Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Gdyni

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. w Gdyni

na rozprawie

sprawy z powództwa K. M.

przeciwko M. W.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  obciąża powódkę kosztami procesu, uznając je za uiszczone.

Sygn. akt I 1 C 346/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 9 stycznia 2025 roku

I.

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1.  Powódka K. M. wniosła pozew przeciwko M. W., domagając się zasądzenia od pozwanej na swoją rzecz kwoty 14.160,29 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

2.  W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że w dniu 25 kwietnia 2019 roku pozwana zawarła z O. S. umowę najmu mieszkania w budynku przy ul. (...). Pozwana jako najemca zapoznała się ze stanem mieszkania, zobowiązała się do uiszczania czynszu w kwocie 3.000 zł, a także ponoszenia opłat eksploatacyjnych i opłat za media. Pozwana wpłaciła kaucję w kwocie 4.600 zł.

3.  W dniu 1 sierpnia 2019 roku doszło do zawarcia umowy o administrację nieruchomością między O. S. a powódką, na mocy której doszło do powierzenia i przyjęcia na zasadzie wyłączności obowiązków administracji nieruchomością w zakresie niewykraczającym poza zwykły zarząd.

4.  Mimo upływu terminu najmu w dniu 15 maja 2020 roku pozwana nadal użytkowała lokal, nie opłacając faktury na kwotę 1.451,61 zł oraz należności z tytułu mediów wobec wspólnoty mieszkaniowej. Lokal opuściła dopiero w dniu 1 września 2020 roku. Na dochodzoną kwotę składają się: kwota 1.451,61 zł z tytułu nieopłaconej faktury z dnia 25 kwietnia 2019 roku, kwota 10.548,39 zł tytułem bezumownego korzystania z lokalu w okresie od 16 maja do 1 września 2020 roku, a także kwota 6.760,29 zł tytułem opłat należnych wspólnocie mieszkaniowej. Z racji potrącenia kaucji należnej pozwanej, kwota jaką winna uiścić wynosi 14.160,29 zł.

(pozew, k. 3-7)

5.  W dniu 24 czerwca 2022 roku w sprawie o sygnaturze akt I 1 Nc 2022/22 Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, zasądzając na rzecz powódki żądaną kwotę.

(nakaz zapłaty, k. 28)

II.

(stanowisko pozwanej)

6.  Pozwana wywiodła sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

7.  Pozwana w pierwszej kolejności podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, że roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. Jak wywodziła pozwana skoro dokonała ona zwrotu nieruchomości w dniu 1 września 2020 roku, to roszczenie przedawniło się z dniem 1 września 2021 roku. Pozew został wniesiony w dniu 11 maja 2022 roku, a więc już po upływie okresu przedawnienia. Nadto, wskazała, że kontaktowała się wielokrotnie z powódką, aby przedłużyć umowę najmu, gdyż była pandemia i rynek nieruchomości był zamrożony, co uniemożliwiało znalezienie mieszkania pod wynajem. Powódka nie zgodziła się jednak na przedłużenie umowy i nie wystawiała faktur. Nadto, wskazała, że umowa została podpisana w dniu 25 sierpnia 2019 roku, natomiast liczniki miały być spisane w dniu 15 maja 2019 roku tj. już gdy pozwana się wprowadziła się do lokalu, lecz nie zostało to uczynione pomimo wielu próśb ze strony pozwanej. Nadto, podniosła, że powódka nie zarządzała nieruchomością według umowy.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 80-82)

III.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

8.  W dniu 25 kwietnia 2019 roku pomiędzy O. S. (jako wynajmującym) a M. W. (jako najemcą) została zawarta umowa najmu, której przedmiotem był lokal mieszkalny o łącznej powierzchni 108,90 m ² usytuowany na parterze budynku mieszkalnego przy ul. (...) w G.. Umowa została zawarta na czas oznaczony 1 roku - z możliwością przedłużenia - od momentu podpisania umowy (§ 3 ust. 1).

9.  W myśl umowy miesięczny czynsz najmu wynosił 3.000 zł (§ 4 ust. 1) i był płatny (podobnie jak inne opłaty) z góry do dnia 10-go dnia każdego miesiąca na rachunek wynajmującego lub do rąk własnych wynajmującego (§ 4 ust. 2).

10.  Oprócz czynszu, najemca był zobowiązany do ponoszenia opłat eksploatacyjnych oraz opłat za media, niezależnych od wynajmującego, związanych z używaniem przedmiotu najmu przez najemcę tj. opłat za wywóz i usuwanie śmieci i nieczystości, kosztów ogrzewania, opłat za ciepłą i zimną wodę, odprowadzanie ścieków, energię elektryczną, inne media wykorzystywane w przedmiocie najmu (§ 4 ust. 6).

11.  Strony umowy ustaliły kaucję w kwocie 4.600 zł (§ 5 ust. 1), której odbiór wynajmujący pokwitował (§ 5 ust. 2).

(dowód: umowa najmu z dnia 25 kwietnia 2019r., k. 15-17)

12.  W przedmiotowym lokalu pozwana zamieszkała wraz z rodziną w połowie maja 2019 roku. W trakcie trwania stosunku najmu pozwana domagała się przedstawienia rozliczenia opłat eksploatacyjnych, zgodnie z treścią umowy najmu i miała zastrzeżenia co do prawidłowości rozliczenia przedstawionego przez powódkę. W związku z tym nie dokonywała płatności opłat zgodnie z tym rozliczeniem.

(dowód: zeznania świadka F. W., płyta CD k. 210, przesłuchanie powódki K. M., płyta CD k. 210, zeznania świadka T. H., płyta CD k. 210)

13.  W dniu 1 sierpnia 2019 roku O. S. zawarł z K. M. umowę o administrację nieruchomością stanowiącą lokal mieszkalny nr (...) kl. N położony w G. przy ulicy (...), dla której Sąd Rejonowy w Gdyni prowadzi księgę wieczystą nr (...).

14.  Zgodnie z §1 tejże umowy O. S. jako dzierżawca ww. nieruchomości powierzył powódce – na zasadzie wyłączności – obowiązki administracji ww. nieruchomością, w zakresie nie wykraczającym poza zwykły zarząd.

15.  W myśl §3 administrator zobowiązał się do administrowania nieruchomością w sposób, który zapewni prawidłowe i zgodne z prawem funkcjonowanie nieruchomości, w szczególności zobowiązał się do: pobierania od użytkowników miesięcznych opłat i czynszów, a także dokonywania miesięcznych wymiarów opłat, w tym, podpisywania umów najmu, dzierżawy oraz pobierania wszelkich pożytków i innych przychodów z nieruchomości (pkt 5), windykacji należności związanych z nieruchomością (pkt 7).

16.  Administrator nie był upoważniony do czynności przekraczających zakres tzw. zwykłego zarządu (§ 4).

(dowód: umowa o administrację nieruchomością z dnia 1 sierpnia 2019r., k. 11-14)

17.  W dniu 2 maja 2020 roku powódka wystawiła na rzecz pozwanej fakturę na kwotę 1.451,61 zł - z terminem płatności do dnia 10 maja 2019 roku – z tytułu najmu ww. lokalu za okres od dnia 1 maja 2019 roku do dnia 15 maja 2019 roku.

(dowód: faktura VAT nr (...), k. 19)

18.  W związku z zakończeniem okresu najmu oraz pandemią C.-19 pozwana zwróciła się o przedłużenie umowy, wskazując na trudności ze znalezieniem nowego lokalu. Powódka zażądała, aby pozwana najpierw uregulowała zaległości w opłatach eksploatacyjnych. Ostatecznie nie doszło do przedłużenia umowy. Po 15 maja 2020 roku powódka nie wystawiała i nie wysyłała pozwanej żadnych faktur.

(dowód: korespondencja e – mailowa stron, k. 120-155, przesłuchanie powódki K. M., płyta CD k. 210, przesłuchanie pozwanej M. W., płyta CD k. 210, zeznania świadka T. H., płyta CD k. 210)

19.  W dniu 1 września 2020 roku pozwana zdała protokolarnie ww. lokal mieszkalny powódce. W protokole zdawczo – odbiorczym powódka nie wniosła uwag co do stanu lokalu, określając go jako dobry.

(dowód: protokół zdawczo – odbiorczy, k. 21)

20.  Pismem z dnia 23 marca 2022 roku powódka wezwała pozwaną do zapłaty – w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od otrzymania wezwania - następujących kwot:

- 1.451,61 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia otrzymania wezwania do dnia zapłaty z tytułu nieopłaconej faktury nr (...);

- kwoty 10.548,39 zł tytułem bezumownego korzystania z ww. lokalu w okresie od 16 maja 2020 roku do dnia 1 września 2020 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia otrzymania wezwania do zapłaty,

- 6.760,29 zł tytułem opłat należnych wspólnocie mieszkaniowej za okres zajmowania ww. lokalu, według załączonej tabeli.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 23 marca 2022r., wraz z dowodem nadania, k. 22-24)

21.  Pismem z dnia 22 marca 2022 roku powódka złożyła pozwanej oświadczenie o potrąceniu wierzytelności w kwocie 18.760,29 zł z tytułu wierzytelności wynikających z umowy najmu, zwrotu opłat związanych z mediami i bezumownego korzystania z ww. lokalu z wierzytelnością pozwanej w kwocie 4.600 zł z tytułu zwrotu kaucji. Jednocześnie, wskazała, że w wyniku potrącenia pozwana jest zobowiązana do zapłaty kwoty 14.160,29 zł.

(dowód: oświadczenie o potrąceniu wierzytelności wraz z dowodem nadania, k. 25-26)

Sąd zważył co następuje:

IV.

22.  Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadków T. H. i F. W., a także dowodu z przesłuchania stron.

23.  Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy Sąd nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionych przez strony dokumentów prywatnych, w tym m.in. umowy najmu, umowy o administrowanie nieruchomością, korespondencji stron etc. Sąd miał na uwadze, że w toku niniejszego postępowania żadna ze stron nie zdołała w trybie art. 253 k.p.c. obalić przysługujących tym dokumentom domniemań autentyczności oraz pochodzenia zawartych w nich oświadczeń od osób podpisanych. Podkreślić należy, iż na ocenę wiarygodności części spośród wymienionych powyżej dokumentów nie wpływa fakt, iż zostały one złożone w formie wydruków komputerowych (korespondencja e – mailowa stron).

24.  Należy bowiem mieć na względzie, iż wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c. Wydruki komputerowe stanowią, bowiem „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2017r., I ACa 448/17, L.). W toku niniejszego postępowania ani powódka ani też pozwana nie twierdzili, by przedstawione wydruki zostały przerobione i nie odzwierciedlały faktycznej korespondencji prowadzonej zarówno w toku realizacji umowy, jak również po wygaśnięciu stosunku prawnego.

25.  W zasadzie brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków oraz stron. Zdaniem Sądu, zeznania te należało uznać za szczere, wewnętrznie spójne i w istotnej części zbieżne ze sobą. Niemniej, wobec braku legitymacji procesowej po stronie powodowej, nie miały one większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

V.

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

26.  Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

27.  Zważyć należy, iż w niniejszym postępowaniu powódka jako administratorka nieruchomości w imieniu własnym dochodziła zapłaty od pozwanej zaległego czynszu najmu za okres od 1 maja 2020 roku do 15 maja 2020 roku w kwocie 1.451,61 zł, odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu za okres od 16 maja 2020 roku do 1 września 2020 roku w kwocie 10.548,39 zł, a także zwrotu opłat eksploatacyjnych zarówno za okres najmu jak i okres bezumownego korzystania z lokalu w łącznej wysokości 6.760,29 zł.

28.  Podstawę prawną pierwszego z wymienionych powyżej roszczeń stanowił przepis art. 659 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

29.  Podstawą roszczenia o odszkodowanie z tytułu bezumownego korzystania z lokalu były przepisy art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 725, dalej jako: u.o.p.l.). Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 1 powołanej ustawy osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie, zaś w myśl ust. 2 odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.

30.  Z kolei, podstawę prawną ostatniego z roszczeń stanowił art. 659 § 1 k.c. w zakresie roszczeń należnych za czas trwania stosunku najmu oraz art. 18 ust. 2 u.o.p.l. co do opłat należnych po wygaśnięciu tego stosunku.

31.  Jak wskazuje się w orzecznictwie legitymacja materialna, a więc przysługiwanie stronie prawa podmiotowego lub interesu prawnego do wytoczenia powództwa stanowi przesłankę materialną powództwa, a jej brak stoi na przeszkodzie udzieleniu ochrony prawnej. Brak legitymacji materialnej (czynnej lub biernej) skutkuje co do zasady oddaleniem powództwa. W sytuacji, gdy legitymacja materialna i procesowa zespalają się, oddalenie powództwa następuje w istocie z braku legitymacji materialnej, którego rezultatem jest także brak legitymacji procesowej, będący wtórną przyczyną oddalenia powództwa. Legitymacja procesowa jest zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Rolą sądu w procesie jest dokonanie oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy, a w wypadku stwierdzenia braku legitymacji procesowej (zarówno czynnej, jak i biernej), na sądzie spoczywa obowiązek zamknięcia rozprawy i wydania wyroku oddalającego powództwo ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2012r., III CZP 83/12, L.). Warunkiem koniecznym tego, aby ochrona prawna mogła być udzielona przez sąd, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba uprawniona. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tę przesłankę pod uwagę z urzędu, ma zatem obowiązek ustalić okoliczności, które stanowią o istnieniu tej legitymacji.

32.  Badając, stosownie do powyższych rozważań, legitymację procesową powódki Sąd doszedł do przekonania, że nie ma ona legitymacji czynnej uzasadniającej dochodzenie roszczeń objętych pozwem. Zważyć bowiem należy, iż według norm prawa materialnego podmiotem legitymowanym do dochodzenia roszczeń o czynsz najmu oraz innych należnych opłat obciążających najemcę jest zasadniczo wynajmujący (art. 659 k.c. i nast.), natomiast podmiotem legitymowanym do domagania się na drodze sądowej odszkodowania za bezumowne korzystanie oraz odszkodowania uzupełniającego jest właściciel w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., czyli wynajmujący lub inna osoba, z którą wiąże lokatora stosunek prawny uprawniający go do używania lokalu (art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów). W przedmiotowej sprawie taką legitymację niewątpliwie posiadał O. S., który – jako wynajmujący – był stroną umowy najmu zawartej w dniu 25 kwietnia 2019 roku z pozwaną M. W..

33.  Zauważyć należy, iż na gruncie prawa materialnego powódka wystąpiła z powództwem o zapłatę we własnym imieniu. W treści pozwu jednoznacznie oznaczyła bowiem siebie jako powoda, nie powołała się na pełnomocnictwo udzielone przez O. S.. Swoje uprawnienie do dochodzenia roszczeń względem pozwanej wywodziła z zawartej z O. S. umowy o administrację nieruchomością. Zważyć należy, iż zgodnie z treścią §1 przedmiotowej umowy O. S. powierzył powódce – na zasadzie wyłączności – obowiązki administracji ww. nieruchomością, w zakresie nie wykraczającym poza zwykły zarząd. W myśl §3 tej umowy administrator zobowiązał się do administrowania nieruchomością w sposób, który zapewni prawidłowe i zgodne z prawem funkcjonowanie nieruchomości, w szczególności zobowiązał się m.in. do: pobierania od użytkowników miesięcznych opłat i czynszów, a także dokonywania miesięcznych wymiarów opłat, w tym, podpisywania umów najmu, dzierżawy oraz pobierania wszelkich pożytków i innych przychodów z nieruchomości a także windykacji należności związanych z nieruchomością.

34.  W ocenie Sądu określony w §1 i 3 przedmiot umowy uzasadnia kwalifikację jej de iure jako umowy zlecenia. Jak bowiem wskazuje się w doktrynie kwalifikacja umowy o świadczenie jako zlecenia opiera się na stwierdzeniu zobowiązania się przyjmującego zlecenie do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie, przy czym należy to rozumieć szeroko. Zakresem zastosowania art. 734 §1 k.c. należy objąć nie tylko czynności prawa materialnego, ale również czynności procesowe i inne związane z szeroko rozumianym reprezentowaniem dającego zlecenie w postępowaniu sądowym (w procesie i postępowaniu nieprocesowym), administracyjnym, przed sądami polubownymi i innymi organami. Nadto, wskazuje, że przedmiotem zlecenia może być również dokonanie innych czynności (czynów) zgodnych z prawem, niebędących czynnościami prawnymi, ale które wywołują skutki prawne. W szczególności dotyczy to przejawów woli podobnych od oświadczeń woli (np. wezwanie dłużnika do spełnienia świadczenia – art. 455 k.c.) czy zawiadomień. Wykonywanie w ramach umowy o świadczenie usług czynności faktycznych rodzi konieczność odniesienia się do art. 750 k.c. i odpowiedniego stosowania przepisów o zleceniu ( vide: M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 4, Warszawa 2024 – komentarz do art. 734 k.c.). Niewątpliwie zakres zobowiązania przyjmującego zlecenie mieści się w powyższych ramach.

35.  Zauważyć przy tym należy, iż umowa zlecenia może stanowić podstawę pełnomocnictwa materialnoprawnego do dochodzenia roszczeń w imieniu dającego zlecenie, albowiem zgodnie z treścią art. 734 §2 k.c. w braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie pełnomocnictwa. W świetle przytoczonego przepisu strony nie muszą przy tym dokonywać żadnej innej czynności prawnej, by przyjmującego zlecenie uczynić pełnomocnikiem. Działania pełnomocnika rodzą skutki bezpośrednio po stronie dającego zlecenie. Jest to konstrukcja tzw. zastępstwa bezpośredniego. Jedynie w zakresie ustanowienia przyjmującego zlecenie zastępcą pośrednim ustawodawca wymaga porozumienia stron umowy zlecenia (vide: M. Załucki (red.), Kodeks…).

36.  Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, należy wskazać, że sama umowa o administrację nieruchomością – będąca w sensie prawnym umową zlecenia – nie rodziła skutku w postaci powstania po stronie przyjmującej zlecenie uprawnienia do dochodzenia roszczeń we własnym imieniu. Powódka mogłaby je dochodzić jedynie w imieniu O. S. będącego wierzycielem na gruncie prawa materialnego. Określone w §3 umowy z dnia 1 sierpnia 2019 roku zobowiązanie powódki do pobierania wszelkich pożytków i innych przychodów z nieruchomości oraz windykacji należności związanych z nieruchomością nie uzasadnia legitymacji procesowej czynnej powódki. Na podstawie tego postanowienia umownego powódka mogłaby dochodzić ww. roszczeń wyłącznie w imieniu O. S. w charakterze jego pełnomocnika. Poza tym należy zauważyć, że umowa z dnia 1 sierpnia 2019 roku wywoływała skutek wyłącznie inter partes, a zatem nie mogła kształtować praw i obowiązków osób trzecich, niebędących jej stronami, w tym stron umowy najmu z dnia 25 kwietnia 2019 roku. Z tych samych względów przedmiotowa umowa nie miała wpływu na powstanie i zakres roszczeń O. S. przeciwko pozwanej po ustaniu stosunku najmu, związanych z bezumownym korzystaniem z nieruchomości.

37.  Podkreślić należy, iż faktyczne pobieranie przez powódkę czynszu i pozostałych opłat, wystawianie faktur we własnym imieniu, czy też godzenie się na to przez pozwaną w dalszym ciągu nie mogły rodzić legitymacji po stronie powódki. Powódka K. M. mogła pobierać ww. świadczenia jedynie ze skutkiem wobec O. S. i mogła dochodzić ww. roszczeń tylko w jego imieniu, natomiast nie mogła dochodzić tych roszczeń we własnym imieniu.

38.  Zważyć należy, iż na gruncie prawa procesowego stosunek łączący powódkę z O. S. stanowił stały stosunek zlecenia, który mógłby być podstawą do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Zgodnie bowiem z treścią art. 87 §1 k.p.c. pełnomocnikiem może być m.in. osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia. W świetle tego przepisu dopuszczalność (skuteczność) pełnomocnictwa procesowego zależy od tego, czy stosunek zlecenia jest stały, a więc ugruntowany, trwający dłuższy czas, wiążący strony ściśle, a nie przypadkowo lub okazjonalnie, a także od tego czy przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia tzn. czy przedmiot sprawy obejmuje czynność prawną, usługę lub czynność faktyczną wchodzącą w zakres zlecenia ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2007 r., V CZ 32/07, L.). W przypadku stosunku prawnego łączącego powódkę z O. S., wynikającego z umowy z dnia 1 sierpnia 2019 roku, niewątpliwie powyższe przesłanki zostały spełnione.

39.  Reasumując należało uznać, że powódce nie przysługuje legitymacja czynna do dochodzenia roszczeń w imieniu własnym. Powodem w sprawie winien być O. S., a powódka mogłaby występować jako jego pełnomocnik, którego umocowanie do reprezentacji wynika ze stałego stosunku zlecenia.

40.  Z tych względów na podstawie art. 659 §1 k.c. i art. 18 ust. 1 i 2 u.o.p.l. stosowanych a contrario Sąd oddalił powództwo.

41.  Jedynie na marginesie należy wskazać, że nieuzasadniony był podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z przeważającym stanowiskiem judykatury odpowiedzialność uregulowana w art. 18 ust. 1 i 2 u.o.p.l. ma charakter odpowiedzialności odszkodowawczej za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu do niego tytułu prawnego ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07, L.). Ww stosunku do osoby, która zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, a która była wcześniej lokatorem w rozumieniu art. 2 u.o.p.l. w ogóle nie znajdują zastosowania przepisy art. 224-225 k.c., a w konsekwencji również przepis art. 229 k.c. Stąd roszczenia objęte pozwem podlegają przedawnieniu na zasadach ogólnych. Zarówno roszczenie o zapłatę czynszu i innych opłat obciążających najemcę płatnych periodycznie ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r., II CSK 409/08, L.; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r., I ACa 1125/12, L.), jak też roszczenie o zapłatę odszkodowania za bezumownego korzystanie z lokalu oraz odszkodowanie uzupełniające ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2012 r., IV CSK 303/12, L.; wyrok Sądu Najwyższego z 18 maja 2012 r., IV CSK 490/11, L.) mają charakter roszczeń okresowych. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 118 zd. pierwsze k.c. zastosowanie znajdzie trzyletni termin przedawnienia przewidziany dla roszczeń o świadczenia okresowe.

VI.

(koszty procesu)

42.  O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy obciążył nimi powódkę jako stronę przegrywającą niniejszy spór. Jednocześnie, wobec uiszczenia wszelkich kosztów sądowych, Sąd uznał je za uiszczone w całości. Brak było podstaw do zasądzenia jakichkolwiek kosztów na rzecz pozwanej, albowiem nie wykazała, aby w związku z udziałem w niniejszym postępowaniu takie koszty poniosła.