcy M. B. pismo z żądaniem zwrotu kosztów prowizji i w dniu 6 października 2020 r. dokonała zwrotu części prowizji z tytułu dwóch pożyczek w wysokości 4.432,09 zł. Nadto, wskazała na brak przedłożenia przez nabywcę wierzytelności stosownego pełnomocnictwa z podpisem notarialnie poświadczonym, albowiem zgodnie z § 9 ust. 4 Regulaminu IKS upoważnienie zwalniające z tajemnicy zawodowej cesjonariusza powinno być złożone co najmniej w takiej formie. Taka odpowiedź została też udzielona powodowi w piśmie z dnia 3 października 2018 r. Mimo to powód nie uzupełnił braku pisma i nie było podstaw do zwrotu należności. Zgodnie z orzecznictwem (...) pozwana dokonuje obniżki całkowitego kosztu kredytu bez konieczności występowania na drogę postępowania sądowego.

(sprzeciw od nakazu zapłaty k. 34-35)

W dniu 8 września 2021 r. Sąd postanowił rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym.

(postanowienie z dnia 8 września 2021 r., k. 62)

(stanowisko interwenientki ubocznej)

Interwenientka uboczna po stronie pozwanej M. B. wniosła o oddalenie powództwa. Jak wskazała powódka nie wywiązała się z zawartej z nią umowy i w ciągu dwóch lat od jej zawarcia nie podjęła żadnych czynności celem jej wykonania. W dniu 5 czerwca 2020 r. interwenientka skierowała pismo do powoda o wskazanie stanu sprawy, niemniej nie odniosło ono skutku. W związku z tym, wypowiedziała umowę, a następnie sama odzyskała prowizję od pozwanego.

(interwencja uboczna k. 54-54v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 5 lipca 2016r. M. B. jako konsument zawarła z pozwaną Spółdzielczą Kasą Oszczędnościowo – Kredytową im. F. S. z siedzibą w G. umowę pożyczki (kredytu konsumenckiego) nr (...). Umowa zawarta została na okres od dnia 5 lipca 2016 r. do dnia 30 czerwca 2021 r. W umowie wskazano, że całkowita kwota kredytu wynosi 18.000 zł. Koszty związane z zawarciem umowy stanowiła prowizja z tytułu udzielania pożyczki w kwocie 3.150 zł. Pożyczka została udzielona na cele konsumpcyjne. Całkowita kwota do zapłaty w dniu zawarcia umowy obliczona została na 25.900,29 zł, a rzeczywista roczna stopa oprocentowania ( (...)) obliczona została na 19,52 %.

(dowód: umowa pożyczki (kredytu konsumenckiego) nr (...), k. 15-19)

W dniu 31 sierpnia 2017r. M. B. dokonała całkowitej spłaty pożyczki.

(dowód: rozliczenie kredytu k. 20, oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty kredytu konsumenckiego k. 22)

M. B. znalazła ogłoszenie powoda na portalu społecznościowym i skontaktowała się z nim. W dniu 7 sierpnia 2018 r. M. B. zawarła z powódką (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. umowę powierniczego przelewu wierzytelności przysługującej jej w stosunku do Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo – Kredytowej im. F. S. z siedzibą w G. wynikającej z wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego nr (...) z dnia 5 lipca 2016r . wraz ze wszystkimi związanymi z nią prawami.

Na podstawie §3 umowy cesjonariusz zobowiązał się do przekazania cedentowi wyegzekwowanej od dłużnika wierzytelności będącej przedmiotem przelewu w terminie do 10 dnia miesiąca po miesiącu, w którym ją wyegzekwowano.

(dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 sierpnia 2018 r., k. 11-14, zeznania świadka M. B., k. 102-103, płyta CD k. 105)

Pismem z dnia 4 września 2018 r. powódka wezwała pozwaną Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo – Kredytową im. F. S. z siedzibą w G. do zapłaty kwoty 2.415 zł tytułem części nienależnie pobranej prowizji ze względu na wcześniejszą spłatę kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Do wezwania powód dołączył zawiadomienie o przelewie wierzytelności oraz oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej. Wezwanie zostało pozwanej doręczone w dniu 10 września 2018 r.

W odpowiedzi, pismem z dnia 3 października 2018r. pozwana (...) wezwała powoda do przesłania uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 4 września 2018r., k. 24-25 wraz z dowodem nadania, k. 26, zawiadomienie o przelewie, k. 23, oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej, k. 21, pismo pozwanej z dnia 3 października 2018 r,. k. 27)

W październiku 2018 r. powód zapewniał M. B., że sprawa trafi do sądu. Po upływie niemal dwóch lat od zawarcia umowy M. B. dowiedziała się, że powód dotąd nie skierował pozwu do sądu.

(dowód: zeznania świadka M. B., k. 102-103, płyta CD k. 105)

W związku z powyższym, pismem z dnia 5 czerwca 2020r. M. B. wezwała powoda do przedłożenia w terminie 7 dni od doręczenia tegoż wezwania, pisemnej informacji o wszystkich czynności, jakie zostały podjęte w celu wykonania umowy i o skutkach tych działań, w tym przedłożenia kopii pozwu wraz z załącznikami i podania sygnatury sprawy sądowej.

(dowód: wezwanie z dnia 5 czerwca 2020r. k. 58, zeznania świadka M. B., k. 102-103, płyta CD k. 105)

Wobec bezskuteczności wezwania, pismem z dnia 3 lipca 2020 r. M. B. wypowiedziała umowę przelewu powierniczego wierzytelności z dnia 7 sierpnia 2018r.

(dowód: wypowiedzenie umowy przelewu k. 57, zeznania świadka M. B., k. 102-103, płyta CD k. 105)

Pismem z dnia 12 sierpnia 2020 r. M. B. zwróciła się bezpośrednio do pozwanej o zwrot kosztów prowizji z uwagi na wcześniejszą spłatę kredytu konsumenckiego nr (...).

(dowód: pismo M. B. z dnia 12 sierpnia 2020 r. k. 46)

W dniu 6 października 2020r. pozwana dokonała zwrotu na rachunek M. B. łącznie kwoty 4.432,09 zł z tytułu dwóch umów pożyczki.

(dowód: pismo pozwanej z dnia 7 października 2020r. k. 47, wtórnik dokumentu zlecenia wypłaty k. 48)

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony, a także dowodu z zeznań świadka M. B..

(ocena dowodów)

Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiarygodności dowodom z dokumentów prywatnych przedstawionych przez strony i interwenientkę uboczną. Sąd miał na uwadze, że żadna ze stron niniejszego postępowania nie kwestionowała w trybie art. 253 k.p.c. autentyczności powyższych dokumentów, ani też nie zaprzeczyła, że osoby podpisane pod tymi dokumentami nie złożyły oświadczeń w nich zawartych. Powyższe dokumenty nie budziły także żadnych wątpliwości Sądu, albowiem nie nosiły żadnych śladów przerobienia, podrobienia czy innej ingerencji w ich treść. Sąd uznał, że wymienione powyżej dokumenty odzwierciedlają rzeczywistą treść stosunków prawnych nawiązanych przez interwenientkę uboczną najpierw z pozwaną, a następnie z powódką, a także okoliczności związane z ich wykonaniem i ustaniem.

Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanej w charakterze świadka interwenientki ubocznej M. B.. W powyższym zakresie zeznania świadka należało uznać za szczere, wewnętrznie spójne i logiczne. Nadto, zeznania te korelowały z treścią złożonych do akt sprawy dokumentów.

(rozstrzygnięcie)

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

(podstawa prawna roszczenia)

W niniejszej sprawie powodowa spółka dochodziła zwrotu części prowizji w związku z wcześniejszą spłatą przez konsumenta kredytu konsumenckiego, wskazując, że na podstawie umowy przelewu powierniczego nabyła roszczenie od uprawnionego kredytobiorcy. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1083) w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą. Podkreślić należy, że ustawa o kredycie konsumenckim stanowi transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.Urz.UE.L z 2008 r., Nr 133, s. 66). Zgodnie z art. 16 ust. 1 tej dyrektywy konsument ma prawo w każdym czasie spłacić w całości lub w części swoje zobowiązania wynikające z umowy o kredyt. W takich przypadkach jest on uprawniony do uzyskania obniżki całkowitego kosztu kredytu, na którą składają się odsetki i koszty przypadające na pozostały okres obowiązywania umowy. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśniono, że artykuł 16 ust. 1 ww. dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że prawo konsumenta do obniżki całkowitego kosztu kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu obejmuje wszystkie koszty, które zostały nałożone na konsumenta. W polskim orzecznictwie przesądzono natomiast, że przewidziane w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011r. o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 1083, dalej jako: u.k.k.) uprawnienie konsumenta do obniżenia całkowitego kosztu kredytu w przypadku jego spłaty w całości przed terminem określonym w umowie obejmuje także prowizję za udzielenie kredytu. Mechanizm, o jakim mowa w art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, pozbawia podstawy prawnej wszelkie koszty kredytu za okres, o który skróceniu uległ czas jego spłaty – także te, które zostały już spełnione na rzecz kredytodawcy (ust. 1 in fine). W razie spełnienia przez konsumenta świadczeń, które następnie utraciły podstawę prawną na podstawie art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim, może on żądać ich zwrotu w ramach ogólnej konstrukcji świadczenia nienależnego (art. 410 kc) ( vide: K. Osajda (red.), Ustawa o kredycie konsumenckim. Komentarz, wyd. 2, 2019). W tym stanie rzeczy podstawę prawną powództwa stanowił art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c. i art. 509 k.c.. W myśl art. 405 k.c .kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Stosownie do art. 410 § 1 k.c. cytowany powyżej przepis stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego. Świadczenie jest nienależne, jeżeli podstawa świadczenia odpadła (art. 410 §2 k.c., condictio causa finita).

(brak legitymacji czynnej)

W ocenie Sądu powództwo było bezzasadne, albowiem powodowi nie przysługuje legitymacja do dochodzenia roszczenia o zwrot części prowizji w związku z wcześniejszą spłatą kredytu konsumenckiego.

W świetle zebranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że w dniu 7 sierpnia 2018 r. pomiędzy kredytobiorcą M. B. a powodową spółką została zawarta umowa przelewu powierniczego, której przedmiotem była wierzytelność przysługująca konsumentowi w stosunku do pozwanej Kasy o zwrot części prowizji z tytułu wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego nr (...). W oparciu o tę umowę powód zobowiązał się względem interwenientki ubocznej jako cedenta do wyegzekwowania od pozwanej przedmiotowej wierzytelności, a następnie do jej przekazania cedentowi w terminie do 10 dnia miesiąca po miesiącu, w którym ją wyegzekwowano.

Jak wskazuje się w judykaturze konstrukcja powierniczego przelewu wierzytelności w celu jej ściągnięcia polega na tym, że wierzyciel na podstawie stosunku wewnętrznego - z reguły umowy zlecenia z inną osobą, zamiast udzielenia jej pełnomocnictwa, przelewa wierzytelność na zleceniobiorcę (cesjonariusza), który zobowiązuje się ściągnąć wierzytelność od dłużnika i wydać wierzycielowi uzyskane świadczenie. W następstwie takiej umowy zleceniobiorca staje się nabywcą wierzytelności. Od zwykłego przelewu wierzytelności przelew powierniczy odróżnia fakt, iż mimo sprzedaży prawa ryzyko niewypłacalności cały czas spoczywa na pierwotnym wierzycielu, a tak jest w niniejszej sprawie. Przy takiej konstrukcji występują bowiem dwa stosunki prawne: między dłużnikiem a nabywcą wierzytelności oraz między nabywcą a zbywcą wierzytelności ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2017 r., VI ACa 534/16, L.).

W ocenie Sądu treść zobowiązania powódki i interwenientki ubocznej ( vide: pkt 24) pozwala zakwalifikować łączący je stosunek jako zlecenie (art. 734 §1 k.c.).

Z uwagi na fakt, iż stosunek wewnętrzny pomiędzy pierwotnym wierzycielem a cesjonariuszem jest stosunkiem prawnym zlecenia, to do jego rozwiązania znajdzie zastosowanie przepis art. 746 § 1 k.c., który stanowi, że dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. W rozpatrywanym przypadku zleceniodawczyni (cedentka) M. B. pismem z dnia 3 lipca 2020 r. złożyła oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy przelewu, co zostało wykazane dokumentem prywatnym. Strona powodowa nie kwestionowała, że oświadczenie cedenta doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Zważyć należy, iż oświadczenie o wypowiedzeniu wywołuje ex lege skutek prawnokształtujący – w postaci wygaśnięcia zobowiązania – natychmiast, tj. w chwili, gdy dotarło ono do drugiej strony w taki sposób, że mogła ona zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 1 kc) (por. K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 29, Warszawa 2021, podobnie wyrok SA w Łodzi z dnia 5 marca 2014r., I ACa 1189/13, Legalis).

Stosownie do treści art. 510 §2 k.c. jeżeli zawarcie umowy przelewu następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przelewu zależy od istnienia tego zobowiązania. Z przepisu tego wynika, że umowa cesji jest umową kauzalną, tj. umową rozporządzającą, której ważność zależy od istnienia przyczyny prawnej, tj. w niniejszym przypadku obowiązku przeniesienia wierzytelności. Treść wskazanego przepisu pozwala na przyjęcie, że istnienie obowiązku przeniesienia wierzytelności (który może mieć źródło zarówno w umowie, jak i zdarzeniu prawnym pozaumownym) w każdym czasie warunkuje ważność cesji. W konsekwencji, odpadnięcie podstawy prawnej cesji, skutkuje jej zwrotnym przejściem na cedenta bez konieczności dokonywania odrębnej czynności prawnej w postaci zwrotnego przelewu wierzytelności. Skoro ustawodawca w zakresie umowy cesji przyjął zasadę kauzalności czynności prawnej (w opozycji do zasady abstrakcyjności czynności prawnej), brak jest podstaw do przyjęcia, aby wypowiedzenie umowy zlecenia zawartej w celu dochodzenia przez przyjmującego zlecenie wierzytelności we własnym imieniu nie wywołało skutku rozporządzającego.

W związku z powyższym należało przyjąć, że wypowiedzenie odniosło skutek w postaci zwrotnego przejścia wierzytelności na cedenta z mocy prawa bez potrzeby zawierania odrębnej umowy w tym przedmiocie. Bez znaczenia pozostawała kwestia świadomości pozwanego dłużnika co do stosunku wewnętrznego łączącego cedenta i cesjonariusza, skoro wierzytelność przeszła na interwenientkę uboczną ex lege.

Podkreślenia wymaga, że skuteczność wypowiedzenia stosunku zlecenia nie zależy od wskazania przyczyny wypowiedzenia w jego treści ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r., III CKN 304/00, L.) ani nawet od tego, czy taka przyczyna obiektywnie istniała. Ustawa stanowi jedynie, że wypowiedzenie może zostać dokonane w każdym czasie, jednak jest to możliwe tylko dopóki zlecenie nie zostanie wykonane przez przyjmującego (dopóki nie dokona on zleconej czynności). Bez wątpienia do chwili złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy powódka nie wyegzekwowała należności od pozwanej, a tym samym nie wykonała zleconej czynności. Mimo braku obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia, należy uznać, że w rozpatrywanym przypadku istniały podstawy do jego rozwiązania. Jak bowiem wynika z zeznań interwenientki ubocznej przez okres niemal dwóch lat od zawarcia umowy, powódka jako powiernik nie podejmowała działań zmierzających do wyegzekwowania wierzytelności, a następnie przekazania wyegzekwowanej należności na rzecz wierzyciela. W przypadku stosunku prawnego opartego na wzajemnym zaufaniu, jakim niewątpliwie jest zlecenie, taka bezczynność, niewątpliwie stanowiła uzasadnioną podstawę do wypowiedzenia umowy.

W związku z powyższym, wobec skutecznego rozwiązania umowy przelewu powierniczego, należało uznać, że wierzycielem w odniesieniu do należności będącej przedmiotem niniejszego sporu, była nie powodowa spółka, lecz M. B.. W konsekwencji należało przyjąć, że pozwana Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo – Kredytowa im. F. S. w G. prawidłowo spełniła świadczenie bezpośrednio do rąk kredytobiorcy.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 49 ust. 1 u.k.k., art. 410 k.c. w zw. z art. 405 k.c. stosowanych a contrario Sąd oddalił powództwo.

(koszty procesu)

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 107 zd. 3 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy nałożył na przegrywającego niniejszy spór powoda obowiązek zwrotu przeciwnikom poniesionych przez nich kosztów. Na koszty poniesione przez pozwaną składają się: opłata za czynności pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej stosownie do § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265, t.j.) w kwocie 900 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Koszty poniesione przez interwenienta ubocznego stanowiła opłata sądowa od interwencji w kwocie 40 zł. W obu przypadkach od zasądzonych kwot tytułem zwrotu kosztów procesu, na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c. należały się odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.